NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Przy następnym nagraniu musisz być cicho...
bo zrobisz coś bardzo złego.
Uważaj.
Nie daj się złapać.
Zastanawialiście się, jak to jest, gdy się kogoś podgląda?
Narusza się jego prywatność?
Jakie sekrety można ujawnić?
Jakie trupy znaleźć w szafie?
Niebawem się przekonacie.
A-4 na mapie, dzieciaki.
Ja pier...
Nie mówcie, że się boicie
albo że nie czujecie się z tym dobrze,
bo przecież wiadomo, że codziennie szpiegujecie ludzi.
Ciągle kogoś obserwujemy.
Za kimś podążamy.
I ktoś śledzi nas.
Facebook, Twitter, Instagram...
staliśmy się społeczeństwem podglądaczy.
Uwielbiamy to.
Oczywiście śledzenie kogoś w realu to zupełnie inna para kaloszy.
Zgadza się.
Miałam prześladowcę.
Jeśli dotarliście do A-4, stoicie pod jego oknem.
Tak jak ja...
w tej chwili.
Jakieś typy?
Nie?
Niebawem usłyszycie o trupach, które wykopał.
Póki co sprawdźmy, czy ma jakieś swoje na sumieniu.
Wiem, jak to kręci...
Zaglądanie w czyjeś życie.
Serce mi wali.
Słyszycie?
Posłuchajcie.
Marcus!
Ty dupku. Co jest, do cholery?
- Co ty wyprawiasz? - Wybacz. Trzy razy cię wołałem.
Co masz na sobie?
Całkiem zapomniałem.
Jestem El Niño.
Tropikalna burza?
Nie?
Mam nadzieję, że jutro nie będziesz w jury.
Marcus, co ty robisz?
- Konkurs przebierańców. Dwieście dolców. - Co robisz tutaj?
Słyszałem cię.
Alarm w samochodzie. Mieszkam niedaleko.
No i nie ty pierwszy chcesz obejrzeć słynne okno.
Wszyscy to robiliśmy.
Każdy z nas rzucił kamieniem.
„Każdy z nas”?
Jesteś na...
Dlaczego? Co zrobiłeś?
Kto wie?
Nie słuchałem.
Puściłem nagrania, aż usłyszałem imiona
i przekazałem kolejnej osobie.
A co z drugim zestawem? Mówiła, że jeśli nie przesłuchamy...
Stary, Hannah nie żyje.
Wybacz, takie są fakty.
Doświadczyła dokładnie tego samego, co każda nastolatka w liceum.
Chciała zwrócić naszą uwagę.
Pozostawienie tych nagrań to jakiś pieprzony dramat! Nikt na to nie zasłużył.
Może poza tym psycholem.
Tylerem Downem?
Rób, co ci kazała, i przekaż nagrania dalej.
Od razu ci ulży.
Musimy naprawić to okno, Tyler.
Najwyższy czas.
Znowu je rozbiją.
Co to za dzieciaki? Trzeba ich namierzyć.
Muszę to zgłosić w szkole albo na policji.
Nie ma takiej potrzeby. Zapomnij o tym.
Nie wiem, co to za jedni.
Dlaczego to robią?
Mówiłem, że nie wiem.
Mogę odrobić lekcje?
Pewnie.
- To twoja taśma, Tylerze. - Dobranoc.
Powiedz, kiedy to się zaczęło?
Jak długo mnie obserwowałeś?
- Nie wierzę, że ich nie lubisz. - Chodzi mi o to, że...
Wszystko rozumiem. Wampiry, kosmici, nawet wilkołaki.
Rozumiem motywację i metafory.
Ale zombie? One są głupie.
Nie znosisz zombie.
Jesteś rasistą zombie.
Po prostu ich nie rozumiem. O co w tym chodzi?
Nie chcą zawładnąć światem ani zabić swoich panów.
Nic ciekawego. Nie są ani dobre, ani złe.
Chcą tylko zjadać mózgi.
Pomyśl tylko, mózgi.
