NETFLIX – SERIAL ORYGINALNY
Boże,
daj mi siłę, by przetrwać ten dzień.
Pomóż mi pokonać moje wrodzone wady.
Pomóż mi być szczerym...
Cześć.
- Wcześnie wstałaś. - Muszę jechać do San Diego.
Szkoda, chciałem wziąć cię na śniadanie w podziękowaniu za wczoraj.
- Przecież do niczego nie doszło. - Nie...
Doskonale pamiętam.
Rozumiem. Najpierw trzeźwość.
Gdyby to nie był mój pierwszy rok, to...
Dzisiaj wracam późno, więc...
Proszę.
Gdybyś potrzebował przenocować.
To bardzo...
Dziękuję.
Mam nadzieję, że pozbieram się do kupy.
Moment, muszę wyjść na zewnątrz.
- Co jest? Jak leci? - W porządku...
Pracuję nad sobą.
Bardzo dobrze. Wiesz co?
Rozważałem kolejne pozytywne działania.
Dla ciebie. Zapiszesz sobie?
Dawaj.
Za godzinę bądź na 1632 Abbot Kinney.
Szesnaście, trzydzie...
- Będziemy się uczyć tańczyć? - Nie.
Idziemy piętro niżej. Pamiętasz Vitamin Sea Water?
- Co tam się robi? - Po prostu przyjdź, dobra?
Wporzo.
Kurwa.
Cholera.
Jezu!
- Kurwa, Oscar. - Przepraszam.
Nie chciałem cię przestraszyć.
- Nie przestraszyłeś. - Gadałem z moim szwagrem.
Zna inspektora, który będzie wizytować twój sklep.
Muszę już lecieć.
Ale dzięki.
- Mówił, dokąd jedzie? - Nie.
- Pewnie przedupczyć swoją nową laskę. - To czyjaś córka, chujasie.
Dobra, po co ta poważna gadka?
- Sam zacząłeś o dupczeniu... - Moja.
Kumam.
Co, do ku...?
Ożeż, ziom!
Ale wypas!
Bycza kuchnia, ziomal!
Cichutkie szafeczki.
Ktoś wykupił cały katalog IKEA.
- No... - Ziom.
Dobrze, że nie chciałeś mojej chaty, tylko czekałeś na taką gratkę.
Wiadomo, że London jest przyzwyczajona do pewnego poziomu.
Sorki, mówię jak jakiś prawnik.
- Nie jestem nim. - Słuchaj.
Nie mieszkam tu z London, więc...
O, ziomasku, co to za lasencja?
Alex. Mieszka tu. To...
Koleś. Pochwalam.
Nie o to chodzi...
Nie jesteśmy razem. To tylko...
- Dokąd się wybierasz? - Chip, nie...
Chłopie, podoba mi się to.
Budujesz swoje gniazdko.
To ważne w pewnym wieku i teges.
Dzięki. Cooler, proszę cię.
Raczej nie powinniśmy tam wchodzić.
Rany ściku, ta lala ma też dziecko?
No pełny pakiet.
Ma dziecko?
Mogę szybciutko skorzystać z łazienki?
Zatkałem kibel w kamperku.
Mówię ci, pofarciło ci się.
Niezła laska, ma wypasioną chatę, dzieciaczka i pełno szamponów.
- Jest w dobrym wieku. - Jestem z London.
Alex o tym wie?
Stary, mówię ostatni raz, nic mnie nie łączy z Alex.
Nocuję tu, dopóki nie znajdę mieszkania dla mnie i London.
Czy ty... bierzesz prysznic?
Ziom, ona ma deszczownicę!
I mówisz mi, że nie ma faceta?
Ktoś musi przeczyścić jej rurę.
Obudź się.
Cześć.
Nie wiedziałam, że tu jesteś, przyniosłabym ci kawę.
- Musiałem iść na mityng. - W sprawie wina?
Tak.
Można tak powiedzieć.
Tędy.
Dzięki, że przyjechałeś mnie odebrać.
