Over de rivier, Rusland. De tijd is daar, heren.
We zijn weer in oorlog. - Papa, laat mij dienst nemen.
Absoluut niet. - Dan loop ik weg en vind er zelf een.
Ik was vaker verliefd en dat gebeurt weer.
Kort geleden was ik dienstbaar voor prinses Marya Bolkonskaya.
Het lijkt het lot, nietwaar? - Ja.
Ter bevestiging, gravin Rostova weigerde mij?
Wil je hem vragen of hij me kan vergeven?
Niemand is zo aardig als jij. Niemand begrijpt me zo goed als jij.
Als je wist... Nee, dit is verkeerd.
We vechten nu op eigen bodem. - Kijk uit.
Ga liggen, meneer. - Kuragin.
Napoleon heeft een dodelijke wond, waarvan hij niet zal herstellen.
Gaan we in de aanval? - Nee. We trekken terug.
Moskou opgeven?
Rusland's heilige hoofdstad opgeven zonder strijd?
Eindelijk, Moskou.
Hier ligt ze in al haar schoonheid. Wijd open voor ons.
Met een woord van mij kan ze voor altijd vernietigd worden.
Maar ik zal haar sparen, en meer dan dat,
ik breng haar gerechtigheid, en toon de betekenis van ware beschaving.
Ik ben barmhartig voor haar voormalige heersers.
Ik zal hen zeggen, ik kom in vrede.
Uw geluk is net zo kostbaar voor mij als die van al mijn onderdanen.
Dit is het begin van een nieuw tijdperk in Rusland.
Dieven. Stop. Dat is van mij.
Doe het zilver daarin. - Iedereen gaat weg. Ze plunderen en vechten.
We moeten nu vertrekken. - Er is genoeg tijd.
Er zijn geruchten, maar de gouverneur... - Ze zeggen dat hij ook weg is.
Wat gebeurt er? - Papa, we moeten weg.
Waarom gaan als het te laat is? De Fransen komen er nu aan.
Wat moet er van ons worden? - Het komt allemaal goed, schat.
Kan ik helpen? - Raak dat niet aan.
Verbind die wonden. - Neem me niet kwalijk.
Waar komt u vandaan? - Borodino.
Kunnen we helpen? - Voedsel en water, als u heeft.
Natuurlijk.
De gewonden die niet kunnen lopen, is het niet beter ze binnen te brengen?
We hebben genoeg ruimte. - U bent erg vriendelijk.
Vergeef me, Uwe Excellentie, moet u het uw vader niet vragen?
Hij zal ja zeggen. Laat ze binnen brengen.
Dank u. Onward, breng de paarden binnen.
Breng de gewonden naar binnen.
Ik weet niet wat ik mee moet nemen. - Je moet ook pakken voor Nikolai.
Kon hij maar zeggen wat hij nodig heeft. - Hij heeft wat hij nodig heeft.
Sonya, je weet dat hij van je houdt. - Ja, maar wat maakt dat uit?
Ik kan me niet voorstellen dat Nikolai van iemand anders houdt.
Als iemand een oude vrijster wordt, ben ik het.
Niemand wil mij na mijn schande.
Je bent toch nog mijn vriendin, Sonya? Ik zei vreselijke dingen tegen je.
Natuurlijk ben ik nog je vriendin.
Dan ben ik gelukkig. Jij en Pierre, dat is genoeg.
Ik vraag me af wat er gebeurt met Pierre.
Denk je dat we hem ooit nog zien? - Ik kan me niet voorstellen van niet.
Nee. Hoe kon ik het?
Sonya...
Wat gebeurt er met die gewonden als de Fransen komen?
De Fransen zijn geen barbaren.
Misschien kunnen we er een paar meenemen. We maken ruimte. Ik vraag het papa.
Ik sta het niet toe. Ilya, je bracht ons daar
waar we niets voor ons huis krijgen, en nu geef je onze bezittingen op?
De erfenis van onze kinderen? - Als we voor een paar kerels kunnen zorgen...
Dat is niet onze taak. Het is een zaak voor de overheid.
De overheid is weg, lieve. - Dus jij laat de familie schatten aan de Fransen,
om ruimte in de rijtuigen te maken voor militairen? Nee.
