NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
Nie, Cooler.
To ja, Chip.
Przyjedź do mnie jak najszybciej. Potrzebuję podwózki.
Sorki, że ściągam cię tak wcześnie.
W porząsiu. Moja laska ciągnęła mnie na kawę, po nowe buty czy inny szajs.
- I tak dziękuję. - Co to za nagła sytuacja?
Jadę po London.
- Jest w domu, na północy. - Czaję.
Po co tam pojechała?
„Załatwić pewne sprawy”.
Cholera. Nie odzywaj się, okej?
- Mamy nagłą sytuację. - Wiemy, zajmujemy się tym.
Nie, nie. Dennis się spił.
- Co? - Tak. Jest w Penmar.
- Właśnie tam jadę go zgarnąć. - Cholera.
Chyba że dotrzesz tam pierwszy i posprzątasz twój bajzel.
Niby dlaczego mój?
Wiedziałeś, co robisz, biorąc Dennisa za swojego sponsora.
- Wykorzystałeś go. - Sam naciskałeś, by pogadał z Rosą.
I tak po prostu pozwolisz mu się załamać?
Tak. Nie wiem.
Już jest.
Siema, rozmawialiśmy z George'em. My po...
to. Dennis!
D.?
Czego, kurwa, chcesz?
Kubek kawy. Chodź, ja stawiam.
Nie gadam z tobą. Z nami koniec. Cześć, Cooler.
- Hej, jak leci? - Nie wydurniaj się.
Oni cię aresztują.
- Jebać policję! - Nie pomagasz.
- To nie... - Nie, nie!
Nie podchodź! Mam jebane grabie!
- Nie zawaham się ich użyć. - Słuchaj.
Przestań! Oddawaj!
- To moje grabie! - Złap go za nogi!
Dostanę jego siurem po twarzy.
- Trzymaj! - Puść!
- Złap te pierdolone... - Mój telefon!
- Co? - Mój telefon.
- Gdzie on jest? - Tam.
- Tutaj. Tu. - No nie wiem.
Koło twojej stopy.
- Mojej stopy? - Tak, byłeś blisko.
- Niech to szlag. - Dobrze.
Kto to teraz przygrabi?
Ty, dupku! Masz grabie.
- Przestań. - Nie mów tak.
- Właź do auta, Dennis. - Ma giry jak jakiś potwór!
- Chłopaki, no dalej. - Chip!
Właź.
Wygląda całkiem przytulnie.
Dzięki.
Milutki z niego kociaczek.
Chyba muszę to przeczekać i wziąć go na mityng.
A co z London?
Muszę się zająć Dennisem. Tak trzeba.
Przecież przeżyje. Musi to odespać.
- Nie wiem... - Ziom.
Zdążymy wrócić, zanim się obudzi. Musisz jechać po swoją kobietę.
Racja.
Zasrany złom!
Cały ten samochód to złom! Wszystko...
- W porządku? Chyba jesteś spięty. - No jestem spięty, Chip.
- Z tobą i Alex jest okej? - Tak... W porządku.
Pokłóciliście się?
Budzę się dziś rano i myślę: „Mam żonę i dziecko,
i piękny dom.
Chociaż niczego w życiu nie osiągnąłem przez ostatnie 15 czy 20 lat,
to mam wszystko”.
To chyba dobrze, nie? Nie chciałeś tego?
No tak. Ale kiedy czekasz na coś bardzo długo,
kiedy to już dostajesz, to myślisz sobie...
- Że już tego nie chcesz? - Albo...
czy jestem na to gotowy.
Stary, mam teraz poległych.
Ludzi...
na których polegam.
Nikt nigdy nie jest gotowy. Po prostu lecisz z tym koksem.
Przecież to robisz najlepiej.
Dzięki, ziom.
Tak szczerze to nie planowałem tego.
- Jak spałaś? - Byłam zmęczona.