Luzik, ziom. Tak jakby pracuję teraz z domu.
Gdzie zaparkowałeś?
U Spike'a. Nie mogę pozwolić, żeby ktoś mi zajął miejsce.
Więc kiedy prosiłem cię o podwózkę...
Myślałem, że potrzebujesz drugiej osoby do tandemu.
Skoro mieszkasz u lasencji, a London nie,
nie jestem zbokiem, ale czy wy dalej dzielicie łoże?
W związku nie chodzi tylko o „dzielenie łoża”.
No jaszka, ziom. Ale sam wiesz, co mówią: „Sześć dni bez łoża to koniec początku”.
- Kto tak mówi? - Ty.
Pożyczysz telefon na sekundę?
Proszę.
- Jakie masz hasło? - Jeden, jedenaście, jeden.
I jeszcze jeden.
Przepraszam.
W porządku?
Czuję się osaczona.
Mówię Wren, że jej nie pomogę, bo muszę iść do pracy.
W pracy tylko czekam, żeby z niej uciec.
Wymiguję się. Od zawsze.
Już w koledżu. Jeden semestr studiowałam oceanografię.
A potem... Musiałam odejść. W sumie to pół semestru.
Najpierw miałam studiować marketing, ale zmieniłam zdanie.
Wymigałam się też Davidowi.
- Kto to? - Byliśmy zaręczeni.
Powiedziałam mu, że potrzebuję czasu po śmierci mojego brata.
On...
Zginął w wypadku samochodowym tu w Venice.
To była prawda, nie mogłam tego zaakceptować.
Ale też czułam się osaczona.
Dalej się tak czuję.
To uczucie przychodziło i odchodziło.
Ale teraz mam to bez przerwy.
London...
Już dobrze. Trafiłaś w dobre miejsce.
Pomożemy ci.
Kilwater ci pomoże.
WINA DENNISA
Co?
Cześć, chłopaki.
Ziom.
- To twój sklep? - Dzięki. Zgadza się.
- Gratulacje. - Dzięki.
- Muszę ci strzelić fotę z tym znakiem. - Jasne.
Chip, zjeżdżaj z kadru. Ziomuś, co za zbieg okoliczności.
Tu jest napisane „Wina Dennisa”, a ty masz tak na imię.
- Bo to mój sklep. - To jego biznes, Cooler.
To twój biznes?
- Jackie umarła czy coś? - Nie.
- Masz jakichś sponsorów? - Tak, dyskretnych.
Musieli się szybko dołożyć.
- To tymczasowy sklep. - Sensowne.
Już zrobiłem, nie musisz tak stać.
Wchodźcie, oprowadzę was.
- Super, naprawdę super. Dzięki. - Masz tu wina? I tyle?
Tak, musimy jeszcze trochę wyremontować...
Chwila. „Musimy”? My?
My to ja i ty.
Skoro jesteś stolarzem, to mógłbyś pomóc.
Czyli mówiąc „my”, chodziło ci o mnie?
Pomagam ci jako twój sponsor.
Tak masz szansę komuś pomóc.
- Jesteś moim sponsorem czy pracodawcą? - Sponsorem.
Nie będę ci płacił.
Daję ci możliwość pojawienia się gdzieś, popracowania, naprawienia czegoś.
Jestem wdzięczny za tę możliwość, ale...
kwestionuję twoje powody.
Czyli?
Nie wiem...
Zabawne, że mam pracować akurat wtedy, kiedy potrzebujesz mieć coś zrobione.
- Jestem twoim sponsorem. - Wiem i chcę ci pomóc.
To ja ci pomagam. Dyscyplina, skrucha i pokora.
Parę rzeczy, których nie znasz.
Chyba że nie traktujesz tego poważnie, a wtedy...
Traktuję poważnie. Ale...
Jest mi dosyć ciężko skupić się na pracy,
kiedy muszę jakoś zapłacić za mieszkanie.
Załapałem!
„Wina Dennisa”.
