Stel dat dit kamer 6 is. Dat we nog in het huis zijn.
Waarom zou dit huis me klonen? -Ben ik 'n kloon?
M'n man komt zo thuis. -Ik ben je man.
Dit is niet je thuis en dat is niet je vader.
Het was zelfmoord.
Ik heb zo naar een tweede kans verlangd.
Wat dit ook is, wij moeten hier bang voor zijn.
We moeten de uitgang vinden.
Jules, laat je zus het openmaken.
Dag, zusje.
Gaat het?
Echt? Wil je praten? -Nee.
Ik wil Margot gaan halen.
Ik wil niet dat haar iets overkomt.
Ze is als een zus voor me.
Morgen, Margot.
Goedemorgen, Margot.
Morgen, Margot.
Goedemorgen.
Papa?
Morgen, Margot.
Wat wil jij eten?
Je bent een man vol verrassingen.
Dat is niet zo.
Waar is...
Jules? Die is weggegaan.
Weet je nog?
Nee, Jules niet. -We zijn met z'n tweetjes.
Ik heb hoofdpijn. Ga jij ook eten? -Ik heb al gegeten.
Waarom heb je niet gewacht? -Wat stel jij veel vragen.
Dat is toch niet raar?
Helaas heb ik weinig antwoorden. Ik denk dat ik hier ben omdat jij dat wilde.
Of omdat je dat nodig had.
Ik ga een wonder niet in de bek kijken.
Kijk nou. Kijk.
Ben je niet beeldschoon daar, Lacey? Dat zijn wij.
Kijk nou, schat. Dat is ons leven.
Weet je nog?
Zie je niet hoeveel we van elkaar houden?
Weet je dat nog?
Zie je hoe gelukkig we waren?
Wie is dat? Iemand die je je hebt voorgesteld?
Bestaat hij echt of zijn het maar foto's?
Hij bestaat.
Ik ben met hem getrouwd. -Nee, je bent met mij getrouwd.
Jawel.
Kijk eens wie ik heb gevonden.
Wist je dat 40 liter sap 1 liter stroop oplevert?
Dat heb je me eens verteld. -Daarom is het zo duur.
Waarom heb je het gedaan? -Wat?
Ons achtergelaten?
Ik hoopte dat we dat later konden bespreken.
Mogen we hier niet over praten?
Soms kun je pijnlijke gedachten beter vermijden.
Hoe kan ik dat doen? Jij bent doodgegaan.
Daar heb je wel een punt.
Al m'n gedachten gaan daar naar terug.
Ik heb je gevonden.
Je was onherkenbaar. Je gezicht...
De dood was altijd iets wat ver weg was.
In ziekenhuizen en op het nieuws.
Abstract, tot je hem in je woonkamer ziet.
Dan is hij zwaar en koud.
En hij ruikt bitter.
Ik bleef er aan denken, ook aan hoe het moet hebben gevoeld.
Dat je keel dicht ging en dat je ogen gingen uitpuilen.
Dat je door je eigen gezicht verstikt werd.
Het werd een obsessie. Ik wilde ervaren wat jij had ervaren.
Alles om me weer meer met jou verbonden te voelen.
Het ging...
En de...
De reactie kneep alle gedachten uit m'n hoofd als tandpasta.
Als tandpasta.
Toen verloor ik het bewustzijn.
Het deed niet veel pijn.
Echt waar?
Echt waar.
Ik hou van je, Margot.
En Ik ben er voor jou.
Goed?
Goed.
Nog meer stroop? -Nee.
Ik ga even lopen. -Wat? Wacht.
Laat los. -Blijf toch hier.
Nee, ik ga een luchtje scheppen.
Ik ga mee.
Ik moet even nadenken. Ik ga naar m'n kamer.
Gaat het wel?
Wil je me even met rust laten?
Neem zoveel tijd als je nodig hebt.
Wat is het plan?
Hoe komen we hier weg?
Als we hier weg kunnen. -We kwamen binnen door een deur.
Waar een ingang is, is een uitgang. Toch?
Ze heeft gelijk. We vinden hem wel.
We blijven gewoon zoeken. -Eerst Margot halen.
Wil je nu praten?
Ik weet dat je hebt gezien wat er in de prullenbak lag.
Ik begrijp het zelf ook nog niet helemaal, maar volgens mij is dat mijn eten.
Ik denk dat ik wilde dat je dat zag, omdat ik snel weer honger zal krijgen...
en ik denk dat ik de controle zou kunnen verliezen.
Tenzij jij mij te eten zou kunnen geven.
Goed, lieverd.
Je weet dat ik van je hou.
En ik weet dat jij van mij houdt.
Wil je me alsjeblieft helpen?
Ik denk... -Kun je zo even terugkomen?
Goed. Ik begin bang van je te worden.
Wil je alsjeblieft opendoen?
Luister, ik hou van je. Doe alsjeblieft open.
Doe nou open. Doe open.
Doe open.
Help me alstublieft. -Pas op voor de bloemen.
Denk je dat het gaat regenen?