Wielkie dzięki, że mnie odprowadziłeś.
I za obrzydzenie mi zombie na dobre.
Do usług.
Dupek.
Zawróć, koleś.
Z początku w ogóle o tym nie myślałam.
To pewnie gałąź skrzypi na wietrze.
Ale ten dźwięk był wszędzie.
Bałam się w ogóle ruszyć...
zaciągnąć żaluzje.
Te zdjęcia pomogą nam w walce. Jeśli przeszukamy ten pokój...
Nie chcę niczego przetrząsać i nie wiem, czy chcę walczyć.
Musimy. Dla Hannah.
A co z nami?
Skarbie, naszej córki już nie ma.
Chryste, przecież wiem! Chcę się dowiedzieć dlaczego.
Muszę to wiedzieć.
Jeśli ty nie chcesz...
Tej nocy mało spałam.
Powinieneś o tym wiedzieć.
Ale to nie przez te zdjęcia znalazłeś się na tej taśmie,
prawda?
W zasadzie chodzi o jedno zdjęcie.
A niech to, Tyler.
I jak tam?
Hej, tato.
Z czym?
Ciągle pamiętam pierwszego kaca.
No tak. To mój pierwszy.
A więc to takie uczucie?
Wolę nie prawić ci kazań,
ale kac uczy nas jednej ważnej rzeczy.
Żeby nie pić?
Też, ale... będziesz pił. To się zdarza.
Ważniejsze jest to, że działania mają swoje konsekwencje.
Biorąc pod uwagę twój wygląd, pewnie dość się dziś wycierpiałeś.
Co to jest?
Ostry sos, chrzan,
jarmuż, surowe jajko
i około sześciu innych składników na kaca.
Lepiej nie wąchaj. Po prostu wypij.
Rozmawiałem z mamą o twoim szlabanie i tym, co się z nim wiąże.
Zdołałem ją przekonać, żeby zawiesić ci karę,
ale jest warunek:
musisz się przed nami otworzyć.
Dziel się z nami tym, co się dzieje.
Wystarczy, że będziemy wiedzieć.
Twoja matka woli też...
żebyś nie zamykał drzwi.
Dosłownie i w przenośni.
Dziś nie będzie wystawnego śniadania. Jesteśmy sami, więc zjemy płatki.
A gdzie mama?
Wahania nastroju,
niechęć do działania w grupie,
zmiana wyglądu...
Przy tobie czuję się jak nieuk.
A ja jak kiepski rodzic.
...obniżenie średniej ocen i nadużywanie środków odurzających.
Obserwowanie tych znaków ostrzegawczych
może uchronić dzieci przed ogromnym błędem.
Dziękuję za tę pouczającą prezentację.
Chętnie odpowiemy na państwa pytania.
Tak?
Co wiadomo na temat tej sprawy?
Ta dziewczyna była nękana?
Nie możemy ujawniać takich informacji,
ale wszyscy możemy brać aktywny udział w życiu naszych dzieci.
Wszystko zaczyna się w domu.
Tak?
Czy mamy się obawiać, że nasze dzieci będą gnębione?
Na tle danych z innych szkół wypadamy dobrze.
Nie występuje u nas problem nękania uczniów.
- To dlaczego ta dziewczyna to zrobiła? - Ona miała na imię Hannah.
Pani Baker.
Dobrze panią widzieć. Nie spodziewaliśmy się pani.
Wciąż należę do wspólnoty szkolnej.
Chcecie wiedzieć, dlaczego do tego doszło? Zapytajcie własne dzieci.
Albo przyjrzyjcie się ścianom toalet, z których codziennie korzystają.
Suka.
Zdzira. Dziwka.
Giń!
Te słowa widnieją na ścianach toalet.
Napisały je wasze dzieci.
Tyler.
Zaczekaj.
Przepraszam.
Co za gówniany łańcuch.
Dobrze wyglądasz.
Jak gwiazda punkrocka.
O co chodzi? Mówiłeś, że chcesz to zrobić.
