NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
OTO LUŹNA INTERPRETACJA PRAWDZIWYCH WYDARZEŃ…
BARDZO LUŹNA.
W porządku.
OK.
Dobra.
- Chwila. Pokaż kartę. - Została w aucie.
Dlaczego mi to robisz?
Nie możesz wejść.
Wrócę po nią, ale widujesz mnie tu codziennie.
To mój pierwszy dzień.
Na tym polega praca.
To proste. Bez dokumentów nie wpuszczasz.
Uważaj na włóczęgów.
Nie wpuszczaj ich do toalety.
Można by pomyśleć, że łatwo odróżnić bezdomnego od studenta sztuki.
Nic bardziej mylnego. Jeśli zobaczysz faceta,
takiego niedbale ubranego, ze szczeciną na szyi,
to wpuść go.
To jeden z dziekanów.
Jakieś pytania?
Po 120 dniach dostanę ubezpieczenie zdrowotne?
- Brzmi świetnie. - Tak.
Coś jeszcze?
W wolnym czasie mogę korzystać z komputera?
- Pewnie. Do woli. - Super.
Ale nie oglądaj porno.
Musieliśmy wprowadzić taką zasadę przez poprzedniego pracownika.
Nie mogę podać jego nazwiska.
Nazywamy to zasadą Dave'a Rogersa.
Jasne.
Żadnych pornosów.
Nad czym pracujesz?
Zakładam stronę na eBayu.
Interesy na eBayu, co?
- Sprzedajesz pluszowe misie? - Niezupełnie.
Ludzie je uwielbiają.
Podobno jeden sprzedał się za pół miliona.
Dasz wiarę?
Jakbym miał tyle kasy,
kupiłbym sobie wielki odrzutowiec.
Chyba są droższe.
Kolejne marzenie umiera.
Jeśli będę chciał coś od ciebie kupić,
gdzie mam szukać?
Na eBayu.
Jakiej nazwy szukać?
Pracuję nad tym.
PODAJ NAZWĘ SKLEPU
Cześć.
Co za zapach.
Kwietniowa świeżość i sierpniowa stęchlizna.
To od tych starych ciuchów. Nie dlatego, że pocę się jak świnia.
Masz tu wszystkie moje kiecki w stylu vintage, jakie znalazłam.
Pewnie bezużyteczne.
Nie.
Przymierz.
Babka mówiła, że da się ją spiąć paskiem.
Skubana kłamała.
Dobra.
No dobrze, śmiało.
Nie wiem, czy to przez rękawy.
Nie ruszaj się, wariatko.
A niech mnie.
Jednak można ją spiąć paskiem.
Nazwę to megapodomką Stevie Nicks.
Opchnę za jakieś 200 dolców.
Co?
Wystaw to w Internecie i zarób porządną kasę.
Najpierw muszę wybrać nazwę.
Wybierz na chybił trafił.
To najważniejsza decyzja mojej młodości.
Ludzie kupują tak naprawdę część ciebie.
Nazwa musi oddawać to, kim jestem.
Przeglądałam propozycje nazw w sieci.
Wspomnienia?
Starocie, Szmatki i Bławatki.
Brzmią jak tytuły piosenek Joni Mitchell.
A ja jestem fajna.
Bombowa, bajeczna i przefantastyczna.
Właśnie.
Daj nazwę „Szafa Sophii”. Później najwyżej zmienisz.
Wiadomo, co stało się ze Skeleton Key, kiedy zmieniła nazwę.
Wiadomo?
Straciła dobre oceny i wszystkich klientów.
Straszna historia. Chętnie bym została i powytężała mózg,
ale muszę iść pozwolić Daxowi postawić mi kolację.
Na koniec taki pomysł:
Ding Dong Małpisong Vintage.
Pa.
Cześć.
Po prostu Vintage.
Minty Vintage.
Kim jestem?
Biała...
suka.
Imprezowa machina.
Ding Dong Małpisong?
Co się dzieje?
- Hej. - Potrzebuję przerwy. Idziemy coś zjeść?
Dokąd?
Może do La Taqueria.
Zastanowię się.
Czego słuchasz?
Lee Iacocca mówi o strategiach w zarządzaniu.
Dax ma wszystkie jego nagrania.
Relaksujesz się przy jego pogadankach?
Ma kojący głos.
Burrito ze mną albo kurczak z Iacoccą?
To właśnie rozważasz?
Rewelacja, nie?
