NETFLIX – SERIAL ORYGINALNY
BALONEM PO BURGUNDII
Wymarzone wakacje dla Faitelsonów.
Mieliby co opowiadać.
Wolałabym powłóczyć się z plecakiem.
Rowerem nie jeździsz.
Pieprz się.
Jean, kopę lat.
Cześć, Allen.
Winszuję wnuczka.
- Cześć. - Świetnie poszło.
Dziękuję.
Jak Michaelowi w Teksasie.
- Dzięki. - Słyszałam.
- Wybierzecie się do Burgundii? - Cóż...
Jean woli zwykłe wędrówki.
Chętniej odwiedzi indyjskie aśramy.
- Nieprawda, zmyśla. - Wiem, co mówię.
Dobra.
Masz dość oficjalnych pogaduszek?
Umiem odgrywać żonę doskonałą.
Świetnie ci idzie.
Spójrz.
Pięknie wyglądasz, Alexis.
Ty też.
Jak się bawisz?
Nie znam połowy ludzi, ale drinki są za darmo.
Popieram takie podejście.
Miło spędziliście czas w Teksasie?
Bez przygód.
Tylko praca i hotel.
Wyjazd na koniec świata.
Prawda?
Mniej więcej.
- Kochanie. - Tak.
- Podasz mi kolejny? - Tak.
Alexis też skorzysta.
- No dobrze. - Dzięki.
- Jak leci? - Dobrze.
Chciałabym je mieć.
- Bardzo sugestywne. - Tak.
Jak idzie pisanie?
Michael mówił, że to twoje hobby.
Tak.
Nieźle.
Moje opowiadanie ukaże się w magazynie n+1.
To niezależne pismo kulturalne.
Jej opowiadanie ukaże się w prasie.
- Gratuluję. - Dziękuję.
- Czytałeś je. - Tak.
To o ojcu.
- Zdrówko. - Gratuluję.
- Dzięki. - Fantastycznie.
Są Bill i Leslie.
Przywitajmy się. Wybacz nam.
- Proszę. - Pewnie.
Do zobaczenia.
Tak.
Czytałeś jej opowiadanie?
Kilka tygodni temu. Prosiła mnie.
Też bym chciała.
Odkąd interesujesz się pisarstwem?
Nie znasz moich zainteresowań.
Nic mnie już nie zdziwi.
Zastanawiałeś się, jak by ci się żyło z Catherine?
Nie.
Skąd to pytanie?
Nie wiem.
Sporo wtedy jarałeś.
Właściwie bez przerwy.
Prawda?
Tak mi się przypomniało.
Odrzuciłaś mnie. Łagodziłem ból.
Nie.
Zakochałeś się w niej.
Prawie mnie to zabiło.
Ciągle myślałem o tobie.
Akurat.
W łóżku też?
Zwłaszcza w łóżku.
Umiesz spuentować.
Wskakuj.
- W porządku? - Tak.
Już.
Tak.
Pomóż.
Co jest?
Zmęczenie.
Tak.
Ja też.
I przeżarcie.
Kładźmy się.
Przełożymy to.
Sexy.
Właśnie.
Tak więc... mała aukcja
skończyła się kupnem obrazu, który był stanowczo za drogi.
Fajne, nie?
Świetne.
Sugestywne.
Udał ci się wieczór.
Mogłabyś przysłać mi swoją fotkę.
Zaczekaj.
WIADOMOŚCI DIANE
- Gdzie jesteś? - W domu.
Kiedy będę mogła cię odwiedzić?
Kiedy zechcesz.
Chrzanisz.
Mówię poważnie.
Może jutro?
Podasz adres?
Osiemdziesiąta Pierwsza Zachodnia 309.
Co?
Nic.
Prawie utopiłam komórkę.
- Kąpiesz się? - Tak.
Wyobrażam to sobie.
Szoruję dłonie z resztek kawy.
Bardzo seksowne.
Trzeba o siebie dbać.
Dobrze, mamo.
Mama wie najlepiej.
- Czyżby? - Tak mówią.
Nieważne, co mówią. Nie rozumiem, czemu cię tu nie ma.
Teraz.
Znaczy...
Będę dotykać się sama.
Boże.
Dasz mi nagrodę pocieszenia?
Jaką?
Nazwisko.
Hart.
DZIENNIKARKA DIANE HART
Mówiłam, że nie ma mnie w sieci.
Cholerny duch.
Szkoda.
Pozwoliłabym ci popatrzeć, a tak...
poczekasz do jutra.
„Dwa najważniejsze dni w życiu to ten,
gdy się urodziłeś, i ten, w którym pojąłeś, po co”.
Mark Twain.
Zane zakończył medytację tym cytatem.
Nagle wszystko pojęłam.
Odnalazłam sens.
- Jaki? - Dawać.
Podobnie jak ty.
Kiedy sąsiadkę zostawił facet,
wzięłam ją do siebie na dwa miesiące,
żeby nie musiała być sama.
Co rano robiłam jej owsiankę i zajmowałam się nią.
Dobrze jest dawać.
Tak.
Ale musimy też pamiętać o swoich potrzebach.
Jak każdy.
Pomagając innym, pomagamy sobie.
Zaakceptowałam siebie, szczerze i w pełni, i liczę,
że córka mnie zaakceptuje.
Ja również.
Powiedziałam jej o terapii
i medytacjach.
O przebaczeniu.
Zgodziła się ze mną spotkać.
To wspaniała wiadomość.
Cieszę się.
Dokładnie.
Chciałabym, żebyśmy spotkały się we trzy.
Po co?
Powiedziała, że chętnie odbędzie wspólną sesję.
Sama to sugerowałaś na początku naszej pracy.
Tak.
Tylko ty możesz uleczyć nasze relacje.
Oczywiście.
Ale już nie jestem pozbawiona stronniczości.
Patrzę na sprawę z twojej perspektywy.
Nic chcę, by Rebecca poczuła się zaatakowana.
Lepiej, jeśli spotkacie się z kimś innym,
kto potraktuje was tak samo.
Wolałabym nie.
Rozumiem...
- Ale... - Jean.
Potrzebuję tego.
Jeśli jesteś przekonana, że Rebecca tego chce,
to spotkamy się.
- Naprawdę? - Pomimo moich zastrzeżeń...
Tak.
Możemy pogadać?
Pewnie.
Nie chcę cię straszyć, ale mamy kłopot.
- Co jest? - Chodzi o Teksas.
Jeśli znów wycofają oświadczenia, to wtedy...
Nie w tym rzecz.
- Chodzi o twoją asystentkę. - Alexis?
Chodzą słuchy, że...
zbliżyliście się na wyjeździe.
Kpisz?
Słuchaj.
Będę szczery.
Uważam cię za przyjaciela.
Przyznałbym się, gdybym dał ciała.
To się czasem zdarza...
Ale do niczego nie doszło.
Sprawa zamknięta. Chciałem to usłyszeć od ciebie.
Dziękuję, że spytałeś wprost.
W porządku.
Rebecco? Tu Diane.
Musimy porozmawiać.
Oddzwoń w wolnej chwili.
Dzięki.
Proszę.
Musimy pogadać.
Tak?
Przegapiłaś.
- Co? - Mój występ.
Kurwa...
W porządku. Złość już mi przeszła.
Wybacz.
Ale dotarło do mnie...
że jesteś jakby nieobecna.
Tak. Masz rację.
Tak sobie o tym myślę...
Stałaś się egoistką. Uzależniłaś się od telefonu.
Zagubiłaś się we własnym świecie.
Zdałam sobie sprawę, że znam takie zachowanie.
Obserwowałam je u Daryla.
Był zdystansowany,
o wszystkim zapominał
i zachowywał się, jakby inni nie istnieli.
Znasz mnie.
Nie zdradzam Michaela.
Nie mogłabym.
Byłam jak sparaliżowana, kiedy nam się nie układało.
Ale racja,
nie zachowałam się jak przyjaciółka.
Co ja odwalam?
Znalazłam całą masę różnych wzmianek,
ale żadnych zdjęć.
Dbam o prywatność.
Jakbyś nie istniała.
Po prostu cię nie ma.
Skasuj je.
Bo co?
Mówię poważnie.
- Lubię, jak się złościsz. - Nie wkurwiaj mnie.
Dobra.
Skasowane.
- Widzisz? - Dobrze.
Co cię naszło?
Jak to?
Pewnie coś złego.
Człowiek nie zrywa ze wszystkim,
gdy dobrze mu się żyje.
Skąd wiesz?
Na zbrodniarkę nie wyglądasz.
Mogłabym obrabować bank
i nikt by nie zauważył.
Jeszcze by mi przytrzymali drzwi wyjściowe.
Jesteś niewidzialna.
Wydaje ci się, że możesz robić, co chcesz.
Zresztą nie dbam o to.
Rzućmy pracę i jedźmy gdzieś.
Dokąd?
Byłaś w Marfie?
- Nie. - Cóż...
Jedźmy tam...
narobić szumu.
Zjedźmy w przepaść jak Thelma i Louise.
To nie w moim stylu.
Czyżby?
Jeśli mamy uciec, to potrzeba planu.
Zaczęłabym od wynajęcia kampera.
Rozesłałabym przeprosiny, że nie dotrzymam terminów.
Napisałabym, że jadę na pogrzeb kuzyna do Dakoty Południowej.
Zresztą lepiej nie pisać konkretów.
To może być Cleveland albo Sacramento...
Wyjechałybyśmy w środku tygodnia,
kiedy...
wszyscy są pochłonięci codziennością
i pracą.
Sprzedałabym biżuterię, którą dostawałam od byłego męża.
Nie chciałabym jej nosić z powodów uczuciowych.
Przepuściłybyśmy całą forsę, nie oglądając się na nic.
- Za długie te przerwy. - Wal się.
Czego chciał Allen?
Musimy szczerze porozmawiać.
- Wejdziemy do ciebie? - Nie.
Nie pogarszajmy sprawy.
- Jak to? - Mówiłaś coś komuś?
Skąd. No co ty?
Wspomniałaś...
o tym, co robiłem na wyjeździe?
Zwariowałeś?
Niby po co?
Dan i Lena z księgowości mówili coś przy lunchu.
Uznałam, że to tylko ich domysły.
Całkiem bezpodstawne.
Jasne.
Podaj mi tamte akta.
- Przeniosę cię stąd. - Nie rób tego.
To tylko wzbudzi podejrzenia
- co do mnie. - Wiem.
Do niczego nie doszło.
Nieważne.
Skutek jest taki, jakby doszło.
Co się dzieje?
To bez sensu.
Poczekaj. Powiedz mi.
Nie powinnam była tam iść.
Nie jestem z siebie dumna.
Czy ty...
Miałam chwilę słabości.
Nie wytrzymałam.
- Byłaś u Toma? - Tak.
Bo nie mam, kurwa, dokąd pójść.
Do Amber wrócił jej zapijaczony facet.
Z matką nie będę mieszkać.
Tylko u niego mam miejsce.
Mogę się normalnie wyspać.
Mam z tego zrezygnować?
Jedna spokojna noc to już coś.
Porozmawiaj z matką.
Pójdę z tobą.
Nie jestem gotowa.
Nie naciskaj.
Nie zamierzam.
Przykro mi.
Chcę mieć szansę, by być kimś normalnym.
Jak ty.
Nie różnię się od ciebie.
Bzdura.
Doszłaś do czegoś.
Masz majątek.
Zawsze możesz wrócić do swojego zasranego życia.
- Dzwonię do niego. - Czekaj.
Słuchaj...
Mam rozwiązanie.
Na kilka dni, zanim pomówimy z twoją matką.
Proszę cię.
Czyje to mieszkanie?
Koleżanki.
Wyjechała. Zaglądam tu czasem.
Diane?
Tak.
Droga rzecz.
Okazuję ci zaufanie.
Naprawdę czynisz cuda.
Nieprawda.
Tak powiedziała matka mojej koleżanki.
Jesteś moją magiczną pigułką.
Chcę ci pomóc.
To moja praca.
Nie.
Ludzie mają w nosie.
Patrzą ci w oczy i mówią, że twoje problemy są ważne...
Ale myślą tylko o tym, co obejrzeć w telewizji
i w którym lokalu zjeść.
Chcę dać ci szansę,
żebyś nie wróciła do prochów z braku innych możliwości.
Dałabym wszystko, żeby mieć taką matkę jak ty.
Hej, przystojniaku.
Zrobiłaś zakupy?
Ugotuję klopsiki z indyka.
Pycha.
Jak praca?
W porządku.
Allen jeszcze raz dziękował za Teksas i kazał cię pozdrowić.
Dobrze wyglądasz.
Diane H. Dziennikarstwo
Magazyn N+1
Muzyka
Drinki
Antypatie
Plany podróżnicze Marfa, Teksas
Jak się nazywasz?
Przecież wiesz.
Uczę się roli, mamo.
Do sztuki.
Raz jestem sobą, raz Piotrusiem Panem. Miesza mi się.
Aktorstwo to fajna zabawa.
Można udawać kogoś innego.
Tak.
Musisz powtarzać tak długo,
aż będziesz mówić bez zastanowienia.
Rola w ciebie wsiąknie.
Poczujesz się jak twoja postać.
- Możesz być Wendy? - Jasne.
Jak się nazywasz?
Wendy Moira Angela Darling.
- A ty? - Piotruś Pan.
Gdzie mieszkasz?
Nie wiem.
Spójrz na mnie.
- Patrz. - Przecież patrzę.
Dobra.
Dobrze mi z Emily.
Schudła i jest bardziej otwarta w łóżku.
Znaczy...
Wczoraj w trakcie seksu dała mi w twarz.
Podobało ci się?
Policzek?
Dawno nie czułem
takiego napięcia.
Czemu cię uderzyła?
By zwrócić moją uwagę.
O czym wtedy myślałeś?
Nie wiem.
Zapamiętałem się.
Emily pomaga mi iść naprzód.
Zabroniła mi wspominać o Sidney.
To dobrze.
Ale, umacniając nową relację,
musisz pracować nad niewygasłymi uczuciami.
Zapominam o Sidney. Nie rozmawiajmy o niej.
Wyczuwam w tobie złość.
Była między wami agresja?
Używaliście przemocy?
Zależy, o co pytasz.
Dla Sidney to „dobry ból”.
Na granicy cierpienia i przezajebistej rozkoszy.
Narkomani doznają takiej, gdy się szprycują.
Co robiła,
żebyś tak poczuł?
Wściekała się na mnie.
Kłóciliśmy się.
Potem mówiła na przykład,
że pójdzie obciągać facetom w barze za rogiem.
Albo że ich przyprowadzi i każe mi na to patrzeć.
Mówiła to i zaczynała
ssać mi fiuta.
Wariactwo.
Podobało ci się?
Nigdy nie szczytowałem tak mocno.
To zboczone, ale kręciło mnie to.
Jakie to uczucie,
kiedy myślisz o tym w tej chwili,
w tym miejscu?
Co ty mi robisz?
Myślisz, że to mi pomaga?
Zapomniałem o niej i cieszę się.
Mam powiedzieć, że rżnąc Emily, myślę o Sidney?
To oczywiste, że ten temat budzi twoje żywe emocje.
Przepraszam, że się uniosłem.
Cóż...
Cieszę się, że Emily ci pomaga.
Właśnie o to chodzi.
Ale tamtym uczuciom musisz dać ujście przy mnie.
Proszę.
Możemy pogadać?
Pewnie.
Co tam?
Chciałam cię przeprosić za wczoraj.
Miałaś zupełną rację.
Nie byłam z tobą szczera.
Właściwie to z nikim nie byłam.
Ja...
Mamy kłopoty z Michaelem.
Jakie?
Sporo się kłócimy.
Dlatego wisiałam na telefonie.
Raz obudziłam się w nocy. Nie było go w łóżku.
Rozmawiał z kimś przez telefon w łazience.
Z asystentką?
Nie mam pojęcia,
chociaż to możliwe.
Wyczuwam to po tym,
jak omija ją w rozmowach i nie wymawia jej imienia.
O Boże.
Trudna sprawa.
Jeszcze z nim nie rozmawiałam.
Nie wiem, czy mi ufa po tym, co zaszło.
Możliwe.
Kiedy odsuwasz się od kogoś,
przywrócenie zaufania nie jest łatwe.
A ty nagięłaś wiele reguł.
Chroniłam Melissę.
Nie mogłam powiedzieć Michaelowi.
To by go obciążało. Ona jest pacjentką.
Ale wiesz,
gdzieś po drodze Michael cię stracił.
Rozumiem, że to cena tego zawodu,
ale skutki są poważne.
Nie wiem, kim byłabym bez niego.
Dręczy mnie niepokój.
Jestem w rozsypce.
Można się ciebie przestraszyć.
Jak leci?
Co u siostry?
- Wypiszą ją za dwa tygodnie. - Tak?
Nie rozmawialiśmy jeszcze. Martwię się.
Nadal leży w szpitalu?
Tak.
Rodzina mocno to przeżywa,
zwłaszcza matka się nakręca...
Skup się.
Dostało mi się przez ciebie.
Królicza Nora
- Wzywałeś mnie? - Wejdź i siadaj.
Wciąż jestem zmordowany...
Wszyscy gadają, że coś mnie łączy z Alexis.
Słyszałem.
Do niczego nie doszło.
I tak bym cię nie wsypał.
Widziałem, jak od ciebie wychodziła. Co by powiedziała Jennifer?
Grozisz mi? Nie pisnąłem słówka.
Chodzi o moją reputację.
Plotkują o nas.
Gdybym ją zwolnił, przyznałbym się do winy, a ja z nią nie sypiam.
Nic nie powiedziałem.
Jak więc to się rozniosło?
Oświeć mnie.
Przecież to widać.
Kocha się w tobie.
Chce, by wszyscy myśleli, że ją bzykasz.
Dlatego poleciała z nami i wskoczyła mi do łóżka.
Nie próbuj się wyprzeć.
Też jesteś trochę winny.
Na czym polega moja wina?
Zabrałeś ją na wyjazd, dobrze wiedząc,
co do siebie czujecie.
Nie wyznaczyłeś wyraźnych granic.
Dzięki.
Mówi Jean Hart.
To moje nagrania.
- Słucham? - Liza, tak?
Diane. Cześć.
Zostawiłam tutaj dokumenty.
Przepraszam, że was nachodzę.
ZADZWOŃ, PROSZĘ
Wybacz.
Wystraszyłaś mnie.
- Wyjeżdżasz dokądś? - Na Kostarykę.
Będziemy razem pracować na farmie.
Brzmi nieźle.
Słuchaj...
Zapodziałam dokumenty. Sprawdzam wszelkie możliwe miejsca.
Dzwoniłam.
Nic nie znalazłam.
Wybieram się jutro
na nową wystawę w Rubin Museum.
Masz czas?
Niestety nie.
Wreszcie spotkam się z matką.
To wielki postęp.
Od dawna nalegała, żebyśmy razem poszły na terapię.
Właśnie podjęłam różne ważne decyzje.
Muszę zrzucić to z serca.
Jakie to decyzje?
Ja i Dax będziemy mieli dziecko.
Ale zanim sama zostanę matką,
muszę odizolować się od własnej.
Ja...
Napisałam do niej list. Za bardzo bym się denerwowała,
żeby powiedzieć jej to prosto w oczy.
List? Poważna sprawa.
Powiedz mi, czy to w ogóle ma sens.
Martwię się.
„Mamo,
wybaczam ci.
Chcę iść naprzód.
Zdaję sobie sprawę, że nie mogę pracować nad sobą
ani wypełniać obowiązków,
troszcząc się ciągle o ciebie.
Dopóki nie pokochasz mnie tak, jak potrzebuję,
nie będziemy się spotykać”.
Co myślisz?
Nie chcę hamować twych postępów swoimi złymi doświadczeniami.
Przestań.
Mów.
Powiem ci, jak będzie.
Terapeutka przepracuje z matką te sytuacje, w których ją skrzywdziłaś.
To jej terapeutka,
więc trudno będzie o bezstronność.
- Od jak dawna ją leczy? - Od lat.
Właśnie.
Na twoim miejscu bym wyjechała
i starała się wypocząć z dala
od matki.
Nie mogę się nią zajmować.
Nie wiem, gdzie one są...
Znalazłaś dokumenty?
Musiałam...
je zostawić na siłowni.
Słuchaj.
Serdeczne gratulacje z okazji ciąży.
Wspaniała wiadomość.
Czasem myślę, że walczymy tak zaciekle ze swoimi matkami...
bo nie chcemy pogodzić się z tym, że stajemy się do nich podobne.
Chciałbym kupić kawę.
- Ziarnistą? - Tak.
Lubi pan wyzwania?
Woli pan smak intensywny czy łagodny?
To dla żony.
Zatem intensywny.
Jak jej na imię?
Jean.
Reszty nie trzeba.
Dziękuję.
- Proszę. - Super.
To mój zespół.
Niech pan zajrzy na Instagram.
- Miłego dnia. - Wzajemnie.
UDOSTĘPNIJ
Tylko z tobą mogę o tym porozmawiać.
Fajnie. Cieszę się na spotkanie.
Dobrze.
Dziękuję, mamo.
- Kocham cię. - A ja ciebie. Pa.
Jesteśmy umówieni na wieczór?
To mało wyszukane miejsce.
I tak się wystroję.
Kupiłem ci coś.
Tak? Co takiego?
Co tam robiłeś?
Chciałem zobaczyć kawiarnię, którą tak lubisz.
Rzeczywiście przyjemna.
Dzięki.
Baristka
dała mi ulotkę swojego zespołu.
Posłuchaj.
Jaką ulotkę?
Oj, Francine, nie bądź taka wredna
Nieźle grają.
Przecież nie należysz do mnie
Może być.
Jakbym to znał.
Tak.
Piękna tak
Wszystkie brzmią tak samo.
Pobudzasz smak I dobrze razem byłoby nam
Może i tak.
Zdobędę cię, zobaczysz
Spodobała ci się dziewczyna?
A skąd.
Nie.
Oj, Francine
Skąd ta fascynacja?
Zwykła ciekawość.
- Lubię, gdy jesteś zazdrosna. - Nieprawda.
Z moim facetem stworzymy trio
Dobra. Wezmę prysznic.
Piękna tak
Jean, tu Claire. Rebecca odwołała spotkanie.
Kto tam?
Za co to było?
Nie zbliżaj się do mojej kawiarni.
synced & corrected by PopcornAWH www.addicted.com