Dit is meer dan je gebruikelijke dwaasheid, dit is waanzin.
Mama, alsjeblieft. We laten niet alles achter, alleen onbelangrijke spullen.
Dit zijn onze spullen.
Schaam je je niet?
Doe wat je wilt. Ruïneer ons. Ik geef het op.
Werp nog een blik op het huis. Wie weet wanneer we terugkomen.
Nooit, zonder twijfel. - Ik ben daar niet zo zeker van.
Dingen veranderen als je het het minst verwacht.
Jouw blinde optimisme blijft me verbazen.
Buitengewoon. - Verschrikkelijk. Ik kan niet kijken.
Stop, is dat Pierre niet? Stop het rijtuig.
Miss, we kunnen hier niet stoppen. - Pierre.
Wat doe je? Waarom ben je zo gekleed?
Je lijkt jezelf niet. Kom mee. Je kunt niet in Moskou blijven.
Ik ben bang dat ik moet. - Waarom?
Ik moet iets verschrikkelijks doen. - Wat?
Napoleon vermoorden.
Pierre.
Vanwaar die haast? - De Fransen zijn in de stad.
Wie bent u in godsnaam?
Wie bent u in godsnaam, monsieur?
Ik ben graaf Pierre Bezukhov, eigenaar van dit huis.
Capitaine Rambal, 4me régiment des chasseurs. A votre service, monsieur le comte.
Uw huis is gevorderd in naam van het Franse leger.
Is het dat, bij God?
Wij zijn beiden heer, monsieur. Ik ben moe van de oorlog,
en honger naar een beschaafd gesprek.
Ga zitten. Drink een paar flessen met mij.
Capitaine Rambal. Is Napoleon in de stad? - Certainement.
Hij zal het volk morgen toespreken vanaf de trappen van het Kremlin.
Hij is daar nu. Vertel me, graaf, zijn alle vrouwen vertrokken uit Moskou?
Ik denk het wel. Degenen met de middelen.
Dommage. Ik hou van vrouwen.
Vrouwen waren mijn leven. En ik zie dat u ook vrouwen had.
Een maand geleden had ik de eer het leven van een Poolse huzaar te sparen.
En weet u wat? Hij stond erop me zijn vrouw aan te bieden.
Een aanhankelijk klein ding.
Ze wilde met me weglopen.
Na mijn gerief bracht haar terug naar haar echtgenoot.
Monsieur, zei ik tegen hem, ik redde uw leven en nu red ik uw eer.
Ik moet bekennen dat ik een romanticus ben.
En u bent hetzelfde, mijn vriend.
Niet helemaal hetzelfde.
Ik heb een andere kijk op de liefde, en er andere ervaring mee.
Ik heb vrouwen gekend, vele, ik schaam me het te zeggen.
Maar ik heb in mijn leven van slechts een vrouw gehouden.
En zij kan nooit de mijne worden.
Hoe heet deze plaats? - Mytishchi zeiden ze, geloof ik.
Mytishchi, ja. Ik hoop wel dat we verder komen.
Zo laat op pad. - Sonya, kom met me mee.
Voorzichtig. Laat me je helpen.
Kan ik u helpen? Is hij zwaar gewond?
Ja, hij moet een kamer voor zichzelf. Als dat mogelijk is, miss.
Hij is een belangrijk persoon. - Nou.
Ik zeg het de meesteres meteen. Hij krijgt alle mogelijke zorg.
Kijk daar, Excellentie. Daar.
Dat is vuur. Moskou brandt.
Oh, Moskou. - Geen zorg, Excellentie. Ze blussen het.
Geen angst.
Wie is er nog om te blussen? - Arm Moskou.
Onze lieve moeder.
Help, mijn kleine meisje. Ze zal verbranden.
Waar heb je haar gelaten? - Daarbinnen, God, help haar.
Kom mee. U kunt opzij naar binnen.
Schiet op. - Wacht hier.
Heb je een klein meisje gezien?
Het is goed. Ik heb je.
Het is goed.
Waar is je moeder heen? - Die kant uit, meneer.
Hier. Laat haar met rust.
Kom maar op. Ik bevecht jullie allemaal.
Nee. - Assassin.