Może być.
Co?
Może być, póki ty nie uznasz, że to rewelacja.
Sam nie wiem. Burrito jest trochę przereklamowane.
Jest reklamowane adekwatnie.
Tanie, przenośne, w miarę pożywne.
Za to fajita to totalne zdzierstwo.
„Proszę, oto składniki posiłku. Podgrzejemy je, ale złożyć musisz je sam”.
„I doliczymy pięć dolarów za szansę oparzenia się talerzem”.
Dzięki, fajito. Pierdol się.
Mocno powiedziane, ale to rzeczywiście zdzierstwo.
Sprzedałaś ciuchy po martwej kobitce?
Najpierw muszę wymyślić nazwę sklepu.
Ty. Ty stanowisz problem.
Kolejny ignorant spacerujący sobie, jakby świat do niego należał.
Za kogo ty się masz?
- On jest spoko. - Mam to gdzieś.
- Chodź. - Czekaj, białasku.
Słuchaj, jak on mówi.
Myślisz, że będzie przy tobie,
kiedy bank zajmie twoje auto, a twoje czeki będą bez pokrycia?
Mylisz się!
- Dlaczego ona krzyczy? - „Ona”?
Masz problem z kobiecą siłą?
Potrzymaj moje jajniki, kurwa.
Kumasz? Nawijasz do mnie, jakbym była jakąś głupią suką...
Proszę.
Widzisz?
Od razu lepiej.
- Moje zarazki ci nie przeszkadzają? - Weź to. Zapracowałaś.
Ty jesteś problemem.
O Boże.
To miasto jest świetne. To było cudowne.
Czy ja wiem?
Jestem tu dopiero od kilku miesięcy, ale...
Ostrożnie. To mój dom.
- Jest drogie i brudne. - Brud nie zabija.
Roi się od nadętych informatyków.
- Nieprawda. - Nie?
Przepraszam!
Chcę zainwestować w technologie.
- Serio? - Tak.
Pracuję w start-upie i szukamy funduszy.
To nie dla mnie.
Skoro tak ci się tu nie podoba, co tu jeszcze robisz?
Przyjechałem tu za dziewczyną. Rozstaliśmy się.
O co wam poszło?
Przed chwilą ją nakarmiłaś.
Świruska.
- Świruska? - Ta z lokami.
- Byliście razem? - Owszem.
Wydaje się w porządku. Trochę nerwowa.
Te wykłady z gender studies bardzo ją zmieniły.
Krótko tu jesteś.
Masz tu masę rzeczy do odkrycia.
Chcesz, żebym zainwestował w twoją firmę?
Kłamałem, nie mam kasy.
Zaraz. To jest dobre.
W tym dusznym mieszkaniu nie miałam warunków.
Po prostu zaufam miastu.
Niech ono będzie inspiracją.
Udowodnię ci to.
To miejsce jest pełne magii.
To jest Castro.
A to – Castro Theatre.
Bardzo stary i bardzo fajny. Musisz go zobaczyć.
O w mordę.
Wiem.
Latem czasem tu przychodzę,
żeby zabić kilka godzin w ciągu dnia.
Usiądziemy?
Nie mamy na to czasu.
Napatrz się i idziemy.
Tutaj.
Będziemy uprawiać seks, bo dochodzisz tylko w obliczu niebezpieczeństwa.
Przerabiałem to już ze Świruską.
Co ty robisz?
Idziemy.
Nie zapłacisz?
Kupiliśmy bilet, a wychodzimy. Wyszło na zero.
Wtedy włożyłem płytę w spodnie.
Zacząłem stamtąd wychodzić. Cały sztywny i spocony.
Wcześniej niczego w życiu nie ukradłem.
Facet na kasie spojrzał na mnie.
Jego mina mówiła: „Kogo chcesz nabrać?”.
Dałem nogę.
Strasznie pociąłem sobie jaja...
Zobacz, wróżbita.
- Pocięte jaja cię nie wciągnęły? - Wejdźmy.
Przecież to oszustwo.
No pewnie.
Przynajmniej nie masz złudzeń.
Efekty są najlepsze,
jeśli uwierzycie w mój dar.
Nie szukajcie dowodów, że tak nie jest.
Na czym chcecie się skupić?
Sophia zastanawia się, czy powinna wstąpić do marynarki.
Mówię jej, że nabawi się choroby morskiej.
O rany, jakie to nieśmieszne.
