Vorig seizoen bij Penny Dreadful
Geloof je in terugkeer van het verleden?
Dat verlaat ons nooit.
Het is wie wij zijn.
Toen Lucifer viel, viel hij niet alleen.
Eén broer op Aarde en de ander in de Hel.
Beiden in een eeuwige strijd voor de Moeder van het Kwaad.
Je zult begrijpen dat ik moeilijk kan accepteren
voorwerp te zijn van een eeuwige satanische strijd.
Je moet leren jezelf te beschermen.
Ze zullen je opjagen tot het einde der tijden.
Ze heeft een beschermer. - Lupus Dei. En hij is sterk.
Mr. Chandler? Inspekteur Bartholomew Rusk.
We hebben problemen gehad in London. Moorden.
Ik weet dat je erbij betrokken bent. - En je bewijs?
Dat zal ik vinden. Ik vind het altijd.
Lily, je moet mee naar huis. Ik hou van je.
Ik bén thuis, lieverd.
Wanneer onze tijd is aangebroken... zul jij verschrikking kennen.
Zij is degene die de Meester het meeste wenst.
Stop de kwelling, Vanessa. Wees, wie je voorbestemd bent te zijn.
Ik weet wat ik ben.
De Wolf van God.
Sta naast de grote gevleugelde Lucifer wanneer hij de Hemelse troon heroverd.
Ik hoor niet in de buurt van de mensheid.
Als je lang genoeg in het bloed hebt gestaan... wat rest dan nog?
Sir Malcolm gaat naar Afrika. Dit vreselijke huis zal spoedig leeg zijn.
We kunnen de deuren sluiten en voor altijd weggaan.
Loop weg met mij. - Ik kan niet weglopen voor wat ik ben.
Je bekent? - Ja.
Een uitleveringsbevel.
Je gaat naar huis, Ethan.
Lieve Vanessa...
Jouw vriendelijkheid draag ik altijd met mij mee.
Maar ik ben gemaakt voor het duister.
Jouw pad moge zwaar zijn... maar het mijne is verdoemd.
Dus lopen wij alleen.
Nederlandse vertaling door Mazrim Taim
Beste Miss Ives. Ik weet dat U er bent.
Ik ga niet weg.
Ik ben uiterst volhardend, lieve.
Ik blijf hier de hele dag. Met bebloede knokkels, indien nodig.
U hebt deze plek mooi ingericht.
Je kunt de klokken horen. Ze luiden door heel de stad.
Een passend eerbetoon aan onze gevallen held.
U zult het niet gehoord hebben, vrees ik.
Tennyson is overleden.
Hij die dineerde met Coleridge en liep met Wordsworth.
Weg is onze link naar grote poëtische tijden.
"Ik hou voor waar, wat ook gebeurt;
Ik voel het, wanneer droefheid het grootst is;
Beter is liefde gekend te hebben en verloren;
dan nooit liefde te hebben gekend."
U hebt mijn brieven en kaarten genegeerd.
Ik zou mij zwaar beledigd moeten voelen, maar ik heb begrip voor uw...
Unieke natuur.
Mijn beste Miss Ives.
Mijn hart breekt, U te zien onder deze lage omstandigheden.
Tussen de spinnen en de vliegen.
Zullen we proberen U terug te brengen bij de zoogdieren-gemeenschap?
Er was een periode in mijn leven...
Waarin ik mij bevond in een ongekend lusteloze toestand.
Ik was volledig gescheiden van de man die ik was, of wilde zijn.
Maar mijn...
...unieke natuur...
...liet mij achter met een gevoel van walging.
Toen maakte ik kennis met een vrouw die mijn leven redde.
Een soort geestelijk dokter.
Ik was skeptisch, maar het resultaat mocht er zijn.
Ik zit hier nu voor U...
...kompleet als ik ben...
...geheel dankzij haar behandeling.
Ik smeek U om haar te zien.
Het leven, met al haar pijn, is van ons, Miss Ives.
Het behoort aan niemand anders.
Ik maak voor U een afspraak, als ik mag, en we hebben het er niet meer over.
Maar misschien wilt U eerst...
U weet wel, uw haar in orde maken.
Nooit zoveel leegte gezien.
Kijk beter.
Herken de patronen van de natuur.
Slangengaten. Wolvenholen.
Botten van dieren.
Dit hele land is gebouwd op skeletten.
Een kop thee zou er wel in gaan.
