Dziękuję, że mi pomagacie.
Miło z waszej strony.
To nawet nie jest szkoła waszych dzieci.
Wspaniale, że organizujecie bal dla osób z autyzmem.
Nasza szkoła jest gówniana. Na korytarzu leżała kiedyś kupa.
Jesteście zaproszone razem z dziećmi.
Lepiej nie wezmę Addie.
Ostatnio mówi wszystkim, żeby pocałowali się w tyłek.
Raz miałam tak dość, że schowałam się na godzinę w garażu.
I dobrze.
Trzeba dbać o siebie.
Zrobiłaś ostatnio coś dla siebie?
- Nie. Nic nowego. - Serio? Żadnych nowych hobby?
Wyglądasz na bardzo szczęśliwą.
Powiedz.
Jesteś tak doskonała z natury?
Nie.
Nie jestem w ogóle doskonała.
Właściwie to mam nowe hobby.
Gram...
w kręgle.
Naprawdę?
Dziwne, prawda?
Ale to świetna zabawa.
Dzięki temu jestem lepszą matką
i żoną.
Dzięki kręglom?
Tak. Ale czasami
mam takie wyrzuty sumienia,
że chcę się zabić.
Nie. Graj dalej.
Zainspirowałaś mnie.
Może sama zacznę grać.
Potrzebujesz tego bardziej niż ktokolwiek.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
CICHY BAL
Kiedy masz dziewczynę,
ciągle musisz uczyć się nowych zasad.
Na korytarzu trzymamy się za ręce.
Nie wierzę, że porzucasz mnie dla tej lanserskiej szkoły.
Z kim mam się przyjaźnić?
- Nie cierpię wszystkich. - Spokojnie.
Nikt się do mnie nie odezwał, więc pewnie mnie nie przyjęli.
Nigdzie nie pojadę.
Będę zrozpaczona.
Mam nadzieję.
Cichy Bal?
Co to takiego?
Lepsza odmiana balu.
Muzyka leci przez słuchawki.
Pierwsze urządzali w lasach narkomani,
ale są też dobre dla osób z autyzmem.
Kto by pomyślał, że ćpuny i autystycy mają podobne potrzeby?
Czy to było niedelikatne?
- Tak. - Nie wiem.
Zorganizowałaś wszystko dla Sama?
- Tak. - Fajnie.
To normalne, kiedy jesteś zakochany.
Sam! Powiedzieliśmy to po raz pierwszy.
- Wyjątkowy moment. - Ja nic nie mówiłem.
- Pójdziemy już. - Cześć.
Wiem, że z powodu autyzmu
nie możesz jeszcze stwierdzić, czy mnie kochasz.
Ale byłoby super, gdybyś to ustalił do czwartku,
bo jemy kolację z moją rodziną
i moglibyśmy im o nas powiedzieć.
Nie chodzi o mnie,
tylko o dziecko.
Zmęczyło mnie nagrywanie wiadomości.
Najwyraźniej nie obchodzi cię moja ciąża. W porządku.
Było mi przykro, ale zrozumiałam,
że skoro nie potrafisz nawet oddzwonić, lepiej nam będzie bez ciebie.
Nie mam nic przeciwko.
Dobrze mi z tym.
Żegnaj, Miles.
Zakup kina domowego to duże wyzwanie,
ale jestem tu, żeby wam pomóc.
- Paige mnie kocha. - Lecę.
Kocha? To poważna sprawa.
Kocham miłość.
Nikomu nie mów. Co jej powiedziałeś?
- Nic. - Kochasz ją?
Nie wiem. Mam czas do czwartku. Wtedy poznam jej rodziców.
Nie możesz, póki nie będziesz pewien, że to coś poważnego.
Co, jeśli ich polubisz?
Niedługo jej tata zacznie zabierać cię na mecze
i mówić ci „Z”,
co będzie miłe, bo twojego często nie ma.
A potem zerwiecie z Tamrą
i Steve nawet nie odbierze telefonu.
To będzie jak podwójne rozstanie.
Jej tata ma na imię Mario.
Skojarzyłem z „Super Mario”.
Nie możesz się angażować, dopóki nie będziesz wiedział, że ją kochasz.
Ale...
co z pociągiem do Miasta Rozkoszy?
Mam gumki, widziałem piersi. Jestem gotowy.
Przykro mi.
Ten pociąg się nie zatrzymał.
Jedziesz wprost do Ziemi Miłości.
Na pewno odwiedzisz jeszcze Miasto Rozkoszy,
ale najpierw musisz rozwiązać tę sprawę z miłością.
Ale skąd mam wiedzieć, że ją kocham?
To się po prostu wie.
I tyle.
Paige wyznała Samowi miłość.
- Serio? - Tak.
- Nieźle. - Wiem.
Chodzą ze sobą jakieś dwie sekundy. Krócej niż my.