Bo chcę. Przecież to robię.
Czego się gapisz, Jensen?
Obczaja nasze zajebiste kostiumy. Clay czai bazę, co?
Tak.
Sid Vicious, basista Sex Pistols, i jego dziewczyna Nancy Spungen.
Nieźle.
Wiecie, jak kończy się ta historia?
Niby jak?
Dzięki, Clay.
Jak ona się kończy?
Chyba mnie zabijasz.
Widziałeś Tylera?
Czemu pytasz?
Dowiedziałem się, co zrobił. Chyba powinniśmy...
Nie ma żadnego „my”, jasne?
Musisz uważać, z kim rozmawiasz.
Tu jesteś!
Jensen!
Nieźle się wczoraj spisałeś. Masz mocny łeb.
Pewnie rzygał jak kot.
Pieprz się, Dempsey.
Ostatnio rzygałeś po winie z sokiem.
Bo sok był truskawkowy.
Mam uczulenie.
Urządzam kameralną imprezę halloweenową.
Możesz wbić.
Alex się wybiera.
Zastanowię się jeszcze.
Masz jakieś inne opcje?
A co z francuskim?
Pani Steinberg? Trzeba ci pomóc w lekcjach.
Po co masz mi pomagać...
Jasne. Jak uważasz.
Przemyśl to, Jensen.
Jestem lepszy z francuza niż ty.
Chciałem pomóc.
- Tak? - Tak.
A gdzie byłeś wczoraj wieczorem?
Sprawy rodzinne.
- Sprawy rodzinne? - Tak.
Świetnie.
Megan to dziwka i...
co to jest „wiadro na spermę”?
To mógł pisać chłopak albo dziewczyna.
Jezu Chryste.
Dzieciaki nie znają ortografii, a wypisują takie rzeczy.
Dlaczego wcześniej tego nie zauważyliśmy?
Wykładowcy mają zakaz wchodzenia do uczniowskich toalet.
Mogę zapytać dozorcę, czy nie pomalowałby tych ścian.
Dobry pomysł, chociaż...
Nie wiem, czy to uspokoi Olivię Baker.
No tak.
Ciekawe, czy jej mąż jest rozsądniejszy.
Znam trochę Andy'ego.
Robię u nich zakupy.
Rozumiem, że są w rozpaczy.
Niepotrzebnie tylko szukają winnych.
To tylko graffiti, prawda?
CHŁOPCY
Boże!
Z okazji Halloween będziemy dzisiaj przerabiać
cytat z czwartego rozdziału Poza dobrem i złem:
„Kto walczy z potworami, ten niechaj baczy,
by sam przytem nie stał się potworem”.
Martwię się o ciebie. Czemu nie startujesz w konkursie przebierańców?
Bo nie mam na sobie kostiumu.
Co w waszym życiu jest taką otchłanią?
W książce czytamy, że główny bohater się pogubił.
Jakie demony macie...
Wpakujesz się w kłopoty.
Patrz i ucz się.
- Śpisz na lekcjach? - Żartujesz?
Przy moim planie zajęć ładowanie akumulatorów to podstawa.
Nie mogłam w nocy spać.
Stresujesz się testem z historii?
Nie.
Z kim pójdziesz na potańcówkę?
Trzeba kogoś zaprosić?
Proszę o ciszę.
Czemu nie możesz spać?
Ktoś się czai za moim oknem.
Włamywacz?
Ktoś robi mi zdjęcia.
Żartujesz!
Nigdy nie miałam takich przygód.
Raczej nie nazwałabym tego „przygodą”.
To raczej straszne.
Musisz coś z tym zrobić.
- Ale co? - Nie wiem.
Pomogę ci.
Dziewczęta.
ZASTAWIMY PUŁAPKĘ!
Nie wiedziałem o kursie fotografii.
W tym projekcie chodzi o kontrast, dlatego robimy go po ciemku.
Nie wrócę na noc do domu.
- Jutro musimy go oddać. - Rozumiem.