- Wiem, po co tu jesteś. - Tak?
Tak.
Odczuwam bardzo silne wibracje.
Stoisz na progu. Czujesz coś...
Coś ważnego, ale nie jesteś pewna.
Świetnie. Widzisz jakąś konkretną nazwę?
Coś, co opisuje mnie albo moją duszę
i da się wcisnąć w adres internetowy?
To nie tak. On nastraja się na wibracje.
Za to ty nie nastrajasz mnie pozytywnie.
I rzeczywiście, wyczuwam straszny chaos.
Wrzawę.
- Ode mnie czy od niego? - Zewsząd.
- Jest wszędzie wokół. - A jakaś nazwa?
- To bardziej ogólne wrażenie. - Policja. Na ziemię.
Na ziemię!
Ręce do góry!
- Zmiatamy. - Policja kazała...
Jebać policję.
O Boże.
- Ja cię kręcę. - To był odjazd.
To była przykrywka?
- Omal nie narobiliśmy w gacie. - Było blisko.
- Wziąłeś wino. - Było na nim moje DNA.
Pewnie.
Co teraz?
Ty mi powiedz.
Spróbuj tego.
Najlepsze w mieście.
Spory gryz.
Z taką szczęką powinien być o połowę mniejszy.
Moja szczęka ma 90 stopni.
Architekci zaczepiają mnie na ulicy.
- Nie żartuj. - Poważnie.
Wiesz, co jest dziwne?
Nie wiem, czym się zajmujesz.
To wcale nie dziwne. Nie zapytałaś mnie o nic.
Punkt dla ciebie.
- To gdzie pracujesz? - Nie lubię mówić o sobie.
Serio?
Jestem menadżerem zespołów indie, zwykle nieznanych.
Cholera, Shane.
Brzmi fajnie.
W rzeczywistości odpowiadam na tysiące e-maili
od znerwicowanych muzyków,
którzy boleją, że nie są The Strokes.
- Rozumiem. - Właśnie.
Czyli żadna frajda?
Ciężki kawałek chleba. Długie godziny pracy, często w trasie.
Głównie przez to rozpadł się mój związek.
- Świruska nie lubi indie rocka? - Ona go uwielbia.
Za to Katie, mojej prawdziwej byłej dziewczynie,
nie podobała się moja praca.
Dlaczego?
Nie podobało się jej, że uganiają się za tobą fanki?
Tak. Była bardzo zazdrosna.
Miała o co?
Tak.
Nie obyło się bez potknięć.
Moja wina. Źle mi z tym.
Nie moja sprawa, ale mam wrażenie,
że to przez ciebie zerwaliście ze sobą.
Racja.
A ty? Zdradziłaś kiedyś kogoś?
Nie, tak robią źli ludzie.
Przejedźmy się na gapę.
To widok z tej reklamy.
Miasto, miasto...
Pomóż mi.
Co myślisz o tym?
Szalona.
Twarda.
Fajna.
Złośliwa.
Zabawna.
Bezczelna, spontaniczna.
Piękna.
Nagła zmiana klimatu.
Moje San Francisco wygrywa z twoim San Francisco.
Zawsze chciałem zobaczyć jedno miejsce.
Nie mów, że most Golden Gate.
Most Golden Gate.
- Co? To banalne? - Nie uznaję mostów.
Negujesz ich istnienie?
Nie, cwaniaczku. Panicznie się ich boję.
Poważnie?
Widziałeś nagranie mostu w czasie trzęsienia ziemi?
- Padają jako pierwsze. - Chyba boisz się trzęsień ziemi.
Z trzęsienia ziemi nie można spaść do wody pełnej rekinów.
Fakt.
Nie zamierzam tak skończyć.
Sama zdecyduję, kiedy i gdzie kopnę w kalendarz.
W jaki sposób?
Dam się zamrozić na 400 lat
i umrę, kiedy ktoś przypadkiem wyłączy moją zamrażarkę.
Tak zmarł mój wujek.
Tęsknię za tobą, Bill.
Nie będę biegał po laboratorium.
Skoro nie na most, to dokąd idziemy?
W jakieś magiczne miejsce.
Ciesz oczy pięknem klejnotu
ukrytym w turystycznym zadku San Francisco.
Jolly Jack.
Uwielbiam tego pojebańca.
Kiedy wydaje się, że już skończył, on znów zaczyna się śmiać.
To naprawdę dziwne.
