NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Chłopcy to dupki.
Niektórzy są dupkami cały czas.
Wszyscy są czasem dupkami.
Tacy już są.
Może nie wszyscy.
Hej, Jeff.
Idź po nią.
Pójdę i co dalej?
To potańcówka.
Zatańcz z nią.
Nie mogę.
- Wiesz, że nie potrafię. - Dziś potrafisz.
Zaufaj mi.
Dalej.
Dasz radę.
Proszę pana.
Madam.
Poszedłeś na kurs.
To z Roztańczonego buntownika.
Leciał o północy.
Jestem pod wrażeniem.
Bo je robię.
Trzymaj się mnie.
Zobaczysz.
Możesz to zrobić?
Trzymać się mnie?
Mogę.
Boże.
Zrób coś!
Co mam zrobić?
Dobra robota, Clay!
Z reguły chłopcy to dupki.
Ja pomogę!
Ale dziewczyny...
te to potrafią być wredne.
Nie!
Cholera.
Krzątasz się po domu?
Chcę zrobić pranie.
Serio? Nigdy nie widziałam, jak pierzesz.
Potrafię zaskakiwać.
Naprawdę?
Skarbie, miałeś mały wypadek?
Czy ja...
Nie mam siedmiu lat. Spociłem się w nocy.
Zajmę się tym.
- Sam sobie poradzę. - Przez 17 lat nie było tego widać.
I tak wstawiam pranie.
Dziękuję.
Za dziesięć minut jemy śniadanie.
Nadal ćwiczymy te akcje?
I to z powodzeniem.
Witaj, koleżko.
Miałeś tak do mnie nie mówić.
Cześć, skarbie.
To ci się udało.
Brałeś prysznic?
Oczywiście.
Coś czuję, że nie brałeś.
Nie brałem.
A wczoraj wieczorem?
Słuchajcie...
przed chwilą puściłem wodę, ale zacząłem się zastanawiać...
trzeba się rozebrać, umyć włosy.
Poczułem, że nie dam rady.
Bierzemy prysznic codziennie, a to...
całkiem sporo.
- Skarbie, muszę z tobą porozmawiać. - Szlag, muszę lecieć.
Umówiłem się u Moneta. Omawiamy szkolny projekt.
Na razie.
Faktycznie. Możliwe, że coś się z nim dzieje.
Mogę prosić potrójne americano na wynos?
Mam na imię Clay.
C-L-A-Y.
Dziękuję, Thereso.
Courtney Crimsen. Cóż za piękne nazwisko.
A jaka śliczna dziewczyna.
Z idealnej rodziny.
Wspólna kawa co rano.
Początek akapitu jest bardzo mocny.
Świetne porównanie Snowballa z Folwarku zwierzęcego z Hosnim Mubarakiem.
Dzięki, tato.
Ale potem zaczynają się ogólniki.
Bądź bardziej konkretna.
Jasne. Masz rację.
Jesteś też miła.
Musimy ZAŁATWIĆ Claya.
Wszyscy tak uważają.
Jesteś dzisiaj rozchwytywana.
- To pogaduszki czy szkoła? - Mam ważny test.
Wszyscy się stresują. To norma.
Jesteś dla wszystkich miła...
przez cały czas.
Pójdę już.
Muszę wpaść do kwiaciarni po wieniec dla Hannah.
Nie zapomnij o kolacji z Simonsonami.
Zaproś kogoś.
- Może Marcusa? - Uwielbiam go.
Przystojniak. Mielibyście śliczne dzieci.
Boże, skarbie, nie mów tak.
To tylko hipoteza.
To rasistowskie i seksistowskie.
Marcus i ja jesteśmy tylko przyjaciółmi.
Muszę lecieć. Pa.
- Miłego dnia. - Skop im tyłki.
Trzymaj się.
Należysz do najpopularniejszych w szkole.
A do tego jesteś taka... miła.
Prawda?
Fałsz.
Hej, Tyler!