Bo zawsze jest w czymś twoja wina.
Słuchaj.
Jak popracujesz, pogadamy o domku dla gości.
- Umowa stoi. - Umowa stoi.
Ziomusy, jest jak kiedyś, my trzej w pustym sklepie.
Żadni klienci nie zawracają nam dupy. Stare, dobre czasy.
Brakuje tylko George'a. Już jedzie! Cholera!
Muszę go szybciutko zapytać o Spike'a i o instalację w kamperku.
Wiedziałem, że on wie.
- Co mam zrobić? - Schować się?
Nie mogę się chować do końca życia.
Musiałbyś się chować do końca jego życia.
- Możesz mnie kryć? - Jasne.
- To liczy się jako praca, tak? - Cholera! Kurwa!
Co tu, kurwa, robisz?
Naprawiam błędy.
A przy okazji naprawiania błędów...
Przepraszam.
Okłamałem cię, zachowałem się okropnie.
Nie kontrolowałem się.
To, co mówiłem, było przykre i przepraszam za to.
Chodzisz na mityngi?
Tak.
Szukasz sponsora?
Nie, już mam.
Dennisa.
Dennisa?
Poprosiłbym ciebie, ale...
Ale mną nie możesz manipulować?
- Nie ma jaj, żeby ci się postawić. - To niesprawiedliwe.
Odwala kawał dobrej roboty.
Jest mądry, zdyscyplinowany i można na nim polegać.
Daj spokój.
Nie ma go tu, nie słyszy cię.
Od kiedy to obchodzi cię Dennis?
Nie obchodzi mnie, po prostu go szukam.
- Wie, w jakiej sprawie? - Oby nie.
Czekaj, George.
Wiem, o co chodzi. Rosa i Dennis są razem...
Wiem, że nie podoba ci się, że cię okłamuje...
Nigdy cię nie okłamałem, Geo...
Wydoroślej.
Weź, stary, tylko się wygłupiam.
Nie masz się tu wygłupiać, ale pracować.
Nie wiem, czy masz jakieś plany na dziś,
ale Dennis zgodził się, żebyśmy zajęli domek dla gości.
Wiem, że to nie jest idealna opcja, ale to tylko na jakiś czas.
Dziś nie mogę.
- Dlaczego? - Pracuję.
- Nie możesz się z kimś zamienić? - Nie pracuję w restauracji.
- Tutaj. - Ty...
- Pracujesz tu? - Nie dla pieniędzy.
- To na mój kurs. - Jaki kurs?
Taki, który ma mi pomóc pozbierać myśli.
Wiesz, że ostatnio czuję się nieswojo.
To dlatego, że nie mamy mieszkania.
No co ty?
Już dawno nie spędzaliśmy razem czasu.
- Nie tak dawno. - Sześć dni.
Naprawdę bym chciała.
Ale nie mogę rzucić czegoś, czego nie zaczęłam.
- Ja tak zrobiłem. - Pracujesz?
Pomagam Dennisowi w jego sklepie.
- Dennis ma sklep? - Tymczasowy.
Sensowne.
Przykro mi.
- Cieszę się, że mu się udało. - Przykro mi, że dziś nie mogę.
W porządku.
Obiecuję, że ustawimy się niedługo.
Jasne.
- Zwijamy się stąd. - Cześć, stary.
Możesz sam śmignąć tandemem?
Chyba zostanę tu na troszeczkę.
Chcę pogadać z...
Karelem.
O czym?
O Alex.
Ta akcja z Alex rozbudziła we mnie dużo emocji.
Zapytam, co o tym sądzi.
- Nawet jej nie poznałeś. - No wiem.
O tym też chcę z nim pogadać.
Ale jeśli szukasz z London jakiegoś romantycznego gniazdka,
weźcie kamperek.
Nie włączajcie do prądu dwóch rzeczy naraz,
bo wszystkie odchody z kibelka zatykają wentylator.
- Czyli gówno wpada do wiatraka? - No tak...