Assassin et Pyromane.
Heel Moskou brandt af, Sonya. Een verschrikkelijke gloed.
Natasha.
Je moeder zei me niets te zeggen, maar je moet het weten.
Wat weten?
Prins Andrei is hier.
In dit huis?
In de achterkamer, te zwaar gewond voor bezoek, zeiden ze.
Daar? - Die andere. Hij ligt er rustig.
Tasha? Je vat daar kou.
Kom bij mij in bed liggen. - Ik ben in orde, mama.
Ik slaap hier op de vloer.
Miss, u mag hier niet komen. - Laat haar blijven.
Je bent het echt.
Vergeef me. Het spijt me zo.
Waarvoor? - Voor wat ik deed.
Natasha. Ik hou van je.
Je kunt niet van me houden.
Ik hou meer van je.
Meer dan voorheen.
Ik had het mis.
Het is aan jou om mij te vergeven.
Ik dacht dat je weg was. - Je broer leeft nog.
Hij wordt verzorgd door mijn familie. Ze reizen naar Yaroslavl.
Ze zijn Moskou ontvlucht. - Godzijdank.
Ik moet Nikolushka bij zijn vader brengen. - Ja, natuurlijk.
Ik wil je begeleiden, maar ik ben al te laat. - Doe niet zo gek.
Niets gebeurt zoals men zou willen. - Ik begrijp het.
Dag, Nikolai. Blijf veilig.
Zeg dag.
Waar is Natasha? Toch niet nog bij die man?
Ze wijkt niet van zijn zijde. - Zeg dat ze komt, we moeten verder.
Prins Andrei is niet goed genoeg om vervoerd te worden.
Ilya, wat moeten we doen? Moeten we verder gaan?
Is het veilig een paar dagen te wachten?
Moeilijk te zeggen.
Ik laat het aan jou, lieve. Ik ga een frisse neus halen.
De geiten bekijken.
Mijn God. Wat gaan we doen?
Dit heeft hem gebroken.
Je weet toch dat we geruïneerd zijn?
We hebben niets meer over. Helemaal niets.
Alles hangt nu af van Nikolai.
Alles.
Begrijp je me? - Ja, gravin, ik begrijp je.
Présentez armes.
En joue.
Feu.
Les deux suivants. Vite.
En joue.
Feu.
Non, non, non. Les autres sont la 'comme temons.
En joue.
Feu.
Alles is eenvoudig. De wereld.
De wereld wil dat we ervan houden. En het is gemakkelijk.
Ik hoorde een zachte, fluisterende stem, een soort muziek.
Ik besefte dat het een vlieg in de kamer was. Hij wilde dat ik ervan hield.
En ik hield ervan.
En ik zag dat je van alles kunt houden.
Praat niet te veel, je vermoeit je. - Praat ik onzin?
Ik heb geijld.
Maar ik wil dat je weet dat ik...
gelukkig ben.
Ik zag hem in het ziekenhuis. - Wie heb je gezien?
Anatole Kuragin. Mijn vijand.
Hij was gewond. Ik was ook gewond en hij keek me aan,
en ik ontdekte dat ik ook van hem hield.
Hij is niet zo slecht. Hij kan het niet helpen zo te zijn.
Ik ben te schande.
Het was wreed je te verlaten. Wreed met je te breken.
Dat zie ik nu. - Praat niet alsof ik een kind was.
Alsof ik niet verantwoordelijk was voor wat ik deed. Ik was fout.
Ik was dwaas. Ik bedacht niet hoe ik je pijn deed.
Ik gedroeg me slecht. En niets kan dat goedmaken.
Maar we kunnen elkaar toch vergeven? We kunnen nog van elkaar houden.
Nu het te laat is. - Maar het is niet te laat.
Het is zo vreemd. Ik zat te denken,
als ze hier kon zijn, kon ik het haar vertellen.
En hier ben je. - En ik zal je nooit verlaten.
Mijn lieve Sonya.
Vroeg ik je binnen te stormen? - Sorry, Uwe Excellentie, maar deze brief...
Goed, geef maar.
Mijn liefste Nikolai, ik schrijf je om te zeggen dat ik je bevrijd van onze verloving.
Dank u, God.