Ładny tyłek, chłopie!
Co jest grane, Clay?
Cała szkoła widziała to zdjęcie.
Czasem tak bywa, prawda?
Co chcesz zrobić?
Cokolwiek.
Próbuję zrobić cokolwiek, bo wy nie zrobiliście nic.
Póki co tylko ja za to obrywam.
Każdy się ze mnie śmieje.
- Tylko mnie się uczepiłeś. - Na razie.
Na razie jesteś jedyny.
Dziękuję.
Nie wiedziałam, że Clay Jensen tańczy.
Clay Jensen przegrał zakład z Jeffem Atkinsem.
To słodkie, gdy mówi o sobie w trzeciej osobie.
Masz bilet, przystojniaku.
Pamiętaj, to poważna impreza. Nie odsłaniaj brzucha.
Jasne.
Liczę, że ze mną zatańczysz.
Pewnie, choć właściwie nie tańczę.
Hej, Kasku!
Wybierasz się na to?
Raczej nie.
Nie lubię romantycznych potańcówek.
Powinnaś się zjawić.
Sporo przystojniaków kupiło dziś bilety.
Czy najlepszy tyłek w drugiej klasie nie może znaleźć adoratora?
Przestańcie.
Bez takich komentarzy. Musimy trzymać się razem.
Dziewczyny górą.
Hannah, powinnaś przyjść.
Będzie sporo przystojnych singli.
Clay.
Powinna iść, prawda?
Jasne.
Tak.
Pójdę już... lekcje i te sprawy.
Mówiłeś, że nic się nie zmieniło.
Bo to prawda.
- Justin, nie. - Nic nie zrobię.
Clay.
Jensen!
Hej, Justin.
Dobre zdjęcie zrobiłeś Tylerowi.
- Nie tak jak to, które zrobił Hannah. - Zrobiłeś swoje. Odpuść.
Odpuść? I kto to mówi?
Nie chodzi tylko o nas,
ale o całą szkołę.
Jeśli się potkniemy, upadniesz razem z nami.
Może mam to gdzieś.
Może to błąd.
Widziałeś to?
- Nikt nas nie rozpozna. - Przestań.
Sama najlepiej wiesz, jak zdjęcie może zniszczyć czyjeś życie.
Liczyłam, że będziemy przyjaciółkami.
Potrzebowałam tego.
Ty chyba też.
Jak myślisz, kto to jest?
Nie sądzę.
Mam z nią WF. Nosi tylko sportowe staniki.
Może trzymam koronki na lepsze okazje.
Masz pazur, mała!
Gdybyś chciała kiedyś spróbować z chłopakiem...
Do ciebie na pewno bym nie przyszła. Już prędzej na policję.
Ale miałaś tajemnice, które chciałaś ukryć,
nawet przed sobą samą.
Courtney.
Przepraszam.
Mogę... Muszę iść do sekretariatu.
Witaj, Courtney.
Witam, pani Douglas. Miło panią widzieć.
- Co z naszymi Shi Tzu? - Są...
Mam grafik samorządu uczniowskiego. Mogę prosić o 40 kopii?
Oczywiście.
Jestem Lainie Jensen. Jest pan dyrektor?
Oczywiście. Zaraz do pani przyjdzie.
- Jest pani mamą Claya? - Tak.
Uwielbiamy go.
My też, choć z przerwami.
Zaraz wracam.
Wszyscy uwielbiają Claya.
Jestem Courtney.
Jest pani matką Claya.
Tak.
- Jest w trzeciej klasie. - Jak sobie radził w ostatnich tygodniach?
Szczerze mówiąc, nie wiem.
Trudno powiedzieć.
W ciągu dwóch miesięcy straciliśmy dwoje uczniów.
To był trudny okres dla nas wszystkich.
Dobrze znał Hannah Baker?
Mówi, że nie.
Tak czy siak, wszystkich nas to poruszyło.
Stąd pani wizyta.
Zgadza się.