- Jeszcze raz. - Dobra.
Dokopię ci. Zobaczysz.
To jakieś jaja.
Mój nie rejestruje punktów.
Musisz walić mocniej!
Czuję się oszukiwany.
Nie podoba mi się twój styl.
O nie!
Nie!
Wypadnie szczęście.
Dobra.
Złapię czerwoną.
- No dalej. - Uwaga. Tak.
- Przygotuj się. Uwaga. - Przyłóż się.
- Masz to! Brawo. - Zaczekaj.
- Tylko spokojnie. - Czasem spada.
- Uwaga, proszę. - Puść. Spadnij.
To się nigdy nie udaje.
- Jestem zwycięzcą. - Bez wątpienia.
- Brawo. - Do dupy.
Sam jesteś do dupy, prawiczku.
Tak.
To...
dla ciebie.
Nie mogę. Rzeczywiście jest do dupy.
Racja, szału nie ma.
Daj mi to. No już.
Mały podarek.
Ja cię kręcę.
Co?
- To jest to. - Co?
- Nazwa mojego sklepu. - Breloczek?
Nie. Rubik's Vintage.
Kostka jest barwna, złożona, zryta i nie do rozgryzienia.
Cała ja.
Dzięki, San Francisco.
Rubik's Vintage.
Cieszę się, że znalazłaś.
Tak.
Teraz możemy wracać do domu.
W porządku.
Rubik's Vintage.
Podoba ci się.
- Racja. - Nieźle, co? Rubik.
Nie zauważyłem, że jest tu tyle murali.
Są bardzo ładne.
Cholera.
Ta nazwa nie pasuje.
Bardzo mi się podoba.
Ma taki nostalgiczny ton...
Nie jest wyjątkowa.
Musi być wyjątkowa. Jak ja.
- Cała noc zmarnowana. - Co?
Dobrze się bawiliśmy. Niech to tego nie zepsuje.
- Nie rozumiesz. - Chyba nie.
To źle, że chcę miło zakończyć randkę?
To nie była randka.
Czyli picie kradzionego wina, rozmowy o byłych, zwiedzanie...
To nie randka.
Dobra.
Nasz przystanek.
- Chodź. - Idź.
Ja nie mogę się ruszyć.
Nie mogę nic zrobić.
To jakieś jaja.
To randkowa fajita.
Dałaś mi składniki, poskładałem je, a teraz fundujesz mi oparzenie.
- Nie wymyślam tego. - Stary.
Poczułaś coś w tym upiornym muzeum...
No chodź.
Pojebana laska.
Powiem im Tak, powiem im
Czemu uwielbiałeś Taką jazdę, kochanie
Ja też kochałam
Też kochałam tę jazdę
- Z tobą, skarbie - Śpiewaj, śpiewaj
Ja jestem tylko... Jestem tylko...
Mówiłeś, że cię podniecam Że cię omamiłam
Nie możesz odwrócić wzroku
Mówiłeś, że kochałam cię Nie po twojemu
Moja miłość była dla ciebie za ostra
Jeśli tak go załatwiłam
To czemu chce Wrócić do tej wrednej laski?
Żeby skończyć, co zaczęłaś
Dam ci to Możesz brać
Chodź już Bierz
Jestem tylko wredną laską
Mówisz, że mnie chcesz
Tę okropną, wredną laskę
Proszę o brawa dla Foxxy Roxy
i dla diablicy, która śpiewała „Nasty Gal”
wspaniałej Betty Davis.
To zajebista i naprawdę wredna laska.
Muszę natychmiast uciekać.
Widzisz? Miałam rację co do tego miasta.
Znowu ty.
Świruska.
Nasze uczucie było prawdziwe, ale poszedłem naprzód.
Ty też powinnaś.
Co, do chuja?
Kutasy, przychodzicie i ustanawiacie swój patriarchat.
Nosicie swoje markowe buty i spodnie,
obracacie akcjami.
Nie przyjdzie wam do głowy,
że ta dzielnica należy do Latynosów.
Potraficie tylko rozmazywać swoje gówno po tych historycznych ulicach!
Dzięki.
Miłego dnia.
Twórz sztukę.
Super.
Zabawka.
Do twojego sklepu.
Dzięki.
Pasuje idealnie.
VINTAGE WREDNEJ LASKI
NA PODSTAWIE KSIĄŻKI #SZEFOWA SOPHII AMORUSO
Napisy: Szymon Sobczak