Podaj mi może numer do twoich rodziców.
Dodałam Bakerów do kontaktów.
Napiszesz do mnie przed snem?
Tak.
Nie chcesz, żebym wam pomógł...
Nie trzeba. Naprawdę.
Bardzo się angażuje.
Koszmar, prawda?
Nie, właśnie fajnie.
Dobrze, że możesz z nim pogadać.
Zazdroszczę ci.
Cudze chwalicie...
Pierwszy raz w życiu okłamałam rodzica.
Witaj po ciemnej stronie.
To sprzęt na niedźwiedzie.
Pewnie trzeba go tym oślepić, a potem brać nogi za pas.
Jak myślisz, kto to jest?
Nie wiem, ale na rogu mieszka dziwny staruch,
który chodzi z parasolem w pełnym słońcu.
- Dziwne. - No właśnie.
Obstawiam, że to on.
Parasol mu nie pomoże na ten reflektor.
Nie patrz w tę stronę.
Nadal używasz kliszy?
Używam różnych technik, ale dzięki kliszy skupiasz się na tym, co tworzysz.
Na ekranie nie widać wszystkiego.
Te są naprawdę dobre.
Tak.
Wydrukuj parę do pamiątkowego wydania.
- Zdążysz? - Już się za to zabrałem.
To.
To niepozowane.
To.
Umiałeś ją świetnie uchwycić, co?
Mam sporo pracy.
Mógłbyś może...
Super.
Masz świetne oko.
Jezu, Clay. Co ty tu robisz?
Sprawdzam, nad czym pracuje nasz ceniony fotograf.
A to ciekawe.
Zostaw to.
To do księgi pamiątkowej. Nie powinno cię tu być.
Chyba mnie nie wyrzucisz za wtargnięcie?
- Słyszałem twoją taśmę. - Rzucanie kamieniami nie wystarczy?
Ja nie rzucałem.
Zatem czego chcesz?
Skasuj zdjęcia, które zrobiłeś.
Zniszcz negatywy.
- Inaczej na ciebie doniosę. - Słucham?
Chcesz wszystkich wsypać?
- Justina i Alexa też? - Prześladowałeś ją.
Jestem szkolnym reporterem. Chodzę za wszystkimi. To moja praca.
Czyli każdy ma cię pod swoim oknem?
- To nie tak. - Co za ulga.
Bo za pierwsze wykroczenie jest pół roku, ale za recydywę siedzi się rok.
Nic nie rozumiesz.
Naruszenie prywatności nieletnich. Sprawdź.
W pierdlu nie pozwolą ci mieć aparatu,
ale może będziesz mógł rysować.
- Nie jestem przestępcą. - Jesteś.
- Jesteś świrem. - To tylko zdjęcia.
- Poniżyłeś ją. - Nie chciałem.
- Zabiłeś ją! - Kochałem ją!
Wprawdzie prawie jej nie znałem, ale...
Widziałem ją.
Każdy zwykle uśmiecha się do aparatu.
Pozuje. Zachowuje się nienaturalnie.
Widzimy tylko maskę danej osoby.
Gdy kierowałem obiektyw na Hannah, była...
inna.
Prawdziwa.
Uwielbiałem to.
Prawdziwa?
Robiłem jej zdjęcia dlatego, że taka dziewczyna jak ona
nie zadaje się z kolesiem od księgi pamiątkowej.
Czemu z nią nie pogadałeś?
Sam mogłeś to zrobić.
Jak to?
Pamiętaj, że śledzę wszystkich.
Nic mi nie umknie.
Ty też ją kochałeś.
Obserwowałeś ją z boku.
Chyba jesteśmy do siebie podobni.
Skasuj zdjęcia, Tyler. Zniszcz je, co do jednego.
Daj spokój.
Nie chcesz zachować choć jednego?
Werble proszę.
Walka była zacięta, ale wyłoniliśmy naszych finalistów.
Zwycięzcę wybierzemy oklaskami.