Je familie wenst dat je trouwt met prinses Bolkonskaya,
het welzijn van je familie hangt ervan af. Ik smeek je jezelf vrij te zien.
Maar weet dat niemand meer van je kon houden dan...
Je Sonya.
Sonya. Sonya, we moeten vertrekken.
Het is tijd Napoleon aan te vallen, terwijl zijn divisies verspreid zijn over de stad,
en zijn soldaten plunderaars arresteren. - Zij die zelf niet plunderen.
We kunnen Moskou heroveren en een beroemde overwinning behalen.
Nee. We doen niets.
Tijd en geduld. Napoleon overleeft de Russische winter niet.
Over een tijdje verlaat hij Moskou, omdat hij zijn leger niet kan voorzien.
Als hij zich terugtrekt, vallen we aan.
Overweeg het voordeel van vechten op eigen bodem.
Vergadering gesloten, heren.
Dit is de rede voorbij.
Ze weigeren te vechten, geven zich niet over en stellen geen voorwaarden.
Wat voor mensen zijn dat? Dat ze hun geliefde stad afbranden,
in plaats van mijn royale kolonisatie te accepteren.
Zijn het wilden?
Willen ze terug naar de Middeleeuwen?
Ik had beter verwacht.
Ik ben teleurgesteld.
Sire. - Ja, wat?
Door de verstoringen en de branden, raken we snel door de provisie heen.
Denk je dat ik dat niet weet?
Ik zie jouw oplossing voor deze problemen graag tegemoet rond de middag.
Gaat het, master?
Er zijn hier geen masters, denk ik. - Ik denk dat je gelijk hebt.
Heb je narigheid gezien? - Ja.
Jij ook, durf ik te zeggen. - Daar staan we niet bij stil.
Je lijdt je nu, je hebt een heel leven, het komt allemaal goed.
Hier geen zorgen. Zij moeten voor ons zorgen.
Wacht even.
Maak kennis met mijn vriendin.
Hier is ze. Kleine Sashenka.
Heb je vandaag gegeten, master?
Hier. Neem een stuk en zeg niet dat ik je niet aardig behandel.
Deel je het met mij? - Waarom niet? Met haar ook.
Kom op. Pak aan.
Nee, niet zo. Je proeft het niet, master.
Hier.
Beetje zout.
Kleine stukjes.
Geniet ervan, master. Dit is misschien de laatste die je ooit ziet.
Een stukje voor jou, miss.
Kom op, mooi zitten.
Mooi zitten. Braaf meisje, Sashenka.
Is het goed?
Het is heel goed. Dank je.
Platon Karatayev. - Pierre Bezukhov.
Mijn lieve Pierre, wat is er met jou aan de hand?
Waarom antwoord je niet op mijn brieven?
Je wilt niet dat ik ongelukkig ben, wat ik van je vraag is zo klein.
Het werk van een moment.
Ik wil dat je akkoord gaat dat ons huwelijk nooit voltooid werd.
Dan kan ik opnieuw trouwen.
Je doe dat voor me uit christelijke goedheid van je hart.
Lieve Pierre, in eeuwige vriendschap en oprechte groet, Helene.
PS, deze zaak is echt heel dringend.
Lieve Petya zegt dat hij geniet van het leger,
en hij hoopt snel echte gevechten te zien.
Ik begrijp het niet, lieve. - Het is van Petya.
Waar?
Ik begrijp het. - Er komt iemand aan.
Prinses Marya. En prins Andrei's zoon.
Kom.
Bon enfant. Dit moet zijn jongen zijn.
Prinses, van harte welkom. - Vergeef me, maar hij is hier.
Mag ik hem zien? - Maar natuurlijk.
Ga maar zitten. - Ik wil hem liever meteen zien.
Ga zitten, we bellen voor thee. Er is echt geen haast.
Ik breng je bij hem. Kom.
Hoe is hij? - Je zult het zien.
We hadden hoop, maar het veranderde,
twee dagen geleden.
Je zult het zien.
Marya. En Nikolushka.
Hoe gaat het? Je gezondheid, bedoel ik.
Dat moet je aan de dokter vragen.
Dank je voor je komst.
Hier zijn we dan, allemaal samen.