Is er een restauratiewagen, Marshal?
Achterin.
Excuseert U ons even, Mr. Talbot?
Hebt U thee? - Jazeker.
Twee, graag.
Bent U bij die gevangene daar? - Ja.
Maar U bent Brits. - Wij leveren hem uit voor een proces.
Hij oogt niet zo gevaarlijk. Wat heeft hij gedaan?
Hij heeft veel mensen afgeslacht en een aantal van hen opgegeten.
Hé, daar mag je niet heen!
Nee, alsjeblieft.
Nee!
Alstublieft, meneer.
U doet een hulpeloze vrouw toch niets aan?
Welkom thuis, Ethan.
6 Oktober, 1892.
Lieve Vanessa.
Het is gedaan.
Onze vriend Sembene is begraven in de bergen vanwaar hij kwam.
Het was een besloten ceremonie zonder opsmuk.
De meeste inboorlingen zijn verdreven
of gevangen door Duitsers en Belgen, voor de rubber- en ivoorhandel.
Alleen officieel geen slaven.
De romantiek die ik zag in Afrika is voor mij ten einde.
Het land is nu aangetast. Voorgoed gebroken.
Ik wil weg uit deze smerige plek.
Wat dan?
Zijn er nog nieuwe wonderen over?
Werelden om te veroveren?
Zodra ik een reisplan heb, telegrafeer ik.
Ik hoop dat dit jou bereikt in welzijn en vrede.
Of vrede van het soort dat wij kunnen oproepen.
Hoogachtend, Malcolm Murray.
Meneer, geld voor mijn baby.
Geld. Ja.
Hier. - Meer!
U bent een rijke Brit.
Ga met me mee. Je mag me neuken. Hoe je maar wilt, John Bull.
Nee. Sorry.
Misschien laat ik hen jou neuken, John Bull!
Oude tradities overleven lang, nietwaar, Sir Malcolm?
Het is zondig.
Mensenvlees eten.
Verhongeren is beter.
Ik verhonger niet.
We hebben goddomme leer gegeten.
En hout verdomme.
En elke rat en kever.
Er is niets anders aan dek dan hen.
Dus ik zeg, eten.
Beter sterven.
We trekken strootjes.
Het een paar dagen rekken dus, en wat dan?
Als we doodgaan, laat het zijn als mensen, niet als beesten.
Is dat grappig?
Hij maakt het niet lang.
Bespoedig het einde.
En laat ons dan eten.
Wil je dat hij lijdt?
Laat ons hem verlossen, jij wreedaard.
Laat ons eten!
Hoe lang heeft hij? - Een paar dagen. Minder.
Dat geven ze hem niet. Een snelle dood is beter.
Veel succes.
Waar ga je heen?
Naar huis.
Ik drink geen alcohol.
Zoals je wilt.
Amerikaans Indiaan?
Chiricahua Apache bij geboorte en recht.
Ben je bekend met het Westen?
Alleen via de kranten.
Het is niet wat het was.
Maar wat is dat wel, Sir Malcolm?
Hoe ken je mij?
Ik heb je gevolgd.
In Afrika?
Ik heb je gemist in Londen, dus kwam ik naar hier.
Ik heb gewacht op je terugkeer uit de binnenlanden.
Hoe wist je dat ik terug zou keren?
Omdat je niet kunt sterven voordat je doel vervuld is.
En dat is?
De grote Aardse en hemelse demonen bevechten tot je dood bent.
Daar ben ik klaar mee.
Stoppen met ademhalen is makkelijker.
Je moet meekomen.
Waarheen? - Amerika.
Ethan Chandler heeft je hulp nodig.
Je verwacht dat ik met jou meega naar Amerika?
Ik verlang het.
Mijn naam is Kaetenay.
Ga mee met mij en ik vertel je het verhaal.
Waarheen? - Het New Mexico territorium.
Mijn thuis... En zijn thuis.
Hij die bijna mijn zoon is.
Je weet dat er meer op je wacht.
Laat dit het zijn.
Onze zoon heeft ons nodig.
Waar is je hart, Malcolm Murray?
Wees wie je bent.
Mr. Talbot.
Wie zijn jullie? - Wij zijn jouw bevrijders.
Van wetsdienaars die je wilden opknopen, volgens het opsporingsbevel.
Je werkt voor mijn vader.
Hij vermoordde alle mensen in de trein, om mij te kunnen pakken.
De man wil je weer zien.
Dat moet er dan maar eens van komen.