Właściciel najlepszego kostiumu zabierze do domu dwieście dolców.
Geniusz często pozostaje niezrozumiany.
Mineciarze!
Wszystko dobrze?
Tak.
Posłuchałeś trochę, co?
Znam to uczucie.
Wiem, jak to boli.
Nie obwiniaj się.
Hannah już nie ma.
To straszne, ale my musimy żyć dalej.
I odpuścić.
Dołącz wieczorem do reszty. Przynieś taśmy.
Coś wymyślimy.
Panie i panowie, chyba mamy zwycięzców.
To Justin i Jessica, czyli seksowni punkrockowcy.
Sid i Nancy, na litość boską.
Żałosne, co?
Co takiego?
To jak się z tym obnoszą. Zresztą cała ta grupa też.
Lepiej trzymać się od tego z daleka, wiesz?
Nie, nie wiem.
Bez jaj. Chodzisz za mną nawet do łazienki?
Ignorujesz mnie.
Wiesz co? W porządku. I tak mam już tego dość.
- Clay. - Czyli umiesz mówić!
Ci kolesie cię wykorzystują.
Chcą ci zamknąć usta.
Nie wiem, co ci proponują, ale to ściema.
Okłamałeś mnie.
Wiem, gdzie byłeś wczoraj wieczorem.
Widziałem cię z braćmi.
Tłukliście tego gościa.
A może jemu też „pomagałeś”?
Cholera.
DROGERIA BAKERÓW
- Jeszcze otwarte? - Tak.
Dzięki Bogu.
Żona by mnie zabiła, gdybym wrócił z pustymi rękami.
To są dwa różne rozmiary.
Dwójka dzieci. Dwa i pół roku i dziewięć miesięcy.
Jadę na oparach.
W zeszłym tygodniu spałem kilka godzin.
Pamiętam, jak to jest.
W zeszłym roku nam zabrakło.
KUPUJ W MAŁYCH SKLEPACH WSPIERAJ LOKALNY BIZNES
Protestowałem przeciwko otwarciu tu Walplexa.
Może mają otwarte do późna, ale to nie to samo.
To nie ludzie z sąsiedztwa.
Dziękuję. Polecamy się na przyszłość.
Z licealnych rozgrywek futbolu wiem, że większy zawsze wygrywa.
Mam rację?
Wiem, że przez ten proces ludziom trudno się ze sobą rozmawia,
ale jeśli chciałby pan z kimś pogadać...
Oczywiście nie chodzi o mnie. To by było...
Mógłbym kogoś polecić.
Profesjonalistę.
Dziękuję, to miło z pana strony, ale...
Załatwimy to po swojemu.
Proszę nie zapomnieć o kluczykach.
Powodzenia w interesach.
Co wy wyprawiacie?
Spadamy!
Spadajcie stąd.
Rzuć to, natychmiast.
Nie ruszaj się. Dzwonię na policję.
- To nie ja. - A co masz w ręce?
Chciałem to zdjąć. Naprawdę.
Pani Baker, znałem Hannah.
Pracowaliśmy razem.
Przejeżdżałem i zobaczyłem dzieciaki, które...
Znałeś Hannah?
Tak.
Wejdziesz do środka?
Pewnie.
Pa.
Nie wrócimy późno.
Może powinniśmy przełożyć rezerwację.
Poradzą sobie.
Pewnie naliczyliby nam za to dodatkową opłatę.
Prosiłaś o elegancką restaurację.
Co tu jeszcze robicie?
Twoja matka uważa, że powinniśmy zostać.
I zepsuć sobie randkę?
Idźcie.
Pozwólcie sobie na to, czego nie chcę sobie wyobrażać.
- Ja tylko... - Mamy kasę na pizzę.
Może przygotuję kolację dla twojej nowej przyjaciółki.
Ta przyjaźń się skończy, jak będziecie się tak zachowywać.
Baw się dobrze.
Dziękuję.
- Kocham cię. - Dobra, pa.
Wreszcie same.
Zaczynamy?
