NETFLIX - ORYGINALNY SERIAL
Witaj, Brandy. Są tutaj?
ZADZWOŃ O 21.00. POWIEDZ, ŻE KOT MIAŁ ATAK.
Nie mogłam doczekać się tego spotkania.
- Ja też! - Chłopaków jeszcze nie ma?
Rety, nic ci nie umknie.
Za to już podziękujemy.
Chwila! A czym zbierzesz sos z talerza?
Nie jadam sosów.
Poproszę martini z wódką, bez lodu. Wytrawne.
I dwie oliwki. Dziękuję.
Wiesz chyba, że wódkę robi się z ziemniaków.
Alkohol rządzi się swoimi prawami.
A zatem...
Zatem...
Co jest aż tak ważnego, że musimy spotykać się przy kolacji?
Czuję coś.
Mam przeczucie, że powiadomią nas o zamiarze przejścia na emeryturę.
Ja też tak czuję. Choć nie jestem jasnowidzem.
Skarbie, nie wiesz tego.
Nie. Wiem. Bo nikt nie jest.
- Mam nadzieję, że to zrobią. - Ja też.
- Witajcie! - Cześć!
Żadnych przystawek ani deseru.
Jak się masz?
- Witaj, Grace. - Witaj, Sol.
Te małże są wyśmienite. I ten krab. Świeżutki.
I dali nam trzy sosy!
Spójrzcie na tę ostrygę!
Czy myślicie, że one wiedzą, że mieszkają na łyżeczce?
Ten sam półmisek owoców morza zamawialiśmy już jakieś 700 razy.
- Sol jest dzisiaj podenerwowany. - Coś nie tak w biurze?
Właściwie to chcemy o czymś wam powiedzieć.
- Prawda, Sol? - Dobrze.
Cóż...
Jak wiecie, z wiekiem jesteśmy coraz lepsi.
Chcemy zacząć coś, co może okazać się bardzo ciekawym rozdziałem.
W księdze życia.
To nowe możliwości.
I zmiany.
Sama Frankie mówi, że zmiany zawsze są dobre.
Zwłaszcza gdy zaczyna się nowy rozdział życia.
Ten rozdział zaraz się skończy, jak nie przejdziesz do sedna sprawy.
- Ja to zrobię. - Nie.
- W porządku. - Robert...
Proszę, Sol.
Sol próbuje powiedzieć:
„Odchodzę od ciebie".
A on odchodzi od ciebie...
Do tego nowego rozdziału życia.
- Odchodzisz ode mnie? - Tak.
- Kim ona jest? - To nie tak, jak myślisz.
- To on. - Słucham?
To Sol. Jestem zakochany w Solu.
Sol i ja kochamy się.
- Mój Sol? - Twój Sol.
To znaczy, że jesteś gejem? A on jest twoim gejowym?
- On jest moją miłością. - Mój Boże.
Nie. To nie ma sensu.
Jesteście wspólnikami, nie kochankami. Przyjaciółmi.
Jak długo to już trwa?
Cóż, to już...
- Nie wiem dokładnie. - Dwadzieścia lat.
Nie było lepszej pory, żeby nam o tym powiedzieć?
W ciągu ostatnich dwóch dekad?
Chyba zwymiotuję.
- Tak mi przykro. - Dlaczego teraz?
- Chcemy się pobrać. - Pobrać?!
- Teraz możemy to zrobić. - Wiem! Byłam gospodarzem tej zbiórki!
Mój Boże. To dlatego tu dziś jesteśmy!
Nie chciałeś sceny, prawda, Robercie?
Myślałeś, że tu będziesz bezpieczny.
Ty tchórzliwy... cykorze!
- Nie rób tego! - Przepraszam. Ludzie patrzą?
- Chcesz sceny? Dam ci scenę! - Nie.
- Nie chciałem sceny. - Ty sukinsynu!
- Nie mogę w to uwierzyć. - Oddychaj.
Wdech, dwa, trzy...
Zabieraj łapy z mojego mostka.
Proszę!
Grace.
Ja...
Oczywiście.
Przepraszam, Frankie. Nie wiedziałem, jak ci o tym powiedzieć.
Wybrałeś najgorszy możliwy sposób.