Chciałabym zacząć od rozmowy. Nic więcej.
Chcę pomówić o szkole.
O tutejszym klimacie, o wyzwaniach.
Przydałby mi się pewien kontekst.
Proszę pytać.
Pedagogiem jest tu Kevin Porter?
Tak.
A jak wielu uczniów ma pod...
Przyślij ją do mnie.
Oportkowali mnie na środku korytarza.
Oportkowali? Nie wiem, co to oznacza.
Jak może pan nie wiedzieć? Pracuje pan w liceum.
W poprzedniej szkole dzieciaki strzelały do siebie. Nie wiem o portkach.
Po prostu ściągnęli mi spodnie.
- Na środku korytarza. - Kto taki?
Nie wiem. Pięć osób.
To ja zawsze jestem ofiarą, więc dlaczego tu ląduję?
Zacznijmy od tego,
co możesz zrobić, żeby się chronić?
Może jakieś twoje działania prowokują dzieciaki?
To jakiś żart?
Zawsze najlepiej oskarżyć ofiarę.
Nikt nikogo nie oskarża.
Może powinniśmy.
Trzeba oskarżyć tych, którzy sprawiają, że ta szkoła jest nie do zniesienia.
Przez których inni uczniowie chcą się zabić.
Mówisz o Hannah Baker?
A jak pan myśli?
Chcesz o niej porozmawiać?
A pan?
Jeśli tego chcesz.
A pan?
Oczywiście.
Nic dziwnego.
- Tyler. - Dzięki.
Nie wiem, co zamierza Justin. Mówi, że chce załatwić Claya.
Już próbowaliśmy.
Słuchał swojej taśmy.
Mówiłem, że wtedy wszystko się zmieni.
Nie słuchał swojej taśmy, tylko Tylera.
Słuchał o imprezie u Jess?
Jeśli tak, pewnie uwierzy Hannah. Nie zorientuje się, że ona kłamie.
Mama Claya przyszła do Bolana.
Co? Dlaczego?
A jak myślisz?
Nie powiedziałby jej o taśmach.
W przypadku Tylera nie miał oporów.
Gdyby to zrobił, byłby niezły sajgon.
- Justin ma rację. Trzeba działać. - Bo twoja matka się dowie?
Podobnie jak twój ojciec.
A co można zrobić, jeśli już nas wsypał?
Będę najlepszym absolwentem. Nie chcę skandalu.
Jasne, Marcus. Twoje przemówienie jest teraz najważniejsze.
Miejmy to na uwadze.
Mówicie o Clayu?
Mów ciszej.
Chcę do was dołączyć.
Nic nie robimy, Tyler.
I tak nie budzisz naszego zaufania.
To niesprawiedliwe.
Spadaj stąd, koleś.
Ja nie żartuję.
Mam prawo tu być.
Zaraz złamię ci rękę.
Ja się tym zajmę.
Dobrze? Po cichu.
Żadnego łamania rąk.
Po opublikowaniu zdjęcia Tylera szukałam z tobą kontaktu.
Ignorowałaś mnie tygodniami.
Miałam tego dość.
Chciałam porozmawiać.
W końcu ta sprawa dotyczyła nas obu, prawda?
To miejsce jest zajęte.
Tak, przeze mnie.
- Pogadaj ze mną. - O czym?
- Myślałam, że się przyjaźnimy. - Bo tak jest.
Tak mi się wydawało.
Nie wiem, co cię dręczy, ale nie jesteś z tym sama.
Nie wiem, o czym mówisz.
Mówiłaś, że wiem, jak to jest, gdy ludzie cię oceniają.
Do bani.
Dobrze mieć przyjaciółkę, która cię nie ocenia.
Myślałam, że jemy razem.
Przepraszam. Pójdę już.
Do zobaczenia, Courtney.
Zaczekaj.
Zjedz lunch.
Jest dość miejsca dla wszystkich.
- Chciałyśmy pogadać o potańcówce. - Idziesz, prawda?