Kop op, Ethan. We brengen je naar huis.
Succes daarmee.
Moet je die donkere zien! Niet uit deze streken, of wel soms?
Ga naar huis, smerige roetmop!
We hoeven geen zwartjoekels hier!
Oprotten naar Calcutta met jullie allemaal, zeg ik.
Victor!
Dr. Frankenstein.
Dr. Jekyll.
Bedankt voor je komst.
Ik had niemand anders, weet je.
Niemand.
Liefde of werk?
Beiden.
Liefde, werk, en narcotica.
Waar beginnen we, Victor?
Er is veel...
Ik heb gewerkt.
Dat is de kern van de zaak.
Het oude werk?
Ja.
En?
Succes.
Op school droomden wij ervan,
weet je nog,
samen de Royal Society binnen te lopen met onze triomf.
Met groot vertoon ons bewijs presenteren.
Hoe allen die ons hebben gehaat, ons uitlachten... de mond gesnoerd werd.
En wij... beiden helden...
...zouden de wereld veroveren en de dood verslaan.
Ik heb de dood overwonnen.
En ik heb monsters gemaakt.
De grootste is de man die voor je zit.
Ik heb dit niemand verteld.
Ik ben je ware vriend.
Toen, nu, en voor altijd.
Dan onthul ik een verhaal dat beter geschikt is voor een donkere avond.
Toen ik school verliet, ging ik naar Londen.
Ik vond werk bij een opzetter van lijken.
De werktuigen voor mijn nare vak waren rondom mij.
Na verloop gingen mijn gedachten volledig naar reanimatie.
De treurige hompen vlees opnieuw tot leven brengen.
Goedemiddag. Kan ik U helpen?
Ja.
Ik ben hier voor Dr. Seward.
Duidelijk.
Heeft U een afspraak? - Ja.
Mijn naam is Vanessa Ives.
Ik ben doorverwezen door een vriend.
Hij zei dat ik moest komen.
Prachtig. Ja. Nou, ga maar zitten.
Ben terug in een paar tellen.
Deze kant, Miss Ives.
Maak het Uzelf gemakkelijk.
Ik kom er zo aan.
Ga zitten, Miss Ives.
Ga zitten, heb ik gezegd, Miss Ives.
Aangezien U niet vertrouwd bent met vervreemding
zal ik zeggen hoe het werkt.
Als ik uw zaak aanneem, sta ik op 1-uurs sessies om de andere dag.
Geen uitzonderingen. Onze sessies zijn strikt vertrouwelijk.
Ik praat er niet over en U mag dat niet. Geen uitzonderingen.
Dit is een nieuwe tak van de wetenschap. Er is dus geen standaard qua betaling.
Ik reken 10 shillings per sessie.
Net zoveel als een bezoek aan een redelijke tandarts.
Dus je komt mij bezoeken, of laat je tanden nakijken.
Jouw keus.
Waarom krauw je aan je hand?
Waarom deed je dat?
Ik had jeuk. - Nee, dat had je niet.
Dit is een uitdaging.
U bekijkt of ik het bestuderen waard ben.
Dit is een voorbereidende consultatie, Miss Ives.
Noem mij alstublieft Vanessa.
Ik ben niet uw vriend, of uw priester, of uw man.
Ik ben uw dokter.
U komt bij mij om beter te worden, omdat U ziek bent. Niets anders.
Begrijpt U dat?
Geen uitzonderingen. - Ja.
Begrijpt U dat U ziek bent? Niet slecht, niet onwaardig, maar ziek.
Begrijpt U dat?
Ja.
Zijn uw handen droog? - Ja.
Dan moet U misschien investeren in handcrème.
En U de kosten besparen om mij te bezoeken.
Ik heb geld.
U bedoelt dat uw man geld heeft.
Ik heb geen man.
Ik heb familiegeld. Een kleine erfenis.
Klein of groot, qua omvang?
Groot.
Mijn vader zaliger was advocaat. - Waarom zei je dan 'klein'?
Weet ik niet. Beleefdheid, denk ik.
Is geld hebben onbeleefd? - Weet ik niet!
Beleefdheid interesseert me niet. Hier zijn geen manieren.
Als je wilt schreeuwen als een beest, dan kan dat.
Of huilen. Of gillen.
Er zijn geen onwelkome emoties in deze kamer.
Als dit proces je niet aanspreekt, dan is daar de deur.