Daar is ze. Margot.
Welke kant ging ze op? -Pas op de bloemen.
Pas op de bloemen. -Welke kant?
Marsmeisje?
Kom op.
Ken je dat, dat er een tand uitvalt en dat je met je tong daar voelt?
De herinnering aan m'n moeder is nu zo'n gat.
Ik weet dat ik een moeder heb. Maar ik kan me haar niet herinneren.
Het is alsof hij de herinnering...
heeft opgegeten.
Wil je even iets met mij bekijken?
Lacey, ik ben er weer.
Lacey. -Draai je om.
Kom hier.
Goed zo. Achteruit.
Hij was niet echt, schat.
Wie zag jij in kamer 5?
Gezinnen.
Wat voor gezinnen?
M'n pleeggezinnen.
Ze zaten daar in die kamer op mij te wachten.
Hoe waren ze?
Die pleeggezinnen waar je in opgroeide?
Dat weet ik niet meer.
Zo oud ben je ook weer niet.
Hoe oud ben je eigenlijk?
Ik ben in de twintig, oké?
Ik weet het niet meer omdat ik er niet aan terug wil denken.
Gaat dat zo makkelijk?
Je kan besluiten dingen te vergeten.
Het enige wat ik me herinner is het volgende gezin. Dat zou goed worden.
Kijk eens.
Wat is dat nou?
De rand van de wereld, denk ik.
Ik ben zo'n onaffe ruimte in gegaan. Ik kwam ergens anders uit.
Hier ga ik liever niet in.
Maar als we de grenzen kunnen zien, weten we hoe groot dit is.
Sorry. -Ik schrok van je.
Gaat het?
Zo te zien niet.
Volgens mij ben ik allergisch voor deze plek.
Ik moet hier echt weg.
Heb je enig idee waar de nooduitgang is?
Nee. Maar we kunnen gaan zoeken.
Dat is beter dan wachten tot zij terug zijn.
Waar zijn Margot en Seth?
Ze zijn naar buiten gegaan.
Waarom? -Dat weet ik niet.
Kleine wereld.
Ja, hij gaat maar één kant op.
Bijzonder, hè?
Maak je een grapje?
Niks mis met genieten van het moment.
Is het daar?
Misschien. -Het wil niet gevonden worden.
Laten we gaan kijken.
Waar was je nou?
Kom mee. Nu meteen. -Jules.
Kom, rennen.
We moeten vluchten. -Wacht.
We moeten ons verstoppen. -Hier.
Margot, wacht alsjeblieft.
Je vroeg waarom ik het had gedaan.
Nadat ik ze had ingenomen, wist ik dat het een fout was.
Maar het was te laat.
Ik had zo veel pijn.
Het was als een storm. Zo een waarbij je wacht tot hij voorbij is.
Maar hij ging niet voorbij.
Ik was bang dat de pijn besmettelijk was.
Dat je beter af zou zijn zonder mij.
Maar jij was voor wie ik leefde.
Voor wie ik zo lang had gevochten.
Het spijt me zo.
Ik hou zo van je. -Stop.
Het is alsof je de woorden uit m'n hoofd trok.
Je kan me niets vertellen wat ik niet al weet.
Je bent hem niet echt.
Je bestaat uit alles wat ik al weet.
Of wat ik hoopte dat waar was.
Lieverd...
Wat is er? -We hebben gasten.
Ik ben blij dat jullie hier ook zijn. -Hadden we maar naar je geluisterd.
Het huis zaait verdeeldheid. Het vindt je zwakke plekken.
En daar maakt het van die dingen van.
Herinneringen die andere herinneringen eten.
Pas op voor de kannibalen.
Wat gebeurt er met ze als 't eten op is? -Wat boeit dat?
Jij hebt je vader gezien. Wie zagen jullie?
Misschien willen jullie hier nog niet weg.
Die mensen hier die wartaal uitslaan, zijn hier te lang.
Is dat haar overkomen?
Ja, er is nog maar weinig over.
Maar in de echte wereld komt het weer goed.
Hoe komen we daar? Het huis was weg, dus dat is geen optie.
Dan moeten we een andere weg vinden. -Het is niet weg.
Het verbergt zich. Net zo lang tot wij uitgehold zijn en stoppen met zoeken.
Wij weten waar het zich verbergt. -Inderdaad.
Laten we gaan. -Nee. Laten we morgenochtend gaan.
Ik kon niet slapen. -Echt niet? Hoe kan dat nou?
Wil je me gezelschap houden?
Ja, daarom ben ik hier.
Waar is Jules?
Die slaapt.
Bedankt dat je met me meeging.
Geen probleem.
Het was vast heel zwaar.
Ik weet niet altijd wat mensen denken. -Zo is het leven.
De ene sprong in het diepe na de andere.
Allemaal teleurstellingen. En dan ga je dood.
Leuke levensvisie. -Ja. Jij bent ook een misantroop.
Nee, dat ben ik niet.
Ga je al kapot?
Ja. Ik ben ergens allergisch voor, denk ik.
Vertaling: BTI Studios