- Ja... - Możesz prowadzić? Mnie zabrali prawko,
Courtney ma surowych ojców, a auto Ashley to gruchot.
- Wcale nie. - Starsze ode mnie.
Limuzyna?
Nie stać nas na to.
- Gdzie ty masz głowę? - Dorzucę się.
Mam oszczędności z Crestmont.
Auto z kierowcą na całą noc to co najmniej 500 dolarów.
- Może weźmiesz jeepa? - Ma ze sto lat.
Ależ skąd. Nie jest nawet spłacony.
Może weźmiesz kombi?
Jakby to coś zmieniało.
Chcę się z kimś zaprzyjaźnić.
Sami mi to doradzacie.
Przyjaciołom nie zrobi różnicy twoje auto.
Przecież to liceum. Pewnie, że zrobi.
Chodziłam do liceum.
Ale ciebie wszyscy lubili, a mnie nie.
Tak było.
To prawda.
Odpowiedź brzmi: nie.
Przychodzą zabrać pudło.
Dowody.
Jaka precyzja.
Cóż...
To ich etykieta.
Może znów powinniśmy przeszukać jej pokój.
- Już to przerabialiśmy. - Wrzuciliśmy rzeczy do pudła.
Musimy szukać głębiej. Coś nam umyka.
Prosili o podręczniki, prace, zdjęcia i notatki.
Dajmy im to i zobaczymy.
Jest tego cały karton.
Skarbie.
Jesteś piękna.
Tato.
Nigdy się tak nie wystroiłam na tańce.
Co za bzdury.
Jesteś najpiękniejszą kobietą w rodzinie.
Przyznałbym rację, ale to oznaczałoby kłopoty.
Proszę.
Dzięki.
Jest piękna.
Czas na uśmiech.
Jeszcze raz. Teraz dobrze.
Skarbie, wybacz nam, że nie wynajęliśmy limuzyny.
Nie szkodzi, naprawdę.
Dostanę kluczyki?
Jasne.
Muszę tylko zdjąć metkę, ponieważ...
Andy.
Kupiłeś nowy wóz?
Po prostu rozszerzyłem leasing.
- Za tę samą kwotę? - Większą.
Opłacało się. W końcu idziesz na bal.
Cudownie.
- Dziękuję. - Znów laury dla niego.
- Jesteś najlepszy. - Leć.
Zaczekaj. Jedź ostrożnie!
Boże!
Uwielbiam tę furę.
Pachnie nowością.
Boże.
Twoi rodzice kupili ci auto na bal?
W pewnym sensie.
Nie wiedziałam, że jesteś bogata!
Boże. Stephanie, nie mów głośno takich rzeczy.
Jeszcze będę dzisiaj prowadzić.
Idziemy?
WITAMY W JASKINI TYGRYSA
Dzięki.
Nieźle, co?
Dwa razy kazałam drugoklasistom to poprawiać.
Świetnie wyglądacie. Pokażcie się.
Idealnie.
Chodźmy potańczyć.
Oszalałeś, Tyler?
To do kroniki.
Nie machaj mi tym przed nosem.
Hannah. Ładnie wyglądasz.
Z kim przyszłaś?
Tylko z Courtney.
I jej dworem.
Z dwórkami.
Tak.
A ty?
Poważna randka?
Zapowiadało się.
Pójdę już.
Cudownie wyglądasz.
Więc znajdę się na liście?
Przepraszałem cię wiele razy.
- Przestań. - Kocham cię.
Powiedziałeś to.
- Powtórzę, jeśli to pomoże. - Nie.
Chwila, chwila.
Czyżbyście do siebie wrócili?
Prędzej piekło zamarznie.
To byłby dobry motyw na imprezę.
Na razie.
Czemu wszystkie ślicznotki na niego lecą?
Pewnie ma wielkiego fiuta.
W okolicy jest tylko jeden wielki fiut, Bryce.
Ona mówi o tobie.
Owszem.