Gdy zrobi się ciemno i usłyszymy go za oknem...
Otwieramy okno i włączamy latarkę.
I nakrywamy świra z parasolką.
Boże, tylko nie „nakrywamy”.
A jeśli on...
- Pierwszy raz mam cykora. - Ja też.
Dodamy sobie... odwagi?
Przydałoby się.
Mój mąż zasugerował, żeby w tym roku nie rozdawać cukierków.
Uważał, że widok dzieci może mnie rozstroić emocjonalnie.
Ale to je tylko przyciąga.
Bardzo mi przykro.
Dzieci potrafią być...
To prawda.
Potrafią.
Chcesz coś do picia?
Nie trzeba, dziękuję.
Hannah nie miała wielu przyjaciół.
Nareszcie któregoś poznałam.
Clay, prawda?
Tak. Clay Jensen.
Wyglądasz znajomo.
Pracowaliście razem?
Tak, w kinie Crestmont.
Zwierzała ci się kiedyś?
Mówiła o swoich doświadczeniach w szkole?
Doświadczeniach?
Mówiła ci coś, co wskazywałoby, że może być źle traktowana
lub dręczona?
Właściwie nie rozmawialiśmy o takich sprawach.
Byłem raczej znajomym niż bliskim przyjacielem.
Rozumiem.
Sprowadziliśmy się tu, by zacząć od nowa.
To była dla nas szansa,
zwłaszcza dla Hannah.
Ciągle zadajemy sobie pytanie, co się stało.
Cześć, Todd.
Hej, Andy!
Pewnie też jesteś ciekawy, co to za obłęd z tym Walplexem.
Pewnie.
Doktor Mendez nie zgłosił jeszcze twoich recept.
Minęło parę miesięcy. Zadzwonić do niego?
Nie ma takiej potrzeby.
No cóż...
Trzymaj się.
Pozdrów ode mnie Olivię.
Dziękuję ci za to.
Już wiem, kto jest winien.
Ty!
To ty zabiłeś Hannah!
Kto tak robi?
To wszystko...
Zaczekaj. Cicho bądź.
Ta akcja z Justinem to tylko plotka?
Myślałam, że zaliczyliście trzecią bazę.
Nie, tylko pierwszą.
Czemu ktoś wybrał najnudniejszy sport świata,
żeby opisywać nasze seksualne dokonania?
Boże. Tak mi przykro.
Źle cię oceniłam.
Spoko.
Sama ciągle to robię.
Chłopcy są wredni.
Czasem myślę, że lepiej, gdyby ich nie było.
Wypiję za to.
Co to jest?
Wódka, szkocka, likier kawowy
i...
różne rzeczy, których rodzice i tak nie kojarzą.
Wyobraź sobie, że podstawiłaś kubek
pod nalewaki w Crestmont, tylko tym razem leci z nich alkohol.
Razem z Kat mówiłyśmy na to „samobój”.
Nie rozumiem dlaczego.
Nasze plany trochę się rozmyły.
Twoja kolej.
Nakazuję ci... wypić kolejnego drinka.
Ale miło było mieć nową przyjaciółkę.
Co za nudy!
No nie wiem.
Twoja kolej. Ściągnij stanik.
Pod koszulką. Wyluzuj.
Nakazuję ci ściągnąć koszulkę.
- Nakazuję ci mnie pocałować. - No jasne.
- Serio? - Śmiało.
To nic nie znaczy.
Dalej. Zamknę oczy.
Wszystko w porządku?
Przepraszam, trochę się zamyśliłem.
To pokój Hannah?
Tak.
Jej.
Ale wiedziałeś o tym.
Co takiego?
Wyglądałeś znajomo.
Widziałam cię za oknem.
Ja tylko...
W porządku. Nie gniewam się, ale...
Moglibyśmy sobie pomóc.
Pewnie też masz pytania.
Robi się już późno.
Proszę cię, Clay.
Próbuję sobie wszystko poukładać.
Nie musisz...
Rodzice na mnie czekają.