No tak.
- Mamo! - Cześć.
- Możesz pukać? - Nie w zamknięte drzwi.
Chłopak w pokoju – nic do ukrycia. Wymyśliłam tę zasadę.
Świetne.
Dziękuję. Na dole są przekąski. Marchewka
i hummus, który smakuje jak warzywa.
Muszę lecieć.
Miło było panią widzieć.
Weź na drogę marchewkę.
Wezmę.
No to...
Jesteście na siebie napaleni.
Boże.
Nigdy nie rozmawiałyśmy o tych sprawach.
Jeśli chcesz, służę pomocą.
Nie trzeba.
Mogę też pożyczyć książkę z biblioteki.
Z rysunkami penisa i...
Nie.
Gdybyś mnie potrzebowała,
jestem tu.
Mamo?
Nie chcę z tego robić jakiejś afery.
Nie uprawiamy seksu.
Nie jestem gotowa.
Możesz iść.
Jeszcze jedno.
Cieszę się, że mi to mówisz.
Zawsze chciałam mieć córkę
i wyobrażałam sobie, że gadamy o babskich sprawach.
Nigdy tak nie było,
ale czuję, że jesteśmy sobie bliższe.
Mam nadzieję, że kiedy będziesz gotowa na seks,
porozmawiamy o tym,
bo to bardzo ważna decyzja.
I ważny moment w życiu. Zrób to świadomie.
- Dobrze. - Pa.
Kocham cię.
Uczenie się zasad jest ważne,
ale kiedy już je przyswoisz,
zaraz się zmieniają.
Kochanie? Mam jutro wolny dzień.
Może odbiorę cię ze szkoły i pojedziemy na lody
do Friendly's?
Nie. Muszę pomyśleć. Chcę być sam.
„Jeśli to czytasz, jesteś do bani”.
Dziękuję.
Mam jutro wolne. Wyjątkowo!
Przyjdź do baru!
Klopsik!
Cześć.
Cieszę się, że przyszłaś.
Nie przy ludziach.
- Przepraszam. - Co się dzieje?
Spotkanie wspominkowe.
Wciąż nie mogę uwierzyć.
Klopsik nie żyje.
- Klopsik? To...? - Pracował tu.
Racja.
Klopsik był...
Duży, z bródką.
KLOPSIK
- Zgadza się. - Tak.
Klopsik.
Dobrze patrzyło mu z oczu.
To prawda.
Zostawię cię z twoimi...
Twoja obecność mnie rozwesela.
Zostań, jeśli możesz.
Dobrze.
Oczywiście.
Jesteś najlepsza.
Cóż...
Tak mi przykro.
Chodź.
Jesteś.
Totalna katastrofa.
Mamy mnóstwo małych dekoracji
i girlandy z płatków śniegu,
chociaż Beth miała już przestać je robić.
Nie mogę. Jestem maszyną.
Potrzebujemy czegoś większego.
To duża sala...
Zahid mówi, że kiedy kochasz, po prostu to wiesz.
- Nie chcę, żeby... - Ale skąd?
Byłoby słabo, gdyby ludzie się nudzili.
Potrzebujemy tła do zdjęć
i kącików do siedzenia.
To bardzo ważne.
Pomogę.
Możesz?
- Chcesz, żebym zbudował igloo? - Paige dużo o tym mówi
i jeśli jej powiem, że budujesz igloo, przestanie.
Jedno już zbudowałeś.
- Nie podobało ci się. - Nieprawda.
Było nierówne, ale całkiem dobre.
Teraz zrobisz lepsze.
Zbuduję...
najlepsze igloo, jakie widziałeś.
Mam nadzieję, bo widziałem tylko to, które zrobiłeś.
Dobrze.
Coś jeszcze, Sam?
Tak.
O co chodzi?
Paige mówi, że mnie kocha, ale ja nie wiem, czy kocham ją.
Zahid twierdzi, że „to się wie”, ale ja nie wiem.
Nie lubię nowych rzeczy,
chyba że są takie jak stare. A teraz wszystko jest nowe.
Taniec, miłość, Olive Garden...
- Olive Garden? - Dają paluszki bez limitu,
ale co to znaczy?
Muszą się kiedyś skończyć.
Spokojnie.
Zajmiemy się tym.
Za jednym kichnięciem Straciłem Klopsika
Spotkajmy się w magazynie.
Co?
Chyba wiem, jak cię pocieszyć.
Nie teraz.
Po prostu...
nie tego potrzebuję.
Ale właśnie tak sobie pomagamy.
Nie tylko.
Chcę, żebyś była obok. Wspierała mnie.
Jestem dziś smutny.
Potrzebuję mojej dziewczyny.
Kiedy czujesz się zagubiony, chcesz być wśród swoich.
Nick!