Przepraszam za niego.
Kupa forsy i zero klasy.
Racja.
Cudownie wyglądasz.
Gdzie wyście się podziewały?
Boże, przepraszam.
Myślałyśmy, że idziesz za nami.
Chodź potańczyć.
Witam, miłe panie.
Będziemy dziś świadkami powtórki z rozrywki?
O czym ty mówisz?
Chcesz powiedzieć, że to nie wy?
Umiem rozpoznać niezłą sztukę.
Albo dwie.
Przyszłyście razem?
Przyjaźnimy się. Może kiedyś też ktoś cię polubi.
Może weź mikrofon i powiedz:
„Dajcie czadu, Liberty!”.
Jestem DJ-em, a nie urodzinowym klaunem.
Są jeszcze inne opcje.
Żyjesz w binarnym świecie, a on jest mozaiką.
Boże.
Spójrz na te masy ludzi.
Setki historii.
To piękne.
I romantyczne.
Tak.
Na swój sposób.
Leć.
Idź po nią.
Pójdę i co dalej?
To potańcówka.
Zatańcz z nią.
Nie mogę. Wiesz, że nie potrafię.
Mówiłem ci o tym, gdy kazałeś mi przyjść.
Nikt nie umie tańczyć. Spójrz.
Nikt nie lubi tych, którzy umieją tańczyć.
Nie kazałem ci przychodzić.
Zgarnąłem dobrą ocenę, więc przegrałeś zakład.
Leć już.
No dalej.
Clay.
Cała zabawa przejdzie ci koło nosa.
To pięć kilometrów tortur. Też mi zabawa.
Jakiś orwellowski żart.
Czemu mnie do tego namawiasz?
Tylko ty widzisz w tym Orwella.
Na pewno już dziś nie biegałeś?
Poszedłem późno spać.
Wiem.
To, co zrobiłeś Tylerowi, jest...
Nie chcę tego słuchać.
Rozumiem cię, bracie, ale...
to nie pomaga.
Nie chcę pomóc.
Chcę zrobić krzywdę.
Komu?
Pamiętasz tę potańcówkę, na której byłeś DJ-em?
Pewnie.
Pamiętasz ten wolny kawałek, który zagrałeś?
Wolny kawałek?
Może jakaś podpowiedź?
To była niesamowita piosenka.
Wyglądasz uroczo.
Znów mi to mówisz.
Wyglądasz uroczo.
Znów mi to mówisz.
Nie wiedziałam, że jesteś.
Często to słyszę. Wtapiam się w tłum.
Chciałabym to potrafić.
A więc...
Sam nie wiem, jak to się robi. Jestem zbyt formalny.
Choć w sumie to taka impreza.
Nie wiem, czy ludzie tak robią,
ale chciałbym zapytać...
Zatańczysz ze mną?
Z przyjemnością.
Cudownie.
Do tego chyba nie da się tańczyć.
W parze.
No tak.
Moglibyśmy razem poskakać.
W ten sposób?
Może bardziej tak.
Courtney Crimsen się wyluzowała!
To mi się podoba!
Jesteś sama czy z kimś?
- Z przyjaciółmi. - Zaprzyjaźnimy się?
- Dalej! - Idź!
Śmiało.
Tak myślicie?
Dotrzymasz mi kroku?
Chcecie się później zabawić z Hannah?
- Ja i Hannah? - Przecież to lubicie.
Wnioskuję po zdjęciu.
Nie będziesz zachwycony, ale zdradzę ci pewien sekret.
Dotrzymuj tempa. Zostałaś w tyle.
Próbuję.
Cholera! Zwykle nie piję mocnych alkoholi.
Teraz zagramy coś wolniejszego.
Będzie nastrojowo i przyjemnie.
- Zadowolony? - Tak.
Ze wstydem przyznaję, że jestem szczęśliwy.
Tony ma niesamowity gust.
Ten kawałek jest doskonały.
Tak.
Chyba powinniśmy...