My nigdy...
nie dostaliśmy listu.
Nie znamy powodów.
Równie dobrze sama
mogę ją traktować jak swoją znajomą.
Mam parę jej rzeczy, jakieś zdjęcia i notatki.
Możemy je razem pooglądać.
Zaczekasz tu?
Trudno dokładnie powiedzieć, jak do tego doszło, ale...
tej nocy sprawy potoczyły się szybko.
Courtney nie usłyszała, gdy zjawił się mój prześladowca, ale ja tak.
Szczęśliwie zdołałam ugotować dwie pieczenie na jednym ogniu.
Zaczekaj.
Coś ty za jeden?
Tyler?
Tyler Down?
Boże, mówiłaś, że to jakiś świr z sąsiedztwa.
Tak sądziłam.
Lepiej...
Zaczekaj.
Pójdę już.
Courtney, nie.
Zaczekaj.
Wracaj.
Stój.
Proszę, chcę tylko porozmawiać.
Proszę wybaczyć, mama czeka.
Przepraszam.
Mówiłam, że zaskoczą was trupy, które znalazł Tyler.
Nie były moje.
Były Courtney.
Wszystko okej?
Tak, świetnie.
Wybacz, że sobie poszłam. Nie czułam się dobrze.
Możemy o tym pogadać?
Nie ma o czym.
Wyciągnę te zdjęcia od Tylera.
Spokojna głowa.
W porządku.
Dobry pomysł.
To wszystkie?
Tak.
Hannah, zaczekaj.
Miałabyś ochotę gdzieś wyskoczyć?
Chcesz się ze mną umówić?
Wszyscy mamy swoje tajemnice.
Nikt nie lubi, gdy wychodzą one na jaw.
- Coś ty narobiła? - Co się stało?
Rozmawiałam rano z Tylerem. Mówił, że wszystkich się pozbył.
Kłamał.
Wysłał to połowie szkoły.
Uspokój się. Nikt nas nie rozpozna.
Myślisz, że się nie zorientują?
Nie powinni widzieć, że ze sobą rozmawiamy.
- Z powodu głupiego zdjęcia? - Przestań.
Sama najlepiej wiesz, jak zdjęcie może zniszczyć czyjeś życie.
Ja mam to wiedzieć?
Mówiłam ci.
Nie zbliżaj się do mnie.
Courtney.
Zabawne, że nikt nas nie rozpoznał.
Ludzie wpatrywali się w to zdjęcie całą jesień.
Niektórzy chłopcy wielokrotnie.
Nikt nie wiedział kto to.
Teraz już wiecie.
Chciałbym tylko...
przypomnieć ci o zamykaniu drzwi.
Stare nawyki. Popracuję nad tym.
Matka przygotowała kolację.
I niespodziankę.
Zaraz przyjdę.
Mówiłam, że jesteśmy społeczeństwem podglądaczy.
Jesteśmy winni.
Wszyscy podglądamy.
Wstydzimy się swoich myśli.
Różnica w tym, Tylerze...
że dałeś się złapać.
Przyjdziesz?
Wychodzę po kolacji. Niedługo wrócę.
Dokąd idziesz?
- Co tu robisz? - Twoja mama mnie zaprosiła.
Jesteś!
Spotkałam dziś w szkole ojca Tony'ego.
Dawno nie widziałam Tony'ego, więc go zaprosiłam.
Masz trzech starszych braci?
Ja miałam jednego. Ciągle darliśmy koty.
Bo to zwykły dupek.
Matt!
My się dogadujemy.
Serio?
Niedawno widziałem waszą kłótnię.
To prawda.
Nie boimy się konfrontacji, ale koniec końców
zawsze wiemy, po czyjej jesteśmy stronie.
Jak ten projekt z historii?
Z kasetami.
Dobre pytanie. Jak się sprawy mają, Clay?
Chyba skończyłem.
Serio?
- Tak szybko? - Tak.
Chyba przekażę projekt kolejnemu uczniowi.