Dzięki, ale nie skorzystam.
Dzień dobry. Mam koszulę.
- Witamy, bracie. - Tak.
Wejdźmy tu.
Po co?
Dennis, to takie słodkie, ale nie za wcześnie na pierścionek?
Pewnie masz rację.
Właśnie sobie przypomniałem, że muszę coś załatwić w sklepie.
Zadzwonię później.
Sorki!
Przepraszam!
Stój!
Cholera.
- Trzymaj w górze! - Przepraszam.
- Zupełnie się zgubiłam. - Ja też.
Zgubiłaś drogę?
Tutaj.
...salon manikiuru.
I będziesz na miejscu.
- Do zobaczenia. - Jasne.
Jak leci?
Stary! Jak tam, Chip?
Dobrze cię widzieć.
To twoje?
Nie. To sklep Dennisa. Ja tylko pomagam.
- Naprawiam błędy. - Bardzo dobrze, Chip.
Nie jestem pewny, czy to wystarczy, żeby zrekompensować moje błędy.
To krok w dobrym kierunku.
Cóż...
Chwila.
Dziękuję.
- Czekaj, nie odchodź. Nie zostawiaj mnie. - Tylko winny ucieka.
- Dzięki, chłopcy. - Spoko.
Przepraszam, nie wiedziałem, że to twoja córka.
- Przysięgam, że jej nie przedupczyłem. - Zamkniesz wreszcie japę?
- Nic ci nie zrobię. - Przepraszam.
- Chociaż to dla mnie trudne. - Przepraszam.
Jest dobrze. To jest...
- jakiś postęp. - Nie rozumiem.
Rosa.
Zrozum... Zawsze nienawidziła alkoholików.
Bo nienawidzi mnie.
Ale teraz lubi ciebie, nie wiedzieć czemu.
Może to złagodzi jej postawę.
To dla mnie szansa na pogodzenie się.
Całkiem sensowne.
Bo teraz mam swojego człowieka w środku.
Dosłownie i w przenośni.
- Nie przeginaj. - Przepraszam.
Szepnij jej o mnie dobre słówko. I będzie wporzo.
Widzę dziś same sukcesy.
Ale jesteście tu dziś.
- Co tu mówimy? - Kilwater nie napędza łodzi.
Dokładnie.
Te sukcesy, wasze piękne domy,
a w nich meble od najlepszych projektantów,
prace waszych rodziców, dzięki którym was na to stać,
to są wybory z przeszłości, które decydują za was teraz.
Ale kilwater nie napędza łodzi.
Kilwater nie napędza łodzi.
To czyni Johna naszym modelem duchowym.
Czy model duchowy może sobie usiąść?
Pewnie.
John nie ma domu.
Nie ma pracy.
Niedawno sprzedał wszystko, co miał.
Potrzeba nowej kuchni nie spędza mu snu z powiek.
Nie ma ubezpieczenia ani planu emerytalnego.
Żyje czystą teraźniejszością.
Ma bogate życie, a nie życie prowadzące do bogactwa.
Cholera, spadam stąd.
Muszę stąd iść. Sorki.
Powinniśmy za nim podążać.
Nie, nie dosłownie.
Hej, Cooler. Wszystko dobrze?
Nie. Ja niczego nie mam.
Nie mam domu ani planu emerytalnego.
Nie mam nawet łodzi!
Muszę się ogarnąć.
Bo Alex nigdy nie potraktuje mnie poważnie.
Boże.
Popadasz w samozadowolenie.
Dziesięć lat to sporo czasu.
Myślisz:
„Skoro mogę nie pić przez dekadę...
to kieliszek wina mi nie zaszkodzi.
Panuję nad tym”. Ale nie panujesz.
Co się tu dzieje?
Cześć, stary.
- Co to? Jebany mityng? - Nie.
- Pogawędka kilku pijaków. - Możecie sobie pogawędzić gdzieś indziej.
Otwieram w poniedziałek. Będziemy kontynuować później.