U wilt niet dat ik vertrek. - Waarom niet?
Omdat ik aan mijn hand krauw.
U herkent daar iets in. - Wat?
Fobiën die U interesseren.
Bent U interessant voor mij? - Misschien wel.
U bent niet zeker. U hebt de 10 shillings niet nodig.
Wel hebt U interessante mensen nodig.
Waarom?
Verzamelen. - Genezen.
Is er een verschil?
We hebben elkaar eerder ontmoet. - Ik weet zeker van niet.
Ik bedoel, ik heb iemand gekend net zoals U.
Joan Clayton was haar naam.
Mijn familienaam is Clayton.
Mensen van Devon. Uit het westen.
Mijn voorouders...
Ja.
Generaties geleden.
Maar dat is onbelangrijk.
Ik ben uw dokter, niets anders. Begrepen?
Kom morgenochtend om 10 uur. En om de andere dag op dezelfde tijd.
Beginnen we met sessies? - Dat is al gedaan.
Maar...
Wilt U dan niet weten wat er mis is met mij?
Ik weet al wat er mis is met jou. Je bent ongelukkig.
Je staat alleen.
Je denkt dat jij de oorzaak bent van de ongelukkigheid.
En genegenheid niet waard bent. Dus heb je weinig vrienden.
Onlangs heb je iets verloren dat je van groot belang acht.
Je geliefde, je geloof, je familie. Of alledrie.
Je geeft jezelf de schuld. Dat maakt je neurotisch.
Je slaapt niet. En je eet niets gezonds.
Je lette vroeger goed op je uiterlijk, maar hebt die interesse verloren.
Dus je vermijdt spiegels.
Zonlicht zit je dwars, dus dat vermijdt je ook.
Je voelt schuld omdat je denkt dat het ongezond
en immoreel is om geen zon te willen.
Je bent geen vrouw van traditie, anders was je hier niet.
Maar je doet wel alsof, zodat je niet opvalt bij de mensen.
Maar soms bevalt het je wel, en kleed jij je om bekijks te trekken.
Maar dan acht jij mannen die jou bekijken stommelingen.
Of erger. Omdat zij vallen voor zoiets oppervlakkigs.
Dus wordt jij aangetrokken tot duistere, gekompliceerde, onmogelijke mannen.
Wat ongelukkigheid en isolatie verzekert.
Want, uiteindelijk, ben je het gelukkigst alleen.
Maar zelfs dan niet, omdat je blijft denken aan wat je verloren hebt.
Waarvoor je opnieuw jezelf de schuld geeft.
En zo draait het rond. De slang die zijn eigen staart opeet.
Of je kan je gebit laten nakijken.
Ik kom morgen.
Eerst moet je iets doen.
Breek de cyclus voor deze ene dag.
Doe iets wat je nooit eerder gedaan hebt.
Nu meteen. Maakt niet uit wat het is.
Eet iets nieuws.
Ga ergens anders heen.
Vertel mij er morgen over.
Begrepen?
Ja.
Betaal mijn secretaris bij het weggaan.
Dank U.
Het huis der pijn.
In volle glorie.
Dit is dus waar Lily geboren is.
Wat een prestatie, Victor.
Leven geschapen te hebben.
Wat een wonder.
Ja, mijn wonder.
Gruwelen voortbrengen.
Elke handeling van mijn vreselijke creaties...
...elke zonde van hen, rust op mij.
Je vraagt waarom ik de naald heb gekozen. Het was dat, of de strop.
Je bent geen zelfmoordenaar. Je schat jezelf te hoog.
Ik heb ruim 5 jaar lang verdorie niets van je gehoord.
Dat heeft mij behoorlijk pijn gedaan, nu we het daarover hebben.
Ik was nooit overvloedig gezegend met vrienden, zoals je weet.
En nu roep je mij naar hier en vertelt mij dit alles.
Al de vreselijke... prachtige geheimen.
Waarom? - Ik heb je vaardigheden nodig.
Eerst heb je mijn vriendschap nodig, Victor. Kijk eens naar jezelf.
Dat maakt niet uit. Zie je dat niet?
Alleen het kwaad dat ik heb voortgebracht, doet er toe.
Je moet mij helpen haar te vernietigen.
Wil je dat ik help Lily te doden? - Ja. Dat zul je doen.
Je zult mij helpen.
Ik heb niemand anders.
Ik ben geen moordenaar. - Is dat zo?
De verachte halfbloed jongen die ik kende, zich in slaap huilend.