Ta piosenka przypomina mi stare filmy, które puszczamy w Crestmont.
- Pamiętasz Roztańczonego buntownika? - Boże, uwielbiam ten film.
„Nie ma nowych kroków!”
Okłamałeś mnie.
Co?
Nie masz poczucia rytmu? Tańczysz jak zawodowiec.
Od szóstego roku życia chodziłem na balet.
Żartujesz. Serio?
Nie.
Uwierzyłabym ci.
Potrafisz zaskoczyć.
Tak.
Trzymaj się mnie.
Bądź ze mną? To znaczy trzymaj się mnie. Wybacz.
Dobry Boże.
Pójdę się nią zająć.
Jasne.
Gdzie twoja dziewczyna?
O kogo właściwie ci chodzi?
O dziewczynę ze zdjęcia, Laurę.
Podobno lubicie zabawić się z facetem.
Gdzie to usłyszałeś?
Podobno proponowałaś Courtney trójkąt. Rozumiem, niezła sztuka.
To jakieś kpiny.
Mój wywiad ma złe informacje?
- Zdecydowanie. - To chyba prawda.
Ona twierdzi, że Justin zrobił ci palcówkę, a ty mu loda.
Dobra robota.
Hej, Cory.
Co ty odwalasz?
Hannah, ja...
Chcesz mnie wepchnąć pod pociąg?
„Mają ją za zdzirę, więc można jej dołożyć”.
Ludzie zaczęli gadać.
Musiałam coś zrobić.
Ale nie to.
Przepraszam.
Chcę się z tobą przyjaźnić.
Przyjaźniłam się z tobą.
Boisz się, że ludzie się dowiedzą, ale to nic dla mnie nie znaczy.
To żaden problem, do cholery.
Przykro mi, że się boisz, ale nie jestem twoją tarczą.
Nie chowaj się za mną.
Nie akceptujesz siebie, ale nie spieprzysz mi życia.
Co słychać, Clay?
Myślałem o tym, co powiedziałaś...
Miałem ostatnio trudny czas,
ale chciałbym spokojnie o tym z tobą pogadać.
Oczywiście.
Pojedźmy gdzieś. Urwiemy się z lekcji?
Oczywiście.
Spotkamy się na parkingu, dobrze?
- Dzięki. - Nie ma sprawy.
Przyjaciele dbają o siebie nawzajem.
Słuchajcie uważnie.
To ostatnie dwa tańce. Nie zmarnujcie ich.
Dobra, koniec zabawy.
Zostaw nas! Świetnie się bawię!
Daj spokój.
Ta Hannah Baker to świrnięta lesba.
Odpieprz się, Montgomery.
Co ty pieprzysz?
- Jak leci? - Hej, Jeff.
Spoko. Pieprzone licealne potańcówki.
W czerwonym jest wódka, jakby co.
Nie trzeba.
Zaraz wracam.
Co się stało?
Poszła sobie.
Tak po prostu.
Dlaczego?
Bo...
Bo myśli, że przejmuję się rzeczami, które mam gdzieś.
Dobrze się bawiłam.
Dookoła krążyły rekiny. Wciągnęłam cię na łódkę.
Od tego są przyjaciele.
Justin mi się podoba.
Jest miły.
Uważaj, bo nie jest.
W podłokietniku jest woda i krakersy.
- Powinnaś coś zjeść. - Spoko.
Uważaj na nogi.
Boże!
Cudownie.
Uwielbiam krakersy z masłem orzechowym i serem,
chociaż mają dziwny smak.
Jesteś jak wzorowa matka.
Dziękuję.
Przepraszam, że cię walnęłam.
To było niefajne.
Niech to szlag.
Dobrze, że podszedłeś.
Wszyscy solidarnie trzymali język za zębami.
Nikt nie sypnął rodzicom.
Czy to...
Tak, to ode mnie.
Naprawdę kiepsko z tobą.
No tak.
Racja.
Ale...
dobrze, że mogę z tobą pogadać.