Is het niet vreemd dat deze voor me zorgt?
Marya. Niet huilen hier.
Laat Nikolushka me kussen, en neem hem dan weg.
Ik ben zo moe.
Precies je moeder.
Wees gelukkig, Nikolushka.
Maak me trots op je. Ik weet dat je dat doet.
Kom.
Wacht, Marya. Geef hem je icoon om mij te herinneren.
Andrei, zeg dat niet. - Doe wat ik zeg. Alsjeblieft.
Dank je.
Kom mee.
Marya.
Hij gaat van ons weg.
Is het voorbij?
Hij is al koud.
Is hij dood? Waar is hij nu?
Leven je ouders nog? - Geen van beiden.
Jammer. De mijne leven nog steeds.
Broers en zussen? - Geen.
Geeft niet, ik ben je broer zolang we hier zijn.
Goed dat ze mij voor het leger namen.
Dan hoefden mijn broers hun gezin niet te verlaten.
Werd jij opgeroepen, of ging je uit eigen beweging?
Ik ging alleen om te zien hoe het was.
Vroeger bewonderde ik Napoleon, wilde hem bijna zijn,
maar toen ik zag wat zijn ambitie aanrichtte, zoveel zinloze dood, vernietiging,
kwam ik tot het standpunt dat de wereld beter was zonder hem.
Ik had een idee, na Borodino,
dat ik Napoleon moest vermoorden. Ik dacht dat het mijn lot was.
En kijk nu naar mij. - Jij en ik.
Te teerhartig voor dat spel.
Ik zat 10 jaar in het leger, nooit iemand gedood. Of gewild.
Kijk de kleine Sashenka.
Ze rook je goede hart meteen.
Honden en katten weten meer dan wij.
Heren, beperkte voorraden en de naderende winter verslechteren onze positie.
Breng mijn complimenten naar alle regiment commandanten,
en instrueer hen zich klaar te maken. - Voor wat, Sire?
Terugtrekken.
Kom op. Iedereen in een rij. - Wat gebeurt er?
Moskou verlaten, ga in de rij staan. - Laat ons vrij, minder werk voor u.
En jullie ons opnieuw laten aanvallen? Nee, we zijn jullie zat.
Zie je, master? Zij zijn ook gevangenen.
Ga, kom op. Gaan.
Monsieur Le capitaine. Kijk deze arme kerel. Hij beent het niet bij.
Mag hij rijden? - Hij mag marcheren of sterven.
Achterblijvers worden doodgeschoten. Vooruit.
Het is goed.
Kijk daar.
Moskou, wat hebben ze met je gedaan?
Kijk die arme kerel. Ze laten hem zo liggen.
Arretez. Halt.
Gevangenen deze kant. - Schiet op.
Rambal. Capitaine Rambal. Mon ami.
Ken je me nog, mijn vriend?
Kijk daar. Dieven. Niets dat ze niet pakken.
Monsieur, laat er een paar voor ons.
Prisonniers. A l'écoute. - Vooruit, marcheren.
Vooruit. Alignez-vous.
Marcheren.
Heb geduld, gravin.
Twee druppels per dag, niet meer, en de natuur zal werken.
Ik beloof het u. - Kunt u niet meer voor me doen?
Ziet u niet dat ik wanhopig ben? Ik kan zo niet trouwen.
Het komt allemaal goed. We komen morgen weer kijken.
Arrivederci. Ik moet nu voor andere dames zorgen.
Arrivederci.
Ivan.
Je weet hoe het is. - Boris.
Excuseer me.
Anna Paulowna, het spijt me dat ik laat ben. - Je moet gaan, gravin.
Je had nooit moeten komen.
Ga, alsjeblieft.
Het is Borodino.
Wij zijn hier, broer. - Ik was er.
Jij?
Zij is gelukkig.
Warmer hier uit de...
Ga jij maar. Ik haal je wel in. - Ik wacht.
Ga door.
Ga verder, of je krijgt hetzelfde. Vooruit.
Het zou verschrikkelijk voor je zijn, voor mij te blijven zorgen.
En met mij lijden. - Dat zou me niet kunnen schelen.
Met jou te lijden was mijn grootste geluk.
Dan hoefde je niet te gaan, begrijp je.