Idę przywitać się z bratem Klopsika.
Chcesz go poznać?
Jasne. Zaraz przyjdę.
Świetnie.
Cześć.
Mam trochę czasu.
Co robicie?
Mam kilka pytań.
Co to znaczy „makaron bez ograniczeń”?
Można zamówić do niego masło? Jeśli nie, to dlaczego?
Mogę sprawdzić, czy menu się nie klei? Jeśli nie mogę, to dlaczego?
Zanim pójdę w nowe miejsce,
rodzice zawożą mnie tam wcześniej, żebym się rozejrzał.
Tata nazywa to „obczajaniem lokalu”.
Dzięki temu wiem, czego się spodziewać.
Dawno nie obczajaliśmy lokalu.
- To prawda. - Szybko przyjechałaś.
- Gdzie byłaś? - Na spotkaniu wspominkowym.
Znasz Luisę z grupy. Jej kuzynka zmarła.
Moje kondolencje.
Przekażę.
Ilu klientów obsługujecie w ciągu wieczoru?
Zwłaszcza hałaśliwych?
Usiądźmy, zanim dziewczyna ucieknie z krzykiem.
Dobry pomysł.
Niezły makaron.
Przepraszam.
Dobrze, że w sałatce nie ma dużo sosu.
Często z nim przesadzają.
Mnie podoba się klimat i makaron z masłem.
Muszę jeszcze wiedzieć, czy kocham Paige.
Czy kochasz?
Wszystko dobrze?
Miłość to wielkie uczucie.
Czasem potrzebuje czasu, czasem przytrafia się w jednej chwili.
Skąd wiedziałaś, że kochasz tatę? Podaj konkrety.
Właśnie. Skąd wiedziałaś?
Dobre pytanie.
Chyba stąd,
że był pierwszą osobą, o której myślałam po przebudzeniu.
Miło.
- Nie wiedziałem. - Cicho.
Oboje bądźcie cicho.
Muszę to zapisać.
Tato, a ty skąd wiedziałeś, że kochasz mamę?
No cóż...
Mama...
sprawia, że jestem lepszym człowiekiem.
To nie byle co.
Tak jest.
Coś jeszcze na temat miłości?
Zawsze masz powiernika.
Kiedy coś się stanie, masz osobę, z którą się tym dzielisz.
To bardzo ważne.
Gdy dostałam pierwszą pracę, chciałam od razu powiedzieć tacie.
Pamiętam. To było coś.
- Wiesz, co jeszcze? - Trzy zasady wystarczą.
- Nie mówcie nic więcej. - Dobrze.
Skoro jesteś szczęśliwy, to ja też.
Ja też. Jestem szczęśliwa.
- Tak? - Tak.
Byłaś pierwszą osobą, o której pomyślałem po przebudzeniu.
Cudownie.
Ja też zawsze myślę najpierw o tobie.
Z wyjątkiem wczoraj, kiedy pies lizał mnie po twarzy.
Czy kocham Paige?
Pierwsza osoba, o której myślisz rano.
Stresuję się tym balem.
Mam milion rzeczy do ogarnięcia. Mój mózg pracuje jak szalony.
Mama mówi, że niedługo eksploduję.
Kiedy się denerwuję, powtarzam gatunki pingwinów:
białooki, maskowy, cesarski, białobrewy.
Białooki, maskowy, cesarski, białobrewy.
Trochę pomaga.
Zapłać.
Karta.
Ostatnia dzisiaj.
Szybko poszło.
Nie lubię tego systemu.
Chcę mówić o Antarktydzie bez ograniczeń.
To ważne.
System działa. Im mniej o tym mówisz,
tym więcej możemy rozmawiać o nas.
I jesteś mniej irytujący. Nie dla mnie!
Dla mnie jesteś uroczy,
ale...
mówię o innych.
Staję się wtedy lepszym człowiekiem?
Zdecydowanie.
Sprawia, że jestem lepszym człowiekiem.
Chodzisz w kółko, żeby się odstresować? Ja tak.
Pomaga też stukanie w drzwi.
Ja stukam cztery razy, ale liczba może być dowolna.
Skorzystałem z letniej wyprzedaży i kupiłem monitor aktywności.
Dla zdrowego serca.
Kup sobie taki, będziemy spacerować razem.
Nie lubię sportu, ale powiem Paige o wyprzedaży.
Chciała kupić elektryczną temperówkę.
Pierwsza osoba, z którą dzielisz się ważnymi sprawami.
Trzeci punkt.
Chyba kocham Paige.
Poważnie?
Muszę cię uściskać.
Chodź tu, niedźwiedziu polarny.
Lubisz mocno.
Kupiłam telewizor. Tu go mam odebrać?
Julia?
Sam?
Zapomniałam, że tu pracujesz.
A szkoda.
Julia? Ta Julia?
Cholera.