Chcę ci coś pokazać.
Możemy tam pojechać?
Nie ma nagrobka.
Robią go kilka miesięcy.
Gdy ktoś umiera tak nagle...
Pięknie tu.
Pięknie?
Sama nie wiem, Clay.
A co mam powiedzieć?
Nie wiem, czemu mnie tu zabrałeś.
Zachowujesz się, jakby samobójstwo Hannah było czymś oczywistym.
Okazją, by powiesić plakaty.
Chcę pomóc uczniom w szkole.
W szkole?
Tak.
A sobie?
Nam wszystkim.
- Pomagasz, ale tuszujesz swoją winę. - To nie moja wina.
Wiem, ile dla ciebie znaczyła.
Rozumiem, że jesteś zły, ale... taki był wybór Hannah.
Ona ponosi za to odpowiedzialność.
Nie, ponoszą ją też ci, którzy ją obgadywali,
kolesie, którzy ją wykorzystali, i ty, bo miała cię za przyjaciółkę,
a ty nasłałaś tego dupka, by ukryć fakt, że jesteś lesbijką.
- Nieprawda. - Nie rozumiem. Mamy XXI wiek.
Czemu to takie trudne?
A dla ciebie było?
W pierwszej klasie uchodziłeś za geja.
Straciłem szanse u dziewczyn, ale i tak ich nie miałem.
Nie udawałem kogoś, kim nie jestem.
- Nikogo nie zraniłem. - Ja też nie.
Nieprawda.
Chryste. Twoi starzy to geje!
Tak było od przedszkola, gdy nikt nie miał ojców gejów.
Masz pojęcie, jak to jest?
Nawet teraz.
A gdybym była?
Co by ludzie powiedzieli?
„Ma ojców gejów, dlatego ona też...”.
Oni i tak już się nasłuchali
przez całe moje życie, że są gejami i ojcami.
Już nie mogę...
Nie mogłam im tego zrobić.
Życie Hannah jest ważniejsze niż opinia ludzi.
Chciała mieć w tobie przyjaciółkę. Tylko to powinno się liczyć.
Wystraszyłam się, dobrze?
Przepraszam. Nie wiedziałam, co robić.
Tak mi przykro.
To nie mnie powinnaś to mówić.
Dzięki. Ratujesz mi życie.
Ludzie widzieli tę tragedię, ale odwracali wzrok.
Żaden problem.
Mogłaś napisać. Przyszedłbym, zanim się spakowałem.
Fajnie, że nadal używasz kaset.
Moi rodzice sprzedają czyste w sklepie.
Ciekawe dlaczego.
Do składanek, rzecz jasna.
To zanikająca sztuka.
Co to jest?
Zaczyna się piosenką, do której tańczyłaś z Clayem. Tą wolną.
Dziękuję.
Proszę.
Widzimy się?
Jasne. Jedź ostrożnie.
Dziękuję.
Po cholerę Clay zabrał Courtney na grób Hannah?
Nie mam pojęcia.
Skoro tak odwala, to co, jak usłyszy o imprezie?
Nic.
Zaraz to załatwię.
Według niego Hannah nie kłamie.
Może nagadać ludziom głupot.
Nie zrobi tego.
- Już ja o to zadbam. - Jak?
Nie chcę, żeby ludzie myśleli...
A jak dowiedzą się, co mówiła Hannah, i zaczną myśleć, że coś się stało?
Nikt tak nie pomyśli.
Nikt nic nie pomyśli ani nie powie.
Nad Clayem nie ma kontroli.
Ja go przycisnę.
Nie zrobi ci krzywdy.
Wiem, co powiesz.
Kawałek, o który prosiłeś.
Do którego tańczyłeś z Hannah.
Mogłeś mi go dać w szkole.
Odpiąłeś mój rower?
Widziałem, jak skręcacie na cmentarz...
Uznałem, że nie wrócicie razem.
Poza tym też chciałem tu przyjść.