Dla pewnych rzeczy nie ma dobrego sposobu.
Jak mam powiedzieć kobiecie, którą kocham od 40 lat, że nie mogę z nią być?
- Chcę być szczęśliwy. - Nie chcesz.
Do końca życia będziesz nieszczęśliwy. Mam dla ciebie wiadomość.
Ten nowy rozdział nie potrwa długo.
- Czy to dlatego bierzesz Cialis? - Wszyscy w moim wieku biorą Cialis.
Będziesz spał na kanapie.
Grace?
Czy mógłbym z tobą porozmawiać?
Nie wiem. Twoja mocna strona to milczenie.
Teraz mówię. Jest mi przykro.
Nie sądziłem, że tak się zdenerwujesz.
A co myślałeś?
Myślałem, że poczujesz ulgę.
Ulgę? Naprawdę?
Ja myślę, że ulgę to ty czujesz.
Ja czuję, że ostatnie 40 lat było oszustwem.
Daj spokój, tylko ostatnie 20 lat było oszustwem.
Żartowałem.
Nie. Nie wolno ci tego robić.
Nie wolno ci udawać, że to nic poważnego.
Nie. Masz rację. To coś poważnego.
I powinienem był powiedzieć ci już dawno temu.
Ale bądźmy szczerzy.
Czy kiedykolwiek byłaś ze mną naprawdę szczęśliwa?
Byłam wystarczająco szczęśliwa.
Nie był to romans stulecia.
Ale myślałam, że to normalne.
Myślałam, że byliśmy jak reszta. Myślałam, że to po prostu życie.
A ja myślałem, że mogło być lepiej.
Byłoby mi łatwiej, gdybyś umarł.
Nie pamiętam, kiedy ostatnio spałam bez ciebie.
Wiem, że były takie noce, ale nie pamiętam, kiedy to było.
Chodź tu.
Nie chcę cię ranić.
Naprawdę cię kocham.
Ty zawsze kochałaś mnie za to...
Kim jesteś.
Ironia losu, co?
- Cześć, chłopcy. - Cześć, tato.
Mamo.
- Musimy porozmawiać. - Mój Boże.
Czy to kolejna interwencja?
Tato, jestem czysty już 90 dni, przysięgam.
Wczoraj wziąłem Advil, ale zgodnie z zaleceniami na ulotce.
To nie interwencja.
Ale upewnij się, że twój opiekun ma czas,
bo to może cię zaszokować.
Grace, odwołam spotkanie z dziećmi.
Nie.
Zorientują się, że coś jest nie tak.
Nie jestem gotowa im o tym powiedzieć.
Jesteś pewna?
Tak.
Postaraj się być hetero przez jeszcze jeden dzień.
Jesteś gejem?
Wujek Robert jest gejem?
Zawsze miałeś osobowość,
ale nigdy nie sądziłem...
Ty i wujek Robert?
Nie wyobrażam sobie.
Boże, teraz sobie wyobrażam.
Mamo, nie mogę przestać sobie wyobrażać.
Przepraszam, ale dlaczego nie ma tu terapeuty?
- Był obecny po śmierci psa. - To jeszcze nie wszystko. Powiedz im.
- Nie wystarczy jak na jeden dzień? - Pobierają się.
Bo chcą lepiej wykorzystać resztę swojego życia.
Ale to nie szkodzi.
Zawsze marzyłam, żeby resztę życia przeżyć w samotności.
Zjecie hummus?
Co, do diabła...
- Cześć, dziewczyny... - ...to ma znaczyć?
- Gdzie Mitch i dzieciaki? - Tato, jesteś gejem?
Bud dzwonił. Kiedy zamierzaliście nam powiedzieć?
Chciałam, żebyśmy zjedli normalny posiłek.
Czy ktoś wyjaśni nam, o co chodzi?
Zapytajcie ojca.
Tato?
Cóż, dziewczynki...
To... To...
Jest jak jest.
- Świetna mowa, tato. - Proszę, usiądźcie.
Gdybym dowiedziała się, że jesteś o coś oskarżony, nie zdziwiłabym się.
Ale to?
Mój Boże. Co ja powiem moim dzieciom?
Zacznij od: „Wiecie, skąd wychodzi kupka?".
