Laat mij maar, komt goed.
Is dit wel...
Weet je zeker dat we goed zitten? -Ja hoor, dit is hem.
Ik herken hier helemaal niets.
Het is dan ook 56 jaar geleden, liefste.
Zesenvijftig jaar.
Maar weet jij nog welk bed het was?
Dat weet ik toch niet meer? -Doe maar een gok.
Nee, hoor.
Dat dan. -Nee.
Allebei. Een beest was ik.
Die tijd hebben we wel een beetje gehad.
Nou...
Nee, toch. -Jazeker wel.
Hoe werkt dat? Eén pilletje en dan... En dan wachten tot ie omhoog komt?
Ik heb er al eentje geslikt. -Het is niet waar.
Jawel, schat van me.
Morgen wordt het een hele drukke dag.
En ik had me hier niet echt op voorbereid.
Het is best lang geleden. Je weet wel wat ik bedoel.
Dit is onze avond. Laten we teruggaan in de tijd.
Wij samen, 56 jaar geleden. Ik en m'n kersverse bruid.
Onze huwelijksnacht.
Dat lijkt me heel fijn.
Gaat het wel? -Ja hoor, het gaat best.
Doe jezelf nou niets aan. -Nee, het gaat best.
Ik voel me prima.
Misschien moet ik nog wat van dat spul aanbrengen.
Volgens mij is het zo wel goed.
Ik ben er bijna. Het scheelt niks.
Kan ik iets doen om je een handje te helpen?
Charlie?
Gaat het wel goed?
We hebben ons best gedaan. -Sorry.
Onzin, we hebben het geprobeerd. -We waren er zo dichtbij.
Zo dichtbij nou ook weer niet.
Geef me dan maar een dikke kus. -Komt eraan.
En de Hunan-kip.
Graag de soep in plaats van de loempia's.
Over twintig minuten? Helemaal goed.
Kamer 104.
Oké, dank u wel.
Het begint. -Ik kom eraan, eerst even prikken.
Wil je morgenochtend daar ontbijten...
of wil je gezellig hier blijven met z'n tweetjes?
Weet jij wat Elaine op tafel zet? -Nee, bel even om het te vragen.
We ontbijten hier wel.
Dan kijk ik even of jij de namen van alle kleinkinderen nog weet.
Natuurlijk weet ik die. -Echt niet.
Luister nou, met dit geheugen is niks mis.
Gaat ie, alle achterkleinkinderen. -Laat maar eens horen.
Even kijken, Elaine en Mike.
Die hebben Abby, Elliot en Cara.
Abby heeft Todd en Brad.
Elliot heeft Ross, Jen en Jody.
Cara heeft Julian en Jenny.
Dan hebben we Max en Laura nog. Die hebben alleen Stephanie.
Ik vergeet er eentje. Maar wie dan?
Ik heb je wel afgemat, hè?
Liefste?
Lorraine?
Liefste.
Lorraine?
Hallo?
Met je vader. -Hoi, pap.
Hoe bevalt het motel?
Goed. -Mooi, waar bel je voor?
Sorry, zei je wat? Het signaal valt af en toe weg.
Ik loop even naar buiten.
Je moeder... -Sorry, je valt steeds weg.
Je moeder...
Gaat het wel?
Je moeder vraagt wat je morgen voor ontbijt serveert.
Quiches en bananenbrood. Voor de kinderen doe ik gewoon cereal.
Komen jullie ontbijten?
Ik heb moeite met het onthouden...
van de namen van alle kleinkinderen.
Dat maakt niet uit.
Jawel, ik weet er maar vijftien.
Wie ben ik vergeten? -Maggie heeft net Lorraine gekregen.
Pap? Hallo? Zien we jullie dan morgenochtend?
Ja hoor, dat is goed. Komt voor elkaar.
Bedankt.
Ik hou van je, lieverd. -Ik ook van jou. Tot morgen.
Zal ik het geluid bij de reclames uit zetten?
Vind ik ook. Al die herrie, daar hebben we geen behoefte aan.
Wil je een glaasje wijn? Dan schenk ik het even in.