To jakaś praca zbiorowa?
Mój kolega bada teorię zbiorowego uczenia się.
Podobno wzmacnia synapsy.
Tak, to...
- Historia mówiona... - Cukierek albo psikus!
Przechodzi z pokolenia na pokolenie.
To tradycja ustnego przekazu.
Ale jeśli nie uwiniemy się z naszą częścią,
możemy zawalić cały projekt.
Prawda?
Może, ale to mało prawdopodobne.
Nie chciałbym się mierzyć z konsekwencjami.
Może nie będzie trzeba. A jeśli to tylko ściema?
Jako twój wspólnik w tym projekcie proponuję...
Jesteś moim wspólnikiem?
Dobrze wiemy, co się stanie, jeśli złamiemy zasady.
Zleceniodawca projektu nie żyje.
Chodzi o historię.
Ta historyczna postać już nie żyje.
Jasne.
Właściwie wszystkie projekty pochodzą od zmarłych.
Przyjechaliśmy tu, żeby uciec przed hipermarketami,
a teraz nie dość, że oni się tu zjawili,
to odbierają nam klientów.
To nie przez Walplex nasz sklep świeci pustkami.
Ludzie się nas boją.
Nie mogą spojrzeć nam w oczy.
Co możemy z tym zrobić?
Walczyć.
Zmierzyć się z tym.
Mamy twoje zdjęcia z łazienki.
Mamy tę listę.
A jeśli to nie wystarczy, znajdziemy inne wyjście,
bo musimy im pokazać, że to nie jest bezsensowna tragedia
i że są powody, dla których to się wydarzyło.
Że nasza córeczka ma twarz.
I imię.
Ten koleś z wczoraj...
naraził się siostrze.
Daliśmy mu z braćmi nauczkę.
Naraził się...
Mogłeś pójść na policję.
Policja w mojej okolicy jest nieco inna niż w twojej.
Czasem sprawiedliwość trzeba wymierzyć samemu.
Nie idź do Bryce'a.
Nie słuchaj Marcusa.
Po prostu tego nie rób.
Dlaczego nie?
Hannah tego nie chciała.
A skąd wiesz, czego chciała?
Dlaczego w ogóle...
Marcus podobno przekazał nagrania.
- Kłamał. - Skąd wiesz?
Drugi zestaw pewnie nawet nie istnieje.
To wszystko pic na wodę.
Cześć, tu Hannah.
Hannah Baker.
Zgadza się. Nie regulujcie odbiorników.
To ja, na żywo i w stereo.
Mimo że Tyler przestał przychodzić,
nie przestałam się bać.
Co mogłam dalej robić?
Najpierw szkoła, potem dom, teraz moja własna sypialnia.
Nie byłam bezpieczna.
Odebrałeś mi to poczucie.
Wiecie, jak Jessica zatruwa mi życie?
- Gdzie on jest, do cholery? - Przyjdzie tu.
Jak się nie pojawi, koniec z przyjaźnią. Zrobimy to po mojemu.
Czyli jak?
- Wytłumaczymy mu to. - Co takiego?
Cukierki są w misce.
Przesyłka.
Cholera, to one?
Szlag! To dla mojego ojca!
Chyba jestem nieźle zrobiony.
Nie róbmy tego w jego domu.
Może u ciebie?
- Nakryje nas. - Może powinien.
- Może tak to się kończy. - Nie. Ostatni jest Clay.
Bez względu na wszystko.
Przerażasz mnie.
Może jesteś za bardzo zjarany?
Mam przez ciebie paranoję, Tyler.
Zatem teraz odwdzięczę ci się.
Może nigdy się nie dowiem, dlaczego to zrobiłeś.
Ale pokażę ci, jak się czułam.
Dlatego stoję pod twoim oknem.
Gdy inni to usłyszą, pewnie też się tu pojawią.
Puk puk.
Cholera.
Pieprzony Clay.
Koniec z tobą, koleżko.
Co jest grane?
Robię porządek
Napisy: Marcin Łakomy