Rodzina nie zapraszała na pogrzeb, a sam nie miałem odwagi przyjść.
Na takie rzeczy trzeba się przygotować.
Mówisz o Courtney.
Widziałem, jak odjeżdża. Była...
kompletnie rozbita.
Gdy słucham tych taśm...
Chcę...
zobaczyć się z nią w szkole.
Chcę z nią zajadać słodycze z pudełka w Crestmont.
Chcę z nią znów zatańczyć i...
pocałować ją...
gdy trzeba było.
Ale nie mogę.
Ktoś powinien za to zapłacić.
A ty?
Ty płacisz?
- Co jest grane? - Przejedziemy się?
Nie.
Może jednak?
Zostaw mnie. Co robisz?
Wsiadaj do wozu.
Dalej, podwiozę cię do domu.
Dlaczego to robisz?
A niby co mam robić?
Nie rozumiem.
Zrozumiesz. Wsiadaj do wozu.
Rozumiem. Dziękuję.
Dziękujemy za informację.
Spodziewaliśmy się procesu.
Wynajęli kancelarię Caproni, Burkhardt i Goodell.
Pisali o nich w gazetach.
Chcą wygrać. My postąpimy podobnie.
Uczepili się naszej córki.
Co wy wyprawiacie?
- Alex. - Wiemy, co zrobiłeś Courtney.
Jezu, Alex. Zwolnij.
Przestań lecieć z ludźmi w kulki, Clay.
Zwolnij.
Przestanę, tylko już zwolnij.
Zwolnij, Alex!
- Przestanę! - Dobra.
Spoko. Skumał.
Alex, on już załapał. Zwolnij.
Co ty wyprawiasz? Zwolnij!
Alex. Ja nie żartuję. Zwolnij, do cholery.
Alex, bez jaj.
Byliście już w pierdlu?
Czemu jedziecie 140 na godzinę zamiast 60?
Krótka przejażdżka.
Przepraszamy, panie władzo.
Wiesz, ile byś dostał za nieostrożną jazdę?
Pięćset dolarów i trzy punkty karne. Chcesz tego?
Nie.
Odwieź chłopaków i spadaj do domu na kolację.
- Ty będziesz? - Powiedz matce, żeby zostawiła kolację.
I nie świruj za kółkiem. Następnym razem wlepię ci mandat.
Pasy.
Dobranoc, tato.
Bez jaj.
Twój stary jest gliną?
Tak.
Genialne!
Nie ruszysz nas, Clay.
Kumasz?
Jesteśmy kuloodporni.
Spadajmy stąd.
Czego słuchasz?
Niczego. To tylko składanka Tony'ego.
Wszystko w porządku?
Tak, świetnie.
Muszę z tobą porozmawiać.
Słyszałeś może o nękaniu uczniów w twojej szkole?
Ktoś do ciebie dzwonił?
Nie.
Pytam, czy wiedziałeś, że Hannah Baker była prześladowana.
Dlaczego Hannah Baker?
Szkoła wynajęła moją firmę, by bronić jej w procesie, który wytoczyli Bakerowie.
Twoją firmę? A szkoła nie ma własnych prawników?
Ma, ale potrzebują przedstawiciela w sporze.
Czyli mnie.
Będziesz walczyć z Bakerami?
Bronię szkoły.
Ale jesteś rodzicem jej ucznia.
Dlatego partnerzy poprosili mnie, żebym wzięła tę sprawę.
Będziesz dowodzić, że Hannah nie była nękana?
Szkoła utrzymuje, że nikt nie wiedział o nękaniu,
bo gdyby wiedzieli, podjęliby działania.
Wierzysz w to?
Tego się dowiemy.
Odpowiada ci to?
Pewnie.
Nie masz mi nic więcej do powiedzenia
o nękaniu w szkole?
Nie.
Albo o... Hannah Baker?
Już ci mówiłem, mamo...
Właściwie jej nie znałem.
Napisy: Marcin Łakomy