De verstoten roetmop die geen vriend in de wereld had behalve mij.
Hij kon doden. God, dat wilde hij graag.
Weet je nog, 's avonds laat in onze kamer, bij de waterpijp.
De namen noemen van alle jongens die jou beledigd hadden?
Het opzeggen van al je potentiële slachtoffers.
Je nachtelijke gebeden.
De ergernis binnenin je.
Al die woede.
Ben je dat kwijt? - Ik heb geleerd het te bedwingen.
Dat is nu de essentie van mijn werk.
Neurologische chemische reakties van het brein.
Het temmen van het beest binnenin.
Je was de meest briljante scheikundige die ik ooit gekend heb.
Vlei me niet. Ik weet wat ik ben.
Je doet er goed aan dat te erkennen.
Maar ik ken jou beter dan je denkt.
De eenzame jongen van school was, bovenal, romantisch.
Zijn hart leefde meer voor poëzie dan voor anatomie en galvanisme.
Jij bent die jongen nog, Victor.
Wees eerlijk tegen jezelf. En tegen mij.
Je wilt Lily niet doden, je wilt van haar houden.
Dat is onmogelijk.
Je kent niet de diepten van haar verdorvenheid.
Wat als ik haar kon maken zoals ze was?
Voordat ze zich tegen je keerde?
Voordat het kwaad bovendreef?
Wat dan?
Wat als ik haar kon temmen?
Haar domesticeren.
Haar spinnend als een kitten op je schoot achterlaten?
Wat dan?
Zou je dat willen?
Kun je dat? Zeg het mij.
Ja.
Zullen we het dan proberen?
Jij en ik, broeder?
Ja.
Ik moet nu aan het werk.
Maar zaterdag leid ik jou naar mijn eenvoudige laboratorium.
Dan kun je mijn wonderen aanschouwen.
Luister naar me.
Mochten wij falen...
Als we niet in staat zijn haar te helpen...
Dan vernietigen we haar.
Totaal.
Alsof ze nooit bestaan zal hebben.
Dodenlint, mevrouw?
Wat? Sorry?
Dodenlint, mevrouw. Voor de dichter.
De dode dichter.
Penny per stuk. Ter ere van Mr. Tennyson?
Ja, goed.
U kijkt naar mijn gezicht.
Het is bleekheid.
Ze noemen het anemie.
Heeft iets te maken met mijn bloed.
Mijn bloed.
Bedankt.
Pluk deze dag, mooie dame. Mijn geliefde.
De kleinen zijn het gevaarlijkst.
Leiurus quinquestraitus.
Daar, in het midden, de albino.
Ook bekend als de Omdurman schorpioen, of, in spreektaal, de "Dodensluiper".
Albinoïsme is zeer zeldzaam in de natuur. Een waarschuwingsteken voor de wereld.
De afwezigheid van kleur, dat is... een teken van wat?
Bloedeloosheid. Uniekheid. Opgepast.
Hij komt uit Sudan. Ik denk dat het een hij is.
Geslacht vaststellen is moeilijk, tenzij ze voortplanten, arachniden.
Je verwacht dat deze het gevaarlijkst is, met zijn enorme klauwen.
Waarom denkt U dat ik interesse heb voor de gevaarlijken?
Dat heeft iedereen.
Men stelt zich hen voor terwijl ze over hen kruipen in hun slaap.
Dat spreekt de meesten aan.
Angst. Niemand staat in de rij om schapen te bekijken.
Het zijn glorieuze dieren.
Men houdt van tanden en klauwen, van roofdieren.
Wil je er één aanraken?
Een roofdier? - Een schorpioen.
Heb ik gedaan.
Je hebt een schorpioen aangeraakt?
Zeg me dat je geen zoöloog bent.
Nee, maar U wel.
Dr. Alexander Sweet, hallo.
Ik ben hier de baas, ongeveer.
Direkteur van Zoölogische Studies.
Noach in zijn ark.
Vanessa Ives.
Maar Noach's dieren leefden.
Ik denk aan deze als levend, maar erg stil.
Taxidermie!
Wat? - Je hobby.
Dat is waar je een schorpioen hebt aangeraakt.
Nee.
Alhoewel ik er als kind aan gedaan heb.
Ik ook.
Dat is waar ik verliefd werd op dit alles.
Een onschuldige hobby die plaats maakte voor, wat?
Een roeping, denk ik.
Wist je dat er diepzeevissen zijn die zelf licht maken?
En zich voeden met dodelijke vulkanische gassen?
Dat hoort onmogelijk te zijn.
En vleermuizen in Australië zo groot als honden.
En dat Amerikaanse coyotes een partner hebben voor het leven.
Enorme inktvissen die hun lichaam kunnen persen
door openingen ter grootte van een halve penny.
Kun je dat voorstellen?
Namen we maar de moeite om te kijken en ons te verbazen.
Te verbazen.
Heb je een favoriet?
Dat is niet de bedoeling.
Doorgaans de ongeliefden.
De niet bezochten.
De tentoongestelden onder het stof die vergeten worden.
Alle gebroken en verstoten wezens.
Iemand moet voor ze zorgen.
Wie anders dan ons?
Ja.
Dr. Sweet, mag ik even?
Natuurlijk.
Mr. Dudman, mag ik U voorstellen aan Miss...
Excuus, ik ben uw naam vergeten.
Vanessa Ives. Hallo.
In het lab, meneer. Ik heb een vraag over de tijger.
Wilt U mij verontschuldigen?
Ik wens niet te komen tussen een man en zijn tijger.
Dank U, Miss Ives.
Ik hoop dat U geniet van de tentoongestelde stukken.
Alle stoffige displays.
Bekijk ze gerust. Ze zijn de moeite waard.
Goedendag aan U.
Goedendag.
6 Oktober, 1892.
Beste Sir Malcolm,
Waar deze brief U treft, ik weet het niet.
Ik hoop, bij een groots avontuur.
Ik wil U hiermee niet verontrusten,
maar ik ben in eerdere brieven niet geheel eerlijk geweest.
Ik wilde U niet bezorgd maken.
Of misschien heb ik te lang geleefd met geheimen
en ben daar teveel op gaan vertrouwen.
Het gaat hier niet goed met mij.
Ik verschool mij en was apatisch, onwillig om naar buiten te gaan.
Verzonken in een ongezonde lethargie.
Diep verzonken in mijn eigen treurnis.
Ik heb niets gehoord van Mr. Chandler.
Hij is geheel verdwenen uit ons leven, denk ik.
Ik voel zijn afwezigheid sterk. Het is als een stekende leegte.
Als ik geloofde in de oude woorden, dan zou ik bidden voor hem.
Maar dat is nu voorbij voor mij.
Misschien is dat de bron van wat mij scheelt.
Ik heb mijn geloof verlaten.
Of het heeft mij verlaten.
Mijn vooruitzichten leken daardoor slechts een lange, donkere tunnel zonder einde.
Ik heb dingen gedaan in mijn leven voor redenen
die juist leken en zelfs moreel goed ondanks kwade immoraliteit.
En nu sta ik zonder de God op wie ik altijd vertrouwd heb.
Vrees alsjeblieft niet voor mij. Ik heb zelf geen vrees.
De oude monsters zijn weg.
De oude vervloekingen zijn weggeëbd tot stilte.
Als mijn onsterfelijke ziel verloren is, dan rest er toch nog iets.
Ik rest nog.
Dus ik sluit nu af met hoop, en, als altijd, met genegenheid...
Vanessa.
Post Scriptum.
Ik weet niet of je toegang hebt tot nieuws,
maar vandaag werd bekend dat Tennyson is overleden.
De klokken luiden nog.
Alle vlaggen hangen halfstok.
Overal zijn kransen en rouwlinten.
Londen is in rouw gegaan.
Het is een stad van tranen.
"Klop, vrolijke sterren, in harmonie met dingen beneden;
Klop met mijn hart --
-- meer gezegend dan een hart kan zeggen;
Gezegend, behoudens een duistere onderstroom van droefheid;
Die lijkt te lokken, maar het zal niet zo zijn.
Laat alles goed zijn. Goed zijn."
Almachtige Here.
Jij bent roze door bloed.
Heb geen vrees, kind.
Kijk mij aan.
Vertel mij over haar.
Zij, die jij noemt Vanessa Ives.
Ik weet niets!
Jij zult meer leren en mij informeren.
Jij zult haar geheimen voor mij openleggen.
Zeg mij je naam.
Mijn naam...
Mijn naam is Renfield.
Buig je hoofd achterover.
Geef mij je nek.
Geef mij je strot.
Geef mij jouw bloed.
Mijn naam is Dracula.
Nederlandse vertaling door Mazrim Taim