Nie sądziłam, że spotkam kogoś znajomego.
Nie wyszłabym tak z domu.
Przyjdę później.
Dlaczego? Pomogę ci.
- Nie trzeba. - Jaki?
- Słucham? - Jaki telewizor kupiłaś?
Chyba Sony.
Zaczekaj.
Pójdę po niego i pomogę ci włożyć go do auta.
Stare wózki ciężko się pchało,
ale nowe są szybkie i zwrotne.
Udaję, że jestem w grze wideo. Zaraz wrócę.
Julia.
- Cześć. - Ładna peleryna.
To koc.
Wspaniale.
Dziękuję bardzo.
- Dlaczego tak krzyczysz? - Dostałam się!
- Naprawdę? - Dzwoniła trener Pines.
Powiedziała, że chcą mi dać szansę.
Dostanę stypendium. Idę do Clayton Prep!
Chodź do mnie.
Wspaniale.
Jestem z ciebie dumny. Musimy zadzwonić do mamy.
Chodźmy na pizzę, jak zawsze, kiedy świętujemy wygraną.
Idziemy?
Chcesz powiedzieć chłopakowi?
Tak.
Podwieźć cię?
Nie.
Nie usiedziałabym w miejscu. Pojadę na rowerze.
- Dobrze. - Dzięki, tato.
- Kocham cię. - Jestem dumny.
Dziękuję.
Gotowe.
Dzięki.
Wspaniale było cię zobaczyć.
Bardzo mi pomogłeś.
Ty wiele razy pomagałaś mnie.
Mogłem się odwdzięczyć.
Chyba tak.
Czekam na kolejną sesję.
Mam ci tyle do powiedzenia. O Paige i balu...
Właśnie.
Denerwujesz się?
Nie. Potrafię tańczyć.
Moja siostra brała lekcje hip-hopu.
Mama kazała mi czekać na korytarzu.
Czytałem książkę,
ale przypadkiem zapamiętałem kroki.
- Świetnie. - Wiem.
Mam nadzieję, że Paige nie lubi wolnych,
bo tych nie umiem. Mogę wtedy siedzieć. Albo stać.
Są bardzo łatwe.
Nie dla mnie.
Na treningu umiejętności społecznych
używaliśmy hula-hoop, żeby wyznaczyć granice
przestrzeni osobistej.
Ale nie mogę tańczyć z hula-hoop,
więc nie będę wiedział, jak blisko mogę podejść.
Spróbuj tego.
Pomyśl o przestrzeni osobistej w skali od 1 do 3.
Trójka to odległość wyciągniętych ramion. Jakbyś tańczył z siostrą.
Połóż dłonie na moich ramionach.
Teraz kiwaj się na boki.
Tańczymy.
Podoba mi się.
Widzisz?
Mam kontuzjowaną stopę,
więc to nic trudnego.
Paige jest twoją dziewczyną, więc możecie przejść do dwójki.
Jak?
Opuść ręce.
Teraz zegnij je pod kątem 120 stopni.
I złap mnie.
A jedynka to przytulanie.
Już wszystko wiesz.
Muszę lecieć.
Dziękuję za pomoc.
Zahid miał rację co do miłości.
To się po prostu wie.
Weszłam przez zaplecze.
- W porządku. - Mogę tam zaparkować?
- Tak. - Jak się masz?
Dobrze.
Przepraszam, że wczoraj wyszłam.
Musiałam.
Rozumiem.
Przykro mi z powodu Klopsika.
Musiał być wspaniałym facetem.
Cieszę się, że wpadłaś.
Chociaż na chwilę.
Musimy z tym skończyć.
Co?
Dlaczego?
Bo nie jesteś tylko odskocznią
albo hobby jak kręgle.
Jesteś dobrym człowiekiem i zasługujesz na kogoś,
kto będzie obecny w twoim życiu.
Kto będzie się o ciebie troszczył.
To nie mogę być ja.
Niestety.
Przepraszam.
Trzymaj się.
Co takiego?
Co ty wyprawiasz? Co się stało?
Sprawy zaszły za daleko?
Jesteś egoistką. Wiesz o tym?
Świetnie. Jestem egoistką.
Choć raz mówimy o mnie.
Przepraszam.
Polubiłam cię.
Było miło.
Nie sądziłam, że można cię zranić.
Jedź w góry.
Ja bym pojechała.
Będę za tobą tęsknić.
Siostra mnie wpuściła.
Wszystko gra?
Co się dzieje?
Zrobimy to?
Nie wiem...
Jesteś pewna?
Tak.
A ty?
Też, tylko...
Nie chcę, żeby coś się popsuło. Potem.
Ja też nie.
Było naprawdę...
Naprawdę...
Mam rację?
Casey...
Kocham cię.
Casey?
Napisy: Katarzyna Orkan-Łęcka