Of wil je wachten...
tot het eten er is?
Dit is die wijn uit de wijngaard van Nancy's zoon.
Chique wijn, zeiden ze. Daarom heb ik hem bewaard.
Lekker, hoor. Echt heel lekker.
Ik had altijd...
Ik bewaarde altijd een zak dubbel gevulde Oreo's...
in de loze ruimte achter m'n sokkenla.
Ik heb me altijd afgevraagd of je stiekem wel wist dat die daar lag.
Ik moest ze gewoon hebben. Ik weet het, het was slecht voor me...
maar ik moest suiker hebben.
Sorry, hoor.
En ik heb op Goldwater gestemd.
Ik dacht dat hij de bezem erdoor zou halen...
of de oorlog zou beëindigen.
Ik heb geen idee waarom ik daarover gelogen heb.
Het was gewoon heel stom.
Het spijt me.
Lorraine.
Ik weet het, van Ed. Ik weet het. Ik weet alles over Ed.
Het geeft niet.
Het is niet erg.
Het geeft niks, echt waar. Het is niet erg.
Je wist niet dat ik het wist, hè?
Ik heb het nooit...
Ik heb het nooit iemand verteld.
Maar goed, Ed kwam langs om het me te vertellen.
Hij kwam langs op kantoor en wilde me meteen spreken.
Ik voelde dat hij me ging vertellen dat hij kanker had.
Ik wist het zeker.
Toen hij de kamer binnenkwam, wilde ik hem een knuffel geven.
Hij deinsde terug.
Op het laatste moment deinsde hij terug.
Alsof ik hem een klap wou geven.
Toen zag ik dat hij bang voor me was.
Hij vertelde me wat er tussen jullie speelde.
En hoe lang al.
En hij vertelde me...
Hij zei dat hij met je wilde trouwen.
Hij wou weg bij Anne.
Ik dacht dat ik hem zou wurgen.
Maar ik was helemaal niet kwaad.
Ik voelde maar één ding.
Angst.
Ik was ineens ontzettend bang.
Bang dat jij...
Dat jij al weg zou zijn als ik die avond thuiskwam.
Het was de langste dag van m'n leven, Lorraine.
Het was een maandag, ik weet niet of jij dat nog weet.
Je had gevulde kip gemaakt, of gevulde kalkoen, en loempia's.
De kinderen waren al naar bed.
Ik kwam om een uur of negen thuis.
En jij zat daar nog aan tafel.
Je had nog niet gegeten.
Je had op mij gewacht.
Ik wist niet of dat een goed teken was.
We zaten gewoon wat te praten.
Over Elaine, en haar nieuwe vriendje.
Over het feit dat de bioscoopkaartjes duurder zouden worden.
Ik was zo bang, Lorraine. Ik kreeg geen hap door m'n keel.
En toen zei je het.
Ik zal het nooit vergeten.
Charlie, ik zat zo te denken.
Zullen we dat etentje met Ed en Anne zaterdagavond afzeggen?
Dan gaan we gezellig naar de film, met z'n tweetjes.
Ik moest huilen. Ik weet niet of je het zag.
Ik deed alsof er niets was. Kon je het zien?
Op dat moment besloot ik...
dat ik er nooit over zou beginnen, wat er ook zou gebeuren.
Dat ik dankbaar zou zijn, omdat je voor mij had gekozen.
Omdat je voor ons had gekozen.
Waarom ben je gebleven?
Ik heb mezelf lang voorgehouden dat het er niet toe deed.
Maar op de een of andere manier...
is het nu heel belangrijk voor me.
Als je hier bent...
Als je me toch nog kunt horen...
Vertel me dan de waarheid.
Ben je om mij gebleven?
Liefste, ik denk niet dat ik je ooit zal begrijpen.
Maar ik hou van je.
En volgens mij is dat genoeg. Ik denk dat het wel goed zit.
Het zit wel goed.
Uw bestelling van Mai Tai.
Uw bestelling.
Vertaling: Frank Baurdoux BTI Studios
Dit seizoen werd u aangeboden door: Stevo