- Dobrze jest znowu spać we własnym łóżku. - Tak jest.
Rozumiem. Musiałaś wyjechać na jakiś czas.
- Dobrze mieć cię z powrotem. - Dobrze być z powrotem.
Co chcesz na śniadanie? Musisz coś zjeść.
- Przed tobą długi dzień. - Kawę.
- Kawę? - Dzień dobry!
- Jak ci się spało, słonko? - Świetnie.
Tak, dobrze.
Sorry, muszę odebrać, może to Alex.
Zapytam drugiego pilota.
Kwiaty stawia się w kościele czy w domu?
- Jakim kościele? - Tak myślałem.
Heja, do domu poproszę.
Stary... to telefon London.
Cholera, zjedź na pobocze. Zjedź!
- Co się stało? - To był telefon do London.
Kościół, kwiaty...
te sprawy, o których mówił Karel...
Dlatego dzwonił do niej były narzeczony.
Wychodzi za mąż, kurwa!
Hej, wracaj w konopie, Filip.
Skąd ten nowy narzeczony?
Musiałeś nieźle nabroić, skoro tak cię wykiwała.
Była zaręczona, zanim się poznaliśmy.
Pewnie wróciła do niego, kiedy wszystko się posrało.
O nie, katastrofa!
Wracamy do Venice.
Jechaliśmy po to, żebyś odzyskał London, tak?
Tak, ale to było, zanim się zorientowałem...
Musimy się pospieszyć.
- I co jej mam powiedzieć? - Co tylko chcesz.
Wymyślisz coś, w końcu jesteś Chip.
Musisz się tylko pojawić.
Pokaż jej, jakim jesteś świetnym facetem.
Kurde.
Powinniśmy wypuścić Dennisa.
- Co robicie? - Zabieramy cię na mityng.
Co? Gdzie jesteśmy?
Jedziemy ładniejszą drogą.
- Wstawaj, chodź do auta. - Kurwa, co się dzieje?
Cała historia. Więc London się chajta.
A Chip chciał nie jechać ją uratować.
Ale go zainspirowałem...
Weź, po co...?
No dobrze. Jak się dziś macie? Czujecie energię?
Widzę, że przed nami sporo pracy. Zacznijmy od rozciągania.
Schodzimy na dół.
I...
Ciężar na prawą nogę.
Powolutku do góry. I...
Proszę pana, to są zajęcia taneczne.
Moje panie.
Zaczynamy na pięć, sześć, siedem, osiem. Do przodu. Powoli.
Na boki.
I biodra.
Na boki i biodra.
Obrót. Wszystko razem, biodra!
I zmieniamy!
- Ja pierdolę. - Do przodu, do przodu.
Często się tak zatacza, zostawcie go.
Tańczymy. Do przodu, do przodu.
Biodra, biodra.
I co?
Pojawisz się tam i grzecznie poprosisz,
żeby wróciła z tobą do Venice?
I co potem?
Będzie z tobą mieszkać w tym pustostanie
i znosić twoje łgarstwa przez kolejne pięć lat,
aż wasza różnica wieku stanie się problemem. A wtedy
znowu będzie musiała wracać do domu, błagać, żeby facet,
którego już dwa razy zostawiła przed ołtarzem,
przyjął ją z powrotem i dał jej jakąś iluzję życia,
ulotną szansę na szczęście?
Chłopie, chcesz wrócić do bagażnika?
Nie przeszkadza ci to?
Że wszystko, co masz, związek z London, zbudowałeś na wielgachnym kłamstwie?
- Jak twój jebany sklep? - To już skończony rozdział.
Nie nadaję się na kłamcę. Nie mam do tego nerwów.
To nie takie proste, na jakie wygląda.
Powiesz jej kiedyś, że nie zabiłeś jej brata?
Prawda zawsze wyjdzie na jaw. Sam mi to mówiłeś.
A kiedy to się stanie, to będzie koniec.