Ik hou van je.
Ik hou van je, en nu is er niemand voor mij.
Maar ik zal je herinneren.
Maar niet zo. - Ja.
Ja, zo.
Maar ook als...
We konden ze nu pakken. - Beter om te wachten.
Laat ze kamp maken. We pakken ze bij zonsopgang.
Zoals je wilt. Mooi werk, rijke buit.
Wie is dat?
Wat doe je hier? Je geeft ons allemaal weg.
Sorry, meneer, ik wist dat niet.
Ik heb een brief voor u.
Sorry, het werd nat. - Geef hier.
Zeg hem 'nee'.
Kolonel Denisov, ken je me nog? - Petya Rostov.
Ben jij het? Natuurlijk.
Hoe gaat het?
Je bent nu dus een echte soldaat.
Zeg je commandant dat we het op onze manier doen. - Maar Denisov, alsjeblieft.
Wat is er? - Ik mag bij je squadron, met je toestemming.
Het is ruw werk voor jongens. - Ik vind dat niet erg, meneer.
Goed. We zullen op je proberen te letten.
Dit is geen dood en glorie spul. Geen heldendaden.
We doen zoals de wolven, kijken en wachten, en pakken ze op hun zwakste punt.
Wij moeten hen uit Rusland leiden en zorgen dat ze nooit terugkomen.
Geen gedoe met de jongen. Hij moet naar huis in een stuk.
Waar zie je me voor aan? Ik heb ook een moeder.
We moeten hun sterkte kennen, ik ga er heen. - Als je je leven wilt riskeren.
Ik ga mee. - Dat doe je niet.
Laat hem meegaan. Kom, volg mij. - Kom terug.
Verdomme.
Denk eraan, spreek Frans of houd je mond.
Wie is daar? - Goedenavond, mijn vriend.
Hubert en Lachaise, 6de Lanciers.
Met hoeveel zijn jullie?
In ons regiment? 120.
En hoeveel gevangenen?
Veertig of zo.
Schiet ze liever dood, mijn vriend.
We gaan weer. Ons kamp is verderop.
Goedenavond en succes.
Wees voorzichtig. - Goedenavond, meneer.
Je accent is duivels. - Komen ze ons achterna?
Nee, je deed het goed. Stalen zenuwen. We maken nog een soldaat van je.
Dank je, Dolokhov. En bedankt dat je me mee liet gaan.
Brave jongen. Je zult me morgen dragen.
Nog wakker, master? - Ja.
Dolokhov en ik gingen naar het Franse kamp. - Je bent dapper, master.
Met Dolokhov is dat makkelijk. Hij is zelfs niet bang voor de dood.
Hij kan het, die kapitein Dolokhov. - Ja.
Ja, verdraaid goed.
Wil je rozijnen? Heel lekker.
Dank u, master. - Neem de hele zak.
Ik heb nog veel meer. Van huis meegenomen.
Wil je mijn sabel scherpen? Hij is bot.
Eigenlijk...
Hij is nooit aangescherpt. - Geef hier, ik zet hem onder een goede hoek.
Dank je.
Geen pauzes meer. Volg me, begrepen? - Ja, kolonel.
Ten aanval.
Petya.
Nee.
Op je knieën.
Geef je over of sterf. Het is mij eender.
Gevangenen, arme drommels. Laten we eens bekijken.
Dolokhov.
- Petrushka.
Dolokhov. - Haal hulp hier.
Mijn vriend.
Dank je.
Waarom?
Ik hou van je.
Napoleon heeft Rusland verlaten, Uwe Genade.
Wij hebben onze overwinning. Niets meer te doen.
Rusland is gered.
Dank de Heer.
Het spijt me zo, lieve. - Niet huilen.
Ik heb alles voor jullie verpest. - Nee.
Sluit je ogen.
Je moet rusten, mama. Ik blijf bij hem.
Nee, hij wil mij aan zijn zijde.
Is daar iemand?
Excellentie. - Dus ik leef nog?
Ja, Excellentie.
Hoe lang lig ik hier? - Dagen, Excellentie.
De dokters zeiden u te laten slapen.
Kapitein Dolokhov was hier en kolonel Denisov. - Ik heb honger.