Dlaczego ja za to płacę? Przepraszam, tato.
Przykro mi, że dowiadujecie się w ten sposób. Wiem, że to szokujące,
- ale to naprawdę mnie męczyło. - Mamo...
Właśnie dlatego nie chciałam jeszcze o tym rozmawiać.
Nie chciałam się przy was rozkleić.
W porządku, mamo. Trudno byłoby się nie rozkleić.
Tato, porozmawiamy z tobą za chwilę.
Dobrze?
Mamo, pomożemy ci przez to przejść.
Znajdziemy ci grupę wsparcia.
Ludzi, którzy rozumieją, przez co przechodzisz.
Jest jakaś grupa dla kobiet, których 70-letni mężowie zostali gejami?
Pojedziemy na weekend do Palm Springs.
Tam na pewno jest jakaś grupa.
Pogramy w tenisa, pójdziemy do kina i...
Nie mogę... Nie mogę niczego planować.
Staram się nie zwymiotować kawy.
Co możemy dla ciebie zrobić?
Nic, nic.
A może valium?
Dobra.
Jeśli ktoś może sobie z tym poradzić, to właśnie ty, mamo.
Zawsze mówisz o zamykających się drzwiach
albo zamykającym się oknie, czy jakoś tak...
Chodzi o to, że ty powiedziałabyś...
Podróż zaczyna się od nieznanego.
A motyle wychodzą z kokonów...
To tylko bzdurne gadki.
Trzy miesiące temu jego życie było w rozsypce.
Bez jaj. Jaki nauczyciel kupuje kokę od uczennicy?
I to nie od tej, z którą spał.
Właśnie. Gorzej już być nie mogło.
- Ale spójrz na mnie teraz. - Właśnie, spójrz na niego.
Niech to szlag, jest nauczycielem na zastępstwie!
Ale wyszedłem na prostą. Dzięki tobie.
Coyote. Nwabudike.
Muszę wyjść.
- Cholera jasna! - Niech to szlag.
Dziękuję pani bardzo. Życzę miłego dnia.
Wal się.
ODBIORCA: ROBERT HANSON
Przyszło twoje krzesło.
Mój Boże, mówili, że dojdzie za sześć tygodni.
Doszło po dwóch dniach. Jak to możliwe?
To żart. Między mną a Solem.
Nasz prywatny żart.
Masz poczucie humoru?
Kiedy kupiłeś ten obraz?
Jakiś rok temu.
MĘSKA NAGOŚĆ
BLUŹNIERSTWO
Muszę się stąd wynieść.
- Ja się wyprowadzę. - Nie.
Nigdy nie podobał mi się ten dom. Pojadę na plażę.
Mam pytanie.
Gdy ludzie pytają mnie, dlaczego kupiliśmy dom z Solem i Frankie,
odpowiadam tak, jak mi powiedziałeś, że to była decyzja dla dobra interesów.
Jedyna okazja w życiu, na którą było nas stać tylko wspólnie.
To nie dlatego, prawda?
Właśnie.
Jeśli ktoś ma siedzieć na twarzy Ryana Goslinga, to będę ja.
Przepraszam.
Zastanawiała się pani kiedyś, czy Ben i Jerry robią razem tylko lody?
Proszę?
Ben i Jerry. Czy łączy ich coś więcej niż lody?
Skąd miałabym wiedzieć?
Suka!
Przepraszam.
Czy to pani?
Dawno temu.
Witaj, moja droga.
Grace? To ja, Daphne.
- Cześć, Daphne. Muszę iść. - Grace!
Podaj mi tę butelkę. Tę dużą.
Daj mi tę dużą.
W porządku. Proszę posłuchać.
Jakie papierosy paliłbyś, gdyby twój mąż okazał się być gejem?
- Newporty. - Od 20 lat.
- Lucky. - To poproszę.
Sol nigdy nie pozwalał mi palić. Wyobraź go sobie...
osądzał, co wkładam sobie do... No mówię ci...
a oni w międzyczasie sobie obciągali.
Rozumiem.
To znaczy, tak podejrzewam.
Boże...
Cholera!
Jeden, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem, osiem, dziewięć, dziesięć.
Za chwilę wypiję tę herbatkę,
którą przyrządziłam z echinokaktusa.
Echinokaktus zabierze mnie w podróż
w poszukiwaniu dogłębnego zrozumienia, niezmąconego spokoju i akceptacji.
Podróż, jaką miałam nadzieję odbyć
z moim prawie już byłym mężem.
Ale teraz muszę ją odbyć samotnie.
Nie wiem, dokąd prowadzi ta droga, ale wiem, że wrócę odmieniona.
W związku z tą nieuchronnie zbliżającą się transformacją,
obdzwoniłam rodzinę, żeby się pożegnać.
Ale nikogo nie było w domu, dlatego więc to nagrywam.
Podobno herbatka może być naprawdę gorzka.
Ale Indianie wierzyli, że ludzie czystego serca
nie poczują tej goryczy.
Cholera, niedobre!
Mój Boże.
Wychodzi na to, że muszę się nieco doczyścić.
Zrobię to poza kamerą.
Dawna Frankie żegna się ze wszystkimi.
Do diabła, jak to wyłączyć?
Co ty robisz?
- A co ty robisz? - Nie, co ty tutaj robisz?
- Czyli w moim domu? - To także mój dom.
Nie chcę ranić twoich uczuć,
ale gdy Robert powiedział mi, że wspólnie kupujemy ten dom,
to kazałam mu obiecać, że nigdy nie będziemy tu w tym samym czasie.
Naprawdę? Ja kazałam Solowi wpisać to do umowy.
- Nie kazałaś. - Nie kazałam.
Ale zraniłaś moje uczucia, więc musiałam się odgryźć.
Proszę, idź gdzieś indziej.
Muszę tu zostać. Ludzie mnie znają.
- Nie mogę teraz z nikim rozmawiać. - Ja też nie mogę.
Na pewno możesz. Ludzie tego od ciebie oczekują.
Czyli jak jestem tolerancyjna, to zasługuję na bałagan w życiu?
Nie powiedziałam „zasługujesz". Mówię tylko, że dla mnie to trudniejsze.
Nie masz pojęcia, przez co przechodzę.
Straciłam najlepszego przyjaciela. Ty nawet nie lubisz Roberta.
Nie masz prawa mnie osądzać.
Nie znasz nas.
Przepraszam, osądzałam cię taką, jaką cię znam,
nie taką, jaka jesteś naprawdę. Pomyliłam się.
Dziękuję. A teraz idź już, proszę.
Wiesz co?
Nie z taką energią chciałam rozpocząć moją podróż.
Pójdę więc sobie. Ale jutro wrócę.
Oczywiście, będę już inną osobą.
Miejmy nadzieję, że nowa ja będzie darzyła cię większą sympatią.
Żegnam cię i wszystko, co kiedykolwiek znałam.
W lodówce są lody.
- Halo. - Halo...
Przyjeżdżam na plażę i kto zawodzi mantry?
- Zgaduję, że Frankie. - Nie było indyka.
Co to było? To Sol?
Nie, nie. Jestem w gwarnym miejscu.
O co chodzi, Grace?
Chcę mieć ten dom, Robercie. Jesteś mi to winien.
Niech to będzie prezent od ciebie.
Prezent z zawieszką: "Od 20 lat stukam wspólnika".
Przepraszam. Myślałam, że jedynym pozytywem tej sytuacji
będzie definitywny brak kontaktu z tą kobietą.
Chcę mieć ten dom!
Dobrze. Choć nie jestem pewien, czego oczekujesz ode mnie w tej chwili.
Chcę zapewnienia, że ten dom jest mój,
bo zamierzam to powiedzieć Frankie, gdy wróci ze swojej podróży donikąd.
- Przestań. - Co?
- Znam cię. Czujesz się winny. - Tak.
Czuję się potwornie winny.
Zraniłem kogoś, kogo bardzo kocham.
A wiesz, co jest jeszcze gorsze?
Co?
Jestem cholernie szczęśliwy.
- Nie czujesz się choć trochę winny? - Nie.
Nie czuję się winny tego, kim jestem.
Ja prawie też.
Jedz warzywa.
Wypiłam. Zwymiotowałam.
Nie działa. Nie działa.
Hola! Señor! Mescalito!
Halo! Cholera!
Niech to szlag! Sukinsyn! Boże...
Moje plecy.
- Halo. - Nie rozłączaj się.
- Czego chcesz? - Mojego Skeflaxinu.
Nie ma takiego słowa.
Nie, to lek. Złapał mnie kurcz pleców.
Nie mogę się ruszyć. Ścina mnie wpół.
Gdzie ten lek?
W pokoju do medytacji, w koszyczku z lekami przy ołtarzyku.
Dobra.
Czekam cierpliwie.
Czekam. Sukinsyn!
- Dobra, gdzie jesteś? - Na pustyni.
Ale jest tu woda.
- Czyli jesteś na plaży? - Tak?
Uwielbiam plażę.
Mogłabyś tu mieszkać.
- Dziękuję. - Co to za lek?
- Rozluźnia mięśnie. - Fajnie.
Wystarczy.
To najgorsza herbata, jaką piłam.
Co w niej jest, tyłek?
Echinokaktus.
- Kaktusik. - Co?
Wzięłam środek zwiotczający z pejotlem?
- Proszę bardzo. - Co teraz?
Powinnaś przygotować się na lekkie wymioty
i odmieniające życie halucynacje.
Wyrzuć z siebie wszystko.
Właśnie dlatego nienawidzę twojego towarzystwa!
Jesteś lekkomyślna!
Wszędzie zostawiasz prochy, masz luzackie nastawienie,
że „trzeba iść za głosem serca"
i „wszystko będzie dobrze".
Nic nie jest dobrze!
Czy kolory mają zapach?
- Odbywasz podróż. - Zamknij się.
Podróż...
I zastanawiasz się, czemu twój mąż zboczył z drogi...
Teraz będziesz obwiniała mnie?
Może weźmiesz odpowiedzialność za swoje własne życie?
Nie jestem odpowiedzialna...
Przestań tańczyć!
Nie zdawałam sobie sprawy.
Robiłam wszystko jak należy, Panie.
Wspierałam go przez ponad 40 lat.
Wychowałam jego dzieci, robiłam zakupy z jego matką.
Robiłam wszystko sama, żeby nie musiał się o to martwić.
Przestrzegałam wszystkich zasad.
Czemu nie powiedziałeś mi, że zasad nie ma? To niesprawiedliwe!
Twoja złość odstrasza piasek.
Nie jestem zła!
Czemu ty nie jesteś zła?
Bo to nie w moim charakterze, tylko w twoim.
Zrujnował ci życie. Upokorzył cię.
Nie zrobił tego celowo, taki już jest.
Okłamywał cię.
Nie wiedział, jak mi powiedzieć.
Zostawił cię na ostatnie lata życia.
- O to też się nie gniewasz? - Nie!
Czemu nie?
Bo... jestem zrozpaczona.
Ty płaczesz.
Tu jest cały świat.
Od końca do końca.
- Cześć. - Witaj.
- Gdzie on jest? - Witaj.
Tam jest.
Widzisz te dwa ptaki?
Za Jezusem?
Nie widzę Jezusa. Ale to w tym kierunku.
Wyglądają na bardzo zakochane, prawda?
- Czy ptaki łączą się na całe życie? - Nikt tego nie robi.
Którekolwiek z was to panienka, nie ufaj mu!
Boleśnie cię zrani i zostawi na bruku!
Oszczędź sobie! Odlatuj! Odlatuj!
Ostrzegłaś ją.
Jestem trochę zła.
- Tak? - Na samą siebie.
Były takie chwile...
myślałam wtedy...
chyba powinnam była coś podejrzewać...
Ale nie mogłam...
Ignorowałam to.
Wczoraj weszłam do gabinetu Roberta...
po raz pierwszy od...
Nie wiem od ilu lat.
Tam było wszystko, cały czas, tuż przed nosem.
Gdzie ja byłam? Nie zauważyłam niczego.
Sol poprosił mnie kiedyś, żebym założyła sztucznego penisa.
To gorsze.
Wracajmy.
Dasz radę.
Mam chyba pół plaży w pochwie.
- Cialis. - To Sola.
Chyba popuściłam na Ryana Goslinga.
I co teraz?