Jak to dobrze, że Chip do nas wrócił.
Przyda ci się każda pomoc.
Dzięki, Oscar. Ale Chip mi nie pomaga.
To ja pomagam jemu.
- W porządku? - Co ty, kurwa, robisz?
Nic.
I przyznał się. Nie zrobiłeś nic.
Ludzie przychodzili, rozpraszali mnie...
To nie jest twój jebany sklep ze stołkami. To prawdziwy biznes.
Miałeś mi dzisiaj pomóc, ale tego nie zrobiłeś.
Przepraszam, myślałem, że tu chodzi o mnie i o moją pracę.
Odnowiłem kontakty.
- Zadziałało. - Ale ty nie zadziałałeś.
Zwalniam cię.
Myślałem, że jesteś moim sponsorem, a nie pracodawcą.
W takim razie ja odchodzę.
Nawet nie próbuj mnie pytać, czy możesz spać w domku dla gości.
Chciałem powiedzieć,
że przepraszam.
Co tu robisz?
- Wymigałam się. - Ja też.
- Spadajmy stąd. - Idziemy do domku dla gości?
Nie. Dennis zapomniał, że wynajął go przez Airbnb.
O nie.
Ale Cooler pozwolił nam użyć kamperka.
Nie mówisz poważnie, prawda?
Oczywiście, że nie.
Więc...
Czyj to dom?
Mieszka tu Alex. Z mityngów.
Gdzie on jest?
- Kto? - Alex.
W San Diego.
Wiesz co, może...
Może nie tu.
No chodź.
- Policja! - Jezu! Kurwa!
Przepraszam, nie chciałam.
- Przepraszam. - W porządku.
- Coś taki podburzony? - Po prostu...
Wpadłaś tu jak prawdziwy gliniarz. Pewnie to rodzinne.
Co?
Chyba mówiłaś, że twój tata jest gliną.
Zgadza się. Ale to nie znaczy, że jesteśmy podobni.
- Wcale tak nie mówię. - Nie jesteśmy.
Założę się, że mimo tego jesteście sobie bliscy.
Wyobrażam sobie, jak przyprowadzasz facetów do domu,
żeby poznali tatę, wielkiego glinę.
Chociaż nie wiem, czy jest wielki. Tak zakładam...
Gliniarze wydają mi się duzi.
- Dlaczego tak się nim interesujesz? - Wcale nie.
Może nie znam własnego.
Ciężko mi zrozumieć, że masz ojca, ale nie chcesz mieć z nim nic wspólnego.
- Nie znasz mojego ojca. - Zdecydowanie nie.
Jesteś.
Kupiłam kolację, jeśli chcesz.
- London, poznaj Alex. - Kurwa mać, serio?
- Wytłumaczę. - Czy wy...?
- Nie. - Wynoś się z mojego domu.
Wiem, że zawiodłem twoje zaufanie...
Czy to twój pierwszy rok?
- Przepraszam. - Nie, London...
- Przepraszam. - Co z ciebie za człowiek?
„Alex z mityngów”?
- To prawda. - Okłamałeś mnie.
Miałam pomyśleć, że to facet.
Nie...
Miałaś nie pomyśleć, że to kobieta.
- Kłamałeś. - Kłamałem.
Co to miało znaczyć: „Czy to twój pierwszy rok”?
Spałem tu zeszłej nocy.
- Chciała... - Się pieprzyć.
Ja nie chciałem. Powiedziałem jej, że to mój pierwszy rok trzeźwości.
Kłamałeś.
- Nie chciałem jej zrobić przykrości. - Myślisz, że teraz nie jest jej przykro?
Teraz, jak mogę się cofnąć...
Po seksie miałeś zamiar mnie wyprosić?
Szczerze mówiąc, nie myślałem tyle naprzód.
Ale wiedziałem, że powinniśmy być razem.
Nawet jeśli musiałeś tyle nakłamać.
Wiedziałem, że zrozumiesz.
London, przepraszam...
Napisy: Natalia Łobodzińska