Breng mijn kleren. Heb ik iets om aan te doen? - Natuurlijk, Excellentie.
Breng me een barbier.
Het spijt me van uw verlies, gravin.
Het moet moeilijk te dragen zijn. Ik heb veel aan jullie gedacht.
Prinses Bolkonskaya.
Marya.
Ben je nu in Moskou? - Met Mademoiselle Bourienne en Nikolushka.
We lijken zo'n kleine familie in dat grote sombere huis.
Heel vriendelijk dat je ons bezoekt, prinses.
We hadden zo veel vrienden,
maar weinig bezoeken ons in onze gereduceerde omstandigheden.
Excuseer me.
Ik wil mijn dank uitdrukken aan graaf Nikolai.
Ik geloof echt dat hij mijn leven redde.
Ik zorg ervoor dat hij het weet.
Ik vroeg me af of jullie bij mij wilden blijven.
Ik heb veel kamers en kan jullie advies vragen over alle verbeteringen
die in Moskou en de Bald Hills nodig zijn.
Ik hoop dat jullie dat niet hoogmoedig van mij vinden.
Heb je geen trots, moeder? - Wat is het nut van trots, Nikolai?
Prinses Marya is onze vriendin. Ze heeft een groot hart en ze kan ons helpen.
Denk aan de mensen die vader hielp. - Geniet van haar liefdadigheid, Tasha,
maar ik hecht aan mijn onafhankelijkheid.
Ik bid dat je dingen in een ander licht gaat zien.
Intussen aanvaarden we haar vrijgevigheid, en jij brengt haar een bezoek.
De hoffelijkheid vereist dat.
Is het vanwege mij? - Is wat vanwege jou?
Dat je prinses Bolkonskaya niet zegt dat je met haar wilt trouwen.
Het is omdat onze familie paupers zijn.
Ik voel me slecht over jou, Sonya.
Doe dat alsjeblieft niet.
Ik had altijd het gevoel dat we nooit konden trouwen.
Zij verdient het gelukkig te zijn, Nikolai.
Jij bent te goed. Hoe kun je zo zelfopofferend zijn?
Omdat ik eraan gewend ben.
Sonya. - Ik kom.
Mijn moeder zendt haar complimenten, hoopt dat je het goed maakt.
Heel goed, dank je, gegeven de omstandigheden.
Hoe is ze nu? - Ze knapt op, dank je.
Ze waardeert je bezoek. Het gaf haar veel steun.
En jij? Gaat het goed? - Zoals je ziet.
Ik moest mijn aanstelling opgeven. - Je offerde je op voor je familie.
Dat is goed van je en zo triest... - Er is niets te prijzen.
Ik draag schuld voor mijn gedrag in het verleden en ik verdien te betalen.
Maar mijn moeder en zus lijden ook. Ik ben je vriendelijkheid niet waardig.
Ik dacht dat je me mee liet voelen.
We leken zo close toen we samen waren in Voronezh,
maar er is iets mis gegaan en ik weet niet waarom.
Er zijn duizend redenen. Onze familie is alles kwijt.
De oorlog is voorbij. Ik heb geen beroep. Mijn moeder, die nooit iets wilde,
maast nu haar eigen kousen. Ze schaamt zich zo dat ze haar vrienden niet ziet.
Het leven van mijn zus is voorbij voor het begon. - Laat me je helpen.
Ik heb meer geld dan ik kan besteden. - Hoe kan ik vragen om je hulp?
De mensen zullen me een fortuin jager noemen. - Het kan me niet schelen wat ze zeggen.
Je mag van gedachten veranderd zijn.
Maar als je nog steeds voelt wat je voelde in Voronezh...
Ik voel nog steeds wat ik toen voelde. En als je wist...
Als je wist hoe lang ik al op je wacht.
Lieve Marya.
Prins Vassily.
Pierre Bezukhov. - Natuurlijk.
Hoe gaat het, mijn jongen? - En u? U ziet er niet goed uit.
Ze is dood, Pierre.
Mijn mooie meisje. - Ik weet het.
Een vreselijk iets.
Vreselijk als je kinderen sterven voor jou.
Ik weet dat ik veel fout heb gedaan in mijn leven.
Maar ze beiden van me wegnemen?
Mijn beide lieve kinderen.
Ik heb jou ook onrecht aangedaan, mijn vriend.
Kun je me vergeven?
Natuurlijk. Niets te vergeven.
Er waait een kille wind. Neem mijn arm.
Laat me u naar huis brengen. - Dank je.
Goedenavond, meneer.
Ik moet je feliciteren met je verloving.
Dank je. - Hij is de liefste knul, zoals je weet,
en heel gelukkig dat hij jou vond. - Maak me niet verlegen.
We waren zo blij dat je gespaard bleef.
Het enige goede nieuws in lange tijd. - Ja, Andrei.
Het is een grote klap.
Geloof je dat ik niet wist dat hij de strijd overleefde?
Sprak je hem nog voor hij stierf? - Ja.
Hij sprak vaak over jou. En altijd heel liefdevol.
Je vond hem dus bij de Rostovs?
Wat een vreemd toeval.
Was ze bij hem aan het eind?
Pierre, zie je niet wie hier is?
Natasha?
Ben ik zo veel veranderd?
Nee.
Ik zag je niet. Ik had niet verwacht je te zien.
Ik had nooit gedacht... - Blij je te zien, Pierre.
Ja, natuurlijk. Evenzo.
Wist je het niet van Helene's dood? - Nee.
Ze wilde me spreken, maar ik heb haar brief nooit ontvangen.
We stonden niet op goede voet,
maar dood zonder vrienden, zonder troost, ik voel medelijden met haar.
Dus je bent weer vrijgezel en beschikbaar? - Ja, ik denk het wel.
Hij was zo'n bijzondere kleine man. Een gewone boer,
maar hij begreep het geheim hoe te leven.
Hij maakte zich nooit zorgen. Hij haalde plezier uit goede dingen,
en verdroeg de slechte dingen opgewekt. En zijn kleine hond.
Hoe hij van haar hield.
Zij kan liefde vragen, zei hij, en ze kan het geven.
Wat kun je meer vragen? En hij had gelijk, denk ik.
Ik probeer nu te leven als hij, is dat gek? - Dat is helemaal niet gek.
Vertel ons meer over hem, vertel ons alles over hem.
Ik moet gaan. Ik houd jullie veel te laat op.
Mag ik jullie opnieuw bezoeken? Spoedig? - Natuurlijk, je bent altijd welkom.
Hij is zo'n goede vriend. Maar nu is het alsof...
Ik weet niet wat het is, het is...
Alsof hij fris uit het badhuis komt, zuiver en rein.
Niet alleen van buiten, ook van binnen. - Ik wist meteen dat hij een eerlijk hart heeft.
Prinses, help me, ik deed geen oog dicht. Zei ze iets? Mag ik hopen?
Ik weet dat ik haar niet waardig ben, maar ik houd al zo lang van haar.
Zeg me wat ik moet doen en ik zal het doen.
Je moet het haar zelf vragen. Ik zal haar halen.
Liefste Natasha.
Ik weet dat ik een clown was en mijn leven verspilde, maar ik moet je vragen.
Zeg nee, en ik ga naar Petersburg en val je nooit meer lastig.
Maar...
Denk je dat je van me kunt houden?
Ja, dat zou ik kunnen.
Ja, dat doe ik. En jij, Pierre?
Nikolushka. Wat ben je groot geworden.
Je wordt groter dan je vader. - Ik wil even groot zijn als hij.
Werkelijk?
Waar is Pierre? - Daar komt hij.
Pierre. - Lees dit, dan praten we erover.
Zal ik doen.
Krijg ik een kus op jouw naamdag?
Ze zeggen dat lijden tegenslag is.
Maar zou ik willen blijven zoals ik was voor de gevangenschap?
Of het allemaal opnieuw meemaken?
Ik zou zeggen, laat me weer een gevangene zijn.
Zit en eet en dank voor ons geluk.
Als ons leven uit koers wordt geslagen, denken we dat alles verloren is.
Maar het is slechts het begin van iets nieuws en goeds.
Zolang er leven is, is er geluk.
Er is een heleboel. Een groot deel zal nog komen.
Vertaling en synchronisatie: Het - War And Peace - Team www.addic7ed.com