To ją zniszczy.
Ziom, nie zabiłeś brata London?
Kiedy to się nie stało?
Dzwoniłam do kościoła, nie ma tam kwiatów.
Ale miały być w kościele.
Jestem w domu i tu też ich nie ma.
Nie mamy domu w Santa Monice.
Co...?
Co ty robisz? Masz jeszcze pół baku.
Nie patrz na wskaźnik, jest zepsuty.
To skąd wiesz, kiedy musisz zatankować?
Coś w stylu przeczucia. Niestety, czasami zawodzi.
Myślicie, że sprzedają tu spodnie?
- Zwykła czy premium? - Primo.
- Zwykła. - A możemy pół na pół?
- Benzynowa Krwawa Mary. - To raczej dwie trzecie do jednej.
- To tak jak on mówi. - Czyli dwie trzecie zwykłej?
- Kurde, która to sok pomidorowy? - Zwykła.
Lepiej kupmy tu jakąś pierdołę,
bo nie mamy ani zaproszenia, ani prezentu.
Stary, kupiłbyś mi te rzeczy? Oddam ci, kiedy zlokalizuję moje spodnie.
- Pewnie. - Dzięki.
Cześć, April, mogę klucz do łazienki?
- Tak. - Świetnie.
Fajna ta April, co nie?
Oddaj mi telefon. Chyba powinienem zablokować karty.
- Proszę. - Dzięki.
Dziękuję, April.
Mam go.
Cholera.
Oż kurwa.
Cześć, London. Tu Dennis.
Nie wiem, czy odsłuchałaś wiadomość,
którą najwyraźniej wczoraj ci zostawiłem.
Po prostu olej wszystko, co nagrałem,
a jak się na nią natkniesz,
to po prostu usuń, nie słuchaj tego.
OD: DENNIS PIĄTEK 9.15
Zajęte!
Masz ochotę na piwko?
Jasne.
Witam na pierwszym mityngu...
grupy facetów z kibla na stacji benzynowej...
anonimowych alkoholików.
Uroczo.
Czy jest tu ktoś, kogo życie jest nie do wytrzymania,
więc chce przestać pić?
Cześć, jestem Chip. Jestem alkoholikiem.
Cześć, Chip.
Ostatnio wróciłem do picia.
Oszukiwałem się, że nie jestem alkoholikiem.
Przez to zjebałem swoje życie.
A co najgorsze...
zraniłem najbliższych mi ludzi.
Miałeś rację.
Jestem alkoholikiem.
Ale wiesz co? To nie jest twój największy problem.
Powiedz mi, kłamiesz przez picie
czy na odwrót?
Wiesz co?
Byłem przy tym.
Chociaż nie prowadziłem.
Przeze mnie Tilly nie patrzyła na drogę.
Jego głowa walnęła o szybę.
Widziałem, jak ratownicy walczyli o jego życie.
Byłem tam.
Brałem w tym udział.
To, co łączy mnie z London, jest prawdziwe.
Myślę, że mogę jej pomóc.
I że ona może pomóc mnie.
Problem w tym, że nie ukryjesz prawdy, nie pijąc.
Pijący nie możesz być w moim życiu.
Wiem.
No chodź.
Nie.
Nie zostawię cię tutaj.
Wiesz, że to niczego między nami nie zmienia?
Wiem.
Rozumiem.
I mówię to
nie jako córka, która ci wybacza. Bo nie wybaczam ci.
Mówię to jako porządny człowiek.
Myślę, że lżejsze ćwiczenia dobrze ci zrobią.
Zapisz się na nie.
Tak, rozumiem.
Mamy siłownię na posterunku, ale...
wiesz, chłopaki są trochę złośliwe i nie chodzę już tak często.
- Rosa. - Co?
Wiem, jaki masz do mnie stosunek.
Rozumiem to i akceptuję. Nie zmienię tego.
Ale nie przenoś tego na innych.
- Innych, czyli Dennisa? - Cóż...
Tak. Nie jego konkretnie, ale...
Myślę, że to dla niego za wysokie progi.
PÓŁNOC
Nie ma ich. Poszli do kościoła. Szybko, jedziemy.
Co to za odgłosy?
W mordę. Chyba skończyła się benzyna.
Dopiero byliśmy na stacji.
No tak, ale starczyło mi kasy tylko na te jego ciuchy.
- Przykro mi. - Kurwa.
Biegnij.
Co?
Biegnij, debilu.
Ziom, ale jazda. Akcja jak z jakiejś książki!
KOŚCIÓŁ METODYSTÓW
KU ŚWIĘTEJ PAMIĘCI JOHNA MANNA 1983-2006
Nie wiedziałem, że...
Przyjechałem tu, bo myślałem...
Bo nie wiedziałem...
Nie powinno mnie tu być.
Chcę, żebyście wiedzieli, że tego żałuję.
Straciliście syna.
Brata.
Przyjaciela.
Nie będę udawał, że wiem, jak to jest.
Ale myślę o nim...
Myślę o Johnie cały czas.
Wiem, że wy też. Przepraszam.
Nie wiem, co powiedzieć...
ani co zrobić, żeby było lepiej.
Pójdę już.
Zostań.
Chcę, żebyś poznał mojego syna.
Przepraszam. Jak się masz?
Najpierw był ślub, potem msza żałobna.
Normalnie jazda bez trzymanki.
I zaczynasz rozmyślać nad życiem.
Wina?
Nie, dziękuję.
Nie wiedziałam, że palisz.
Nie palę.
Dopiero się uczę.
Przepraszam, nie wiedziałem...
To...
Myślę, że to trochę pomogło. W jakiś dziwny sposób.
Masz trochę wiadomości.
Przyjechałeś tu tylko po to, żeby mi go oddać?
Nie tylko po to.
Przyjechałem po ciebie.
Dennis nagrał wiadomość.
Tak?
Halo? London? Jesteś tam?
To ja, Dennis.
Sorry, że dzwonię tak późno. W sumie to nie wiem, która jest...
Musisz coś wiedzieć.
Chciałem ci to powiedzieć, zanim się spiknęłaś z Chipem.
Chip i ja byliśmy wtedy kumplami. To już nieważne.
Masz prawo znać prawdę,
chociaż może to zupełnie zagmatwać życie.
Wciąż bardzo cię lubię.
Byłoby nam razem tak dobrze,
- gdyby Chip mi ciebie nie dmuchnął... - Że co?
Dennis przechodzi teraz gorsze chwile.
W porządku?
Tej nocy...
kiedy zginął twój brat...
nie byłem sam w tym samochodzie.
Wiem, Tilly była z tobą.
Była.
To nie ja.
To Tilly.
Tilly prowadziła.
Nie zabiłem twojego brata. Przepraszam.
Co?
To nie zmienia moich uczuć do ciebie. Ale...
Nie mogę dłużej kłamać.
Nie tylko ze względu na mnie, ale też na ciebie.
- Zasługujesz na prawdę. - Dziękuję.
London, tak bardzo cię kocham. Chcę być z...
Powinieneś się już zbierać.
Do Venice długa droga.
Rozmawiałem z London.
Przykro mi.
Mnie też.
Za...
to całe dmuchnięcie.
Dzięki, ale chyba i tak nie jestem w jej typie.
Ja chyba też nie.
Dostałaś te ich kwiatki, które ci wysłałem.
Wiem, że to raczej szybkie tempo, ale...
czy uczynisz mnie najszczęśliwszym pytającym, czy będziesz moją dziewczyną?
Jasne.
Droga Alex, zostaniesz, proszę, moją dziewczyną?
Tak.
Masz chwilę?
Wejdziesz do środka?
Napisy: